എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 21

കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയതും ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കിയില്ല ജാക്ക് കെല്ലി. ഓവെൻ റഷീദിന് ഫോൺ ചെയ്ത് അതുവരെയുണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങൾ എല്ലാം ധരിപ്പിച്ചു.

 

സന്തുഷ്ടനായ ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ ദൗത്യത്തിന് ഏറ്റവും യോജിച്ച ആൾ ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡ് ആണെന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു സംശയവുമില്ല… അയാൾക്ക് ക്യാൻസൻ ആണെന്ന കാര്യം എന്നോട് പറഞ്ഞതായി അയാൾ അറിയണ്ട… അയാൾക്കത് ഇഷ്ടമായെന്ന് വരില്ല…”

 

“ഇല്ല, അക്കാര്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം…” കെല്ലി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ആ കഴുവേറി അബു ഇക്കാര്യം അറിയുന്നതാണ് നല്ലത്… അതേക്കുറിച്ചോർത്ത് തലപുകഞ്ഞ് ഇരിക്കുമ്പോൾ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് നമ്മളെ ശല്യപ്പെടുത്താതിരിക്കും…”

 

“എന്തായാലും കാര്യങ്ങളൊക്കെ നേരെ ചൊവ്വേ പോകുവാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം… അയാളെ എനിക്ക് നേരിൽ കാണണം… ഒരു ഒന്നര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അയാളോടൊപ്പം നിങ്ങളെ എന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു…”

 

ടൈ കെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കവെയാണ് അവർ ഇരുവരും അവിടെയെത്തിയത്. ആ ഫ്രഞ്ച്കാരനെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ വലിയ മതിപ്പാണ് ഓവെൻ റഷീദിന് തോന്നിയത്. തന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരു പരിഹാരമായെന്ന് തോന്നൽ. ഷെൽഫിൽ നിന്നും ഡ്രിങ്ക്സ് എടുത്ത് കഴിച്ചുകൊള്ളുവാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അകത്തേക്ക് പോയ ഓവെൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് ഓപ്പൺ ടെറസിലേക്കുള്ള ജാലകത്തിനരികിലെ ടേബിളിന് മുന്നിലിരുന്ന് വിസ്കി കഴിക്കുന്ന ഇരുവരെയുമാണ്.

 

“ഹെൻട്രി, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ റെക്കോർഡുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു… ഈ ദൗത്യത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യനായ ആളാണ് നിങ്ങൾ എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്… എന്തു പറയുന്നു…?”

 

“തീർച്ചയായും മൊസ്യേ റഷീദ്… അല്ലെങ്കിൽ ഞാനിവിടെ എത്തില്ലല്ലോ…”

 

ഓവെൻ ഒരു ചുവന്ന ഫയൽ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു. “ഫെർഗൂസനെയും സംഘത്തെയും കുറിച്ച് അൽ ഖ്വയ്ദയ്ക്ക് ലഭ്യമായ സകല വിവരങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്…”

 

“ഇതിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം ശരിയാണെന്ന് ഉറപ്പാണല്ലോ അല്ലേ…?” ലെഗ്രാൻഡ് ചോദിച്ചു.

 

“അതെ… എങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും വിവരങ്ങൾ ചോർത്തി തരാൻ നമുക്ക് സ്രോതസ്സുകൾ ഇല്ലാത്ത സ്ഥിതിയ്ക്ക് അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണെന്ന് അറിയാൻ നിർവ്വാഹമില്ല…”

 

“ഫെർഗൂസനെപ്പോലെയൊരു കൗശലക്കാരന്റെ സംഘത്തിൽ നിന്നും വിവരം ചോർത്താൻ സാധിക്കുകയാണെങ്കിൽ അതൊരു അത്ഭുതം തന്നെയായിരിക്കും…” ഹെൻട്രി പറഞ്ഞു.

 

“പണം ഒരു പ്രശ്നമല്ല…” ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “എത്ര വേണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി, നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കും… ഫെർഗൂസനെയും സംഘത്തെയും എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതാണ് അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ ആവശ്യം…”

 

“അതിൽ സന്തോഷമേയുള്ളൂ…” ഹസ്തദാനം നൽകിയിട്ട് ഹെൻട്രിയും കെല്ലിയും പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു.

 

അല്പനേരം കഴിഞ്ഞതും ജീൻ ടാൽബട്ടിന്റെ ഫോൺ കോൾ വന്നു. “ഇന്ന് അങ്ങനെ സ്പെഷ്യൽ ഭക്ഷണമൊന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല… കഴ്സൺ സ്ട്രീറ്റിനറ്റത്തുള്ള ആ ചെറിയ ഇറ്റാലിയൻ റെസ്റ്ററന്റിലേക്ക് വരാൻ വിരോധമുണ്ടോ…?”

 

“ഒരു വിരോധവുമില്ല…” ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് നടന്ന് പോകാം… കാർ എടുക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല…”

 

പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞതും അവരുടെ വസതിയുടെ മുന്നിലെത്തിയ ഓവെൻ റഷീദ് കോളിങ്ങ് ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി. ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അവർ വെളിയിലെത്തി. ഒരു ഫ്രഞ്ച് കമ്പിളിത്തൊപ്പിയും നേവി ബ്ലൂ നിറമുള്ള ഒരു ബ്രിഡ്ജ് കോട്ടുമായിരുന്നു അവർ ധരിച്ചിരുന്നത്. അയാൾ അവരുടെ കവിളിൽ മുത്തം നൽകി. അയാളുടെ കൈ പിടിച്ച് അവർ റോഡിലേക്കിറങ്ങി.

 

“ഒരു പാരീസ് വനിതയെപ്പോലുണ്ട്…” ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്കിത് നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട്… നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്…”

 

“കുറേ വിദ്യാർത്ഥികളെ കാണേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു ഇന്ന്… പരീക്ഷാ പേപ്പറുകൾ നോക്കാനും മറ്റ് സ്റ്റാഫുമായി ചർച്ച നടത്താനും ഒക്കെയുണ്ടായിരുന്നു… നാശമെന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ… ഒരു ചിത്രകാരിയും കലാകാരിയുമൊക്കെയായി അറിയപ്പെടാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം…”

 

“അതെനിക്കറിയാം…” അയാൾ പറഞ്ഞു.

 

“വിസിറ്റിങ്ങ് പ്രൊഫസർ ഇൻ ഫൈൻ ആർട്സ് എന്ന പദവി ചിലർക്ക് വലിയ കാര്യമായൊക്കെ തോന്നും… പക്ഷേ, ഞാൻ അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല… എന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും ഞാനും തമ്മിലുള്ള ഏക വ്യത്യാസം ഞാൻ ഒരു ധനികയാണെന്നത് മാത്രമാണ്… അതിൽ എനിക്ക് തെല്ല് കുറ്റബോധവും ഉണ്ട്…” ജീൻ ടാൽബട്ട് പറഞ്ഞു.

 

“ഇങ്ങനെ സില്ലി ആവാതെ… പണത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാനും ഇതേ അവസ്ഥയിൽ തന്നെയാണ്… പക്ഷേ, അതിൽ അല്പം പോലും കുറ്റബോധമില്ല എനിക്ക്… വേറെന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ…?”

 

“കെല്ലി ലണ്ടനിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്…” അവർ പറഞ്ഞു.

 

“അയാൾ വരുന്ന കാര്യം നിങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ…”

 

“എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു… പെട്ടെന്നെടുത്ത തീരുമാനമാണ് പോലും… കുറച്ചു നാളായി എന്റെ ഫൈനാൻസ് ഡയറക്ടറെ കാണണമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നതാണത്രെ… അപ്പോഴാണ് തന്റെ ക്ഷുഭിത യൗവന കാലത്ത് അടുത്ത് പരിചയമുണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ ഇവിടെ ഷെപ്പേർഡ് മാർക്കറ്റിൽ ഒരു പുരാവസ്തു ഷോപ്പ് നടത്തുന്ന കാര്യം അറിയാനിടയായത്… മരിച്ചുപോയി എന്ന് കരുതിയിരുന്ന ആളാണത്രെ…”

 

“ക്ഷുഭിത യൗവനം എന്നത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചത് IRA കാലഘട്ടമാണോ…?” ഓവെൻ ചോദിച്ചു. “അതേക്കുറിച്ച് നിങ്ങളൊരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു… ഓർമ്മയുണ്ടോ…?”

 

“അതെ… ഒരു ഫ്രഞ്ചുകാരനാണ് ആ സുഹൃത്തെന്നാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്… എന്തായാലും ഇത്തവണത്തെ വരവ് ഒരു വെക്കേഷൻ ആയി ആഘോഷിച്ചോളാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ… ഏതാനും ദിവസം ആ സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെ ആയിരിക്കുമത്രെ താമസം…”

 

“അപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് കാര്യങ്ങൾ…” റെസ്റ്ററന്റിനുള്ളിലേക്ക് കയറവെ ഓവെൻ പറഞ്ഞു.

 

(തുടരും)

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 20

ഡോർചെസ്റ്റർ ഹോട്ടൽ കഴിഞ്ഞതും ഡാനിയൽ ഹോളി പാർക്ക് ലെയിനിൽ നിന്നും ഓഡ്‌ലി സ്ട്രീറ്റിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഗ്രോസ്‌വെണർ സ്ക്വയർ എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ അയാൾ ഹൈഫീൽഡ് കോർട്ടിന് മുന്നിൽ കാർ സ്ലോ ചെയ്തു. മദ്ധ്യകാല വിക്ടോറിയൻ ശൈലിയിലുള്ള ഒരു നാലുനില കെട്ടിടമായിരുന്നു അത്. റോഡിൽ നിന്നും അല്പം ഉള്ളിലേക്ക് മാറി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതിനാൽ പാർക്കിങ്ങിന് ധാരാളം സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. കെട്ടിടത്തിന്റെ പാർക്കിങ്ങ് ഏരിയയിലേക്ക് കയറ്റി നിർത്തിയിട്ട് കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി അയാൾ സാറയുടെ ലഗേജ് പുറത്തെടുത്തു.

 

“ഉള്ളിലേക്ക് വരൂ… എന്റെ മുത്തശ്ശനെ കാണണ്ടേ…” സാറ പറഞ്ഞു.

 

വാതിലിന് നേർക്ക് നടന്ന അവളെ അനുഗമിക്കവെ അത് വേണോ എന്ന് ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു ഹോളി. ബാഗിൽ നിന്നും താക്കോൽ പുറത്തെടുക്കുന്ന അവളോട് അയാൾ ചോദിച്ചു. “നോക്കൂ, ഏറെ കാലത്തിന് ശേഷമാണ് നിങ്ങൾ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുന്നത്… നിങ്ങളെ കാണാനുള്ള ആവേശത്തിലായിരിക്കും അദ്ദേഹം… അതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരു അധികപ്പറ്റായിരിക്കും…”

 

അവൾ തിരിഞ്ഞ് അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. “ഡാനിയൽ, നിങ്ങൾക്ക് എന്നോടെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ…?”

 

ഒരു നിമിഷം അയാളുടെ വായടഞ്ഞു പോയി. പിന്നെ പറഞ്ഞു. “നോക്കൂ സാറാ, എന്താണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത്…?”

 

അവൾ തന്റെ വിരൽ കൊണ്ട് അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ചെറുതായി ഒന്ന് കുത്തി. “നിങ്ങൾ എന്റെ മുത്തശ്ശനുമായി പരിചയപ്പെടണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു… അതുകൊണ്ടാണ്…”

 

“എന്ത് ആവശ്യത്തിന്…? അതാണെനിയ്ക്ക് മനസ്സിലാവാത്തത്…”

 

“അല്പം ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാൽ, നിങ്ങൾക്കത് വഴിയേ മനസ്സിലായിക്കോളും…”

 

വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഇരുവരും തിരിഞ്ഞു. കറുത്ത മുടിയും സൗമ്യമുഖവുമുള്ള, കണ്ണട ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നു അത്. പച്ചനിറമുള്ള ഒരു ഏപ്രൺ അണിഞ്ഞിരുന്ന അവർ ചോദിച്ചു. “തിരിച്ചെത്തി അല്ലേ…? എപ്പോഴാണ് വരിക എന്നറിയാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ… ടെലിഫോൺ എന്നൊരു ഉപകരണത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടേയില്ലേ നീ…?”

 

“സാഡീ… എനിയ്ക്ക് എന്തിഷ്ടമാണെന്നറിയുമോ നിങ്ങളെ…?” സാറ അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കവിളിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു. “അരിസോണയിലായിരുന്നു ഞാൻ… ലോകത്തിന്റെ മറുവശത്ത്… ആട്ടെ, മുത്തശ്ശൻ അകത്തുണ്ടോ…?”

 

“സ്റ്റഡീ റൂമിലുണ്ട്… വൈകിട്ട് എന്തോ പരിപാടിയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു…”

 

സംസാരത്തിനിടയിൽ അവർ ഹോളിയെ സംശയഭാവേന നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഡാനിയൽ, ഇത് മിസ്സിസ് കോഹൻ… ഞങ്ങളുടെ വീട്ടുകാര്യങ്ങളെല്ലാം നോക്കുന്നത് ഇവരാണ്…” സാറ അവരെ ഹോളിയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.

 

അവരുടെ ചുഴിഞ്ഞുള്ള നോട്ടത്തിൽ തെല്ല് ചമ്മലോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്ന ഹോളി തന്റെ ഇരുകൈകളിലെയും ബാഗുകൾ താഴെ വച്ചു.

 

“പരിചയപ്പെടാനായതിൽ സന്തോഷം, മിസ്സിസ് കോഹൻ…” അയാൾ കൈകൾ നീട്ടി.

 

ഹസ്തദാനം സ്വീകരിച്ചിട്ട് അവർ സാറയുടെ നേർക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞു. “ഞാൻ ചായ എടുത്തു കൊണ്ട് വരാം…”

 

ആ സ്ത്രീ ഇടനാഴിയിലൂടെ കിച്ചണിലേക്ക് പോയി. ഇടതുവശത്തുള്ള വലിയ മഹാഗണി വാതിൽ തുറന്ന സാറ ഹോളിയെ അങ്ങോട്ട് ആനയിച്ചു.

 

വിക്ടോറിയൻ കാലഘട്ടത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു ആ റൂം. മഹാഗണിയുടെ പലകയിൽ പാനലിങ്ങ് ചെയ്തിട്ടുള്ള ലൈബ്രറിയും ബുക്ക് ഷെൽഫുകളും. ഒരു നൂറ്റാണ്ടോളം പഴക്കമുള്ള നെരിപ്പോട്. നിലത്ത് വിരിച്ചിട്ടുള്ള ടർക്കിഷ് പരവതാനി. അവർ മുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതും തന്റെ ഓഫീസ് ഡെസ്കിന് പിറകിൽ റിവോൾവിങ്ങ് ചെയറിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന റബ്ബി നഥാൻ ഗിഡിയൻ അവർക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു. ഒരു വൈജ്ഞാനികന്റെ രൂപമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം പ്രസന്നവും സൗഹൃദഭാവം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതുമായിരുന്നു. നരച്ച ബുൾഗാൻ താടി ആ മുഖത്തിന് എന്തുകൊണ്ടും അനുയോജ്യമായി തോന്നി. അലസമായി കിടക്കുന്ന തലമുടി. കറുപ്പ് നിറത്തിലുള്ള വെൽ‌വെറ്റ് യാർമുൾക്ക് (ജൂതന്മാർ ധരിക്കുന്ന ചെറിയ തൊപ്പി) അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന് മാറ്റ് നൽകി. അതുപോലെ തന്നെ അദ്ദേഹം ധരിച്ചിരുന്ന കറുത്ത വെൽവെറ്റ് ജാക്കറ്റും.

 

തന്റെ കണ്ണട ഊരി മാറ്റി, അവളെ സ്വീകരിക്കുവാനായി അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റ് കൈകൾ വിടർത്തി നിന്നു. “മൈ ഡിയറസ്റ്റ് ഗേൾ, ഹൗ വണ്ടർഫുൾ റ്റു സീ യൂ…”

 

ആലിംഗനബദ്ധരായി ഏറെ നേരം അവർ നിന്നു. “ഐ ലവ് യൂ സോ ഡാംൻ മച്ച്, ഗ്രാൻഡാഡ്…” വികാരാധീനയായി അവൾ പറഞ്ഞു.

 

“നീ എന്റെ കണ്ണുകൾ നനയിക്കുന്നല്ലോ കുട്ടീ…” കർചീഫ് എടുത്ത് അദ്ദേഹം കണ്ണീർ തുടച്ചു. “നിന്റെ സുഹൃത്ത് എന്ത് വിചാരിക്കും…?”

 

“ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു പേരക്കുട്ടിയെ കിട്ടാൻ ഭാഗ്യം ചെയ്ത മനുഷ്യനാണെന്ന് വിചാരിക്കും… അല്ലാതെന്ത്…?”

 

ഹോളി കൈ ഉയർത്തി. “ഞാൻ ഡാനിയൽ ഹോളി… സാറയും ഞാനും സഹപ്രവർത്തകരാണ്…”

 

“ഓ, അങ്ങനെയോ…?” നഥാൻ ഗിഡിയൻ നെരിപ്പോടിനരികിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു ഗ്ലാസ് ടേബിളിന് ഇരുവശവുമായി രണ്ട് സോഫകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. അദ്ദേഹവും സാറയും ഒന്നിലും ഹോളി എതിർവശത്തും ഇരുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് ഒരു ട്രോളിയും ഉന്തിക്കൊണ്ട് സാഡി കോഹൻ പ്രവേശിച്ചു.

 

“ആ മേജർ റോപ്പറിനെപ്പോലെ പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിന് കീഴിലാണോ വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്…? എന്റെ മതപ്രഭാഷണം കേൾക്കാൻ ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹവും എത്തിയിരുന്നു…” റബ്ബി ചോദിച്ചു.

 

“ചിലപ്പോഴൊക്കെ…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “ഒപ്പം ഷിപ്പിങ്ങ് ബിസിനസിലും ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു…”

 

“പക്ഷേ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇന്റലിജൻസ് കോർപ്സിലെ ഒരു ക്യാപ്റ്റനായ എന്റെ പേരക്കുട്ടിയുടെ സഹപ്രവർത്തകൻ ആയി എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നതേയില്ല…”

 

സാഡി നീട്ടിയ ചായ അദ്ദേഹം വാങ്ങവെ സാറ പറഞ്ഞു. “അതായത് മുത്തശ്ശാ, ഇനിയങ്ങോട്ട് ഈ യൂണിഫോം എനിക്ക് ധരിക്കേണ്ടി വരില്ല എന്ന്…”

 

“പക്ഷേ, മിലിട്ടറി ക്രോസ് മെഡൽ വാങ്ങാൻ ബക്കിങ്ങ്ഹാം പാലസിൽ പോകുമ്പോൾ ധരിക്കേണ്ടി വരും കേട്ടോ…” ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

അവിശ്വസനീയവും ആശ്ചര്യജനകവുമായിരുന്നു ആ വാർത്ത. ചായ പകർന്നു കൊണ്ടിരുന്ന സാഡിയുടെ ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷം മാറി കപ്പ് നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പിപ്പോയി.

 

“മിലിട്ടറി ക്രോസ്…?” നഥാൻ ഗിഡിയന് ആശ്ചര്യം അടക്കാനായില്ല. “സാറാ, ഇതേക്കുറിച്ച് നീ ഒരക്ഷരം പോലും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ…”

 

“ഞാനും ഇപ്പോഴാണ് കേൾക്കുന്നത്…” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഒരിക്കലും ഞാനിത് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല്ല… എന്റെ കീഴിലുള്ള സെർജന്റ് ഫ്രാങ്ക് ആയിരുന്നു ഇതിന് അർഹൻ…”

 

“അക്കാര്യത്തിൽ അയാൾ യോജിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “അന്ന് രാത്രി നിങ്ങൾ നടത്തിയ പ്രത്യാക്രമണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അയാളുടെ തന്നെ റിപ്പോർട്ടിലാണ് നിങ്ങളുടെ പേരെടുത്ത് പറഞ്ഞ് ഈ അവാർഡിന് ശിപാർശ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്…” അയാൾ എഴുന്നേറ്റു. “നോക്കൂ സർ… താങ്കളെപ്പോലൊരാളോട് പറയുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു അപകടവുമില്ല… മിസ്സിസ് കോഹനെയും വിശ്വസിക്കാമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്… മേജർ റോപ്പറും സാറയും ഞാനും കൂടാതെ വേറെ കുറച്ചു പേരും ഒരു ടോപ്പ് സീക്രറ്റ് ഇന്റലിജൻസ് യൂണിറ്റിന് വേണ്ടിയാണ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്… പ്രധാനമന്ത്രിയോട് മാത്രമേ ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയേണ്ടതായിട്ടുള്ളൂ…”

 

അയാൾ സാറയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. അയാൾ പറഞ്ഞതിനെ ശരിവച്ചു കൊണ്ട് അവൾ തല കുലുക്കി. “ഹോളി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് മുത്തശ്ശാ… പക്ഷേ, ഇക്കാര്യം രഹസ്യമായിരിക്കണം… സാഡീ, നിങ്ങളോടും കൂടിയാണ്… ഇറ്റ് ഈസ് അണ്ടർ ഒഫിഷ്യൽ സീക്രറ്റ് ആക്റ്റ്…”

 

നഥാൻ ഗിഡിയൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്നു. “അപ്പോൾ ഇനി യുദ്ധരംഗത്തേക്കില്ല… അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലേക്കും പോകേണ്ടി വരില്ല അല്ലേ…?” സാഡി ചോദിച്ചു.

 

സാറ പുഞ്ചിരിച്ചു. “സാഡീ, ആ പ്രദേശത്തേക്ക് ഇനിയൊരിക്കലും പോകേണ്ട എന്നറിയുമ്പോഴുള്ള സന്തോഷം എത്രയാണെന്നറിയുമോ…?”

“അപ്പോൾ ഇനി ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടാവുമെന്ന്… അത് നന്നായി… ആ ചായയെടുത്ത് കുടിക്കൂ കുട്ടീ… ട്രോളി ഞാൻ പിന്നെ വന്ന് എടുത്തോളാം…” അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.

 

“ഇവളുടെ ജോലിയെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ ദൂരീകരിച്ചു തന്നതിന് നന്ദി, ഡാനിയൽ…” നഥാൻ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ എല്ലാത്തിനും ഒരു വ്യക്തതയായി… ഈ രഹസ്യം സൂക്ഷിയ്ക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ എന്നെയും സാഡിയെയും നിങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിക്കാം…” അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു.

 

“ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “താങ്കൾക്ക് ഇനിയും ധാരാളം സംസാരിക്കാനുണ്ടെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാം… ഇന്ന് വൈകിട്ട് താങ്കൾക്ക് പ്രഭാഷണം ഉള്ളതല്ലേ…”

 

“അത് ശരിയാണ്… നല്ലൊരു കാര്യത്തിനുള്ള ധനശേഖരണാർത്ഥമുള്ള ഒരു പ്രഭാഷണമാണ്… പോകാതിരിക്കാനാവില്ല… പക്ഷേ, നമ്മൾ ഇനിയും കണ്ടുമുട്ടുമോ എന്നതിലാണ് എനിയ്ക്ക് സംശയം…”

 

അദ്ദേഹത്തിന് ഹസ്തദാനം നൽകിയിട്ട് ഹോളി സാറയുടെ പിന്നാലെ ഹാളിലേക്ക് ഇറങ്ങി. “ഒരു വിശിഷ്ട വ്യക്തിത്വം തന്നെ, അല്ലേ…?”

 

“തീർച്ചയായും… എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു പ്രത്യേകത കൂടിയുണ്ട്… എന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ മരണശേഷം എന്റെ എല്ലാമെല്ലാം ആണ് അദ്ദേഹം…” ഹോളിയുടെ ടൈ അയഞ്ഞു കിടന്നത് നേരെയാക്കി കൊടുത്തുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. “എന്റെ ജോലിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് വിശദമാക്കിക്കൊടുത്തതിന് നന്ദി… എങ്ങനെ അത് അദ്ദേഹത്തോട് പറയും എന്ന ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ…”

 

അവളുടെ ആ അടുപ്പം പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു അയാൾക്ക്. “നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എന്ത് സഹായം ചെയ്യാനും സന്തോഷമേയുള്ളൂ…”

 

അവൾ തിരിഞ്ഞ് ഇടനാഴിയിലൂടെ സ്റ്റഡീറൂമിലേക്ക് നടന്നു. ക്ലോക്ക്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ടവലുകളുമായി സാഡി പുറത്ത് വന്നു. “നിങ്ങൾ പോയില്ലേ ഇതുവരെ…?”

 

“ഇതാ, ഇറങ്ങുകയായി…”

 

അവർ അയാളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. “നല്ലൊരു കുട്ടിയാണ് അവൾ… അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു എന്നറിഞ്ഞാൽ……….”

 

അവരുടെ വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാൻ ഹോളി അനുവദിച്ചില്ല. “എനിക്കറിയാം… നിങ്ങളെന്നെ കൊന്നുകളയുമെന്ന്…” അയാൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

“ആഹ്, ഓർമ്മയിരിക്കട്ടെ അത്…”

 

തിരിച്ചു വരുന്ന സാറയെ കണ്ട് അവർ ക്ലോക്ക്റൂമിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി. പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തിട്ട് സാറ പുഞ്ചിരിച്ചു. “വൈകിട്ട് ഏഴരയ്ക്ക് ഓകെയാണോ…?”

 

“നിങ്ങൾ കാര്യമായിട്ടാണോ…?”

 

“സാധാരണ വേഷം മതി… നല്ല ഏതെങ്കിലും ഒരു റെസ്റ്ററന്റിൽ… വൈകരുത്… എനിക്ക് ഇപ്പോഴേ വിശക്കുന്നുണ്ട്…” അവൾ പറഞ്ഞു.

 

അയാളെ ഉന്തിത്തള്ളി പുറത്താക്കി വാതിൽ അടച്ചിട്ട് അവൾ അതിൽ ചാരി നിന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ നില്പും ഭാവവും കണ്ട സാഡി ചോദിച്ചു. “അപ്പോൾ അയാളോടൊപ്പം ഡേറ്റിങ്ങിന് പോകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചോ നീ…?”

 

“എനിക്കറിയാം നിങ്ങളെന്താണ് എന്നോട് പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന്… അയാളൊരു ജൂതൻ അല്ല എന്നല്ലേ…?”

 

“ഞാനെന്തിന് അങ്ങനെ പറയണം…? കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നത് നിനക്കല്ലേ…? എന്തായാലും ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറയാം… അയാൾ നല്ലൊരു മനുഷ്യനാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്…” അവർ തിരിഞ്ഞ് കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 19

ഗൾഫ്സ്ട്രീം ജെറ്റ് ലാൻഡ് ചെയ്ത് നിമിഷങ്ങൾക്കകം തന്നെ എല്ലാവരും അവരവരുടെ വസതികളിലേക്ക് പോകുവാൻ തിടുക്കം കൂട്ടി. ഡോവർ സ്ട്രീറ്റിൽ താമസിക്കുന്ന ഹാരി മില്ലറെ ചാൾസ് ഫെർഗൂസൻ തന്റെ ഡെയിംലർ കാറിൽ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാമെന്നേറ്റു. ഷോൺ ഡില്ലന്റെ മിനി കൂപ്പർ എയർപോർട്ടിൽത്തന്നെ പാർക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഡാനിയൽ ഹോളിയുടേത് ഒരു ആൾഫാ റോമിയോ സ്പൈഡർ ആയിരുന്നു.

 

“ഡോർചെസ്റ്ററിലാണ് ഞാൻ താമസിക്കുന്നത്…” ഹോളി, സാറയോട് പറഞ്ഞു. “അതിന് തൊട്ടപ്പുറത്തല്ലേ ഹൈഫീൽഡ് കോർട്ട്…? വിരോധമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം…”

 

“എന്ത് വിരോധം…?” അവൾ അയാളുടെ കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറി.

 

“ചെറിയൊരു ഇടവേളയെടുത്തോളൂ…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “വ്യാഴാഴ്ച്ച ഉച്ചയ്ക്ക് നമുക്ക് വീണ്ടും കാണാം… സെക്യൂരിറ്റി പ്ലാനുകളിലൂടെ ഒരു അവസാന ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം… RAFന്റെ പങ്ക് അടക്കം കവർ ചെയ്യണം…” പ്യാരിയും ലെയ്സിയും വിമാനത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരവെ അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

 

“ഇതെന്ത് കഷ്ടമാണ്… ഒന്ന് വിശ്രമിക്കാൻ പോലും സമയമില്ലല്ലോ…” സ്ക്വാഡ്രൺ ലീഡർ ലെയ്സി പറഞ്ഞു.

 

“അധികം കരയണ്ട, ചിലപ്പോൾ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലായിരിക്കും അടുത്ത ഡ്യൂട്ടി…” ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

“ചിലരൊക്കെയാണ് ഭാഗ്യവാന്മാർ… സുന്ദരിമാരുടെ ഡ്രൈവർ ആയിട്ടൊക്കെയാണ് ഡ്യൂട്ടി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്…” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പ്യാരി പറഞ്ഞു.

 

“ബ്ലഡി ഫ്ലൈബോയ്സ്…” ഡ്രൈവിങ്ങ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നുകൊണ്ട് ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങവെ സാറ ചോദിച്ചു. “പൈലറ്റുമാരുമായി നിങ്ങൾക്കെന്താണ് പ്രശ്നം…?”

 

“ഏയ്, ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല… ഞാനും ഒരു പൈലറ്റ് ആയിപ്പോയി…”

 

“നിങ്ങൾക്ക് അറിയാത്ത പണികൾ ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ…”

 

“വെൽ, അത് ഇനി കാണാനിരിക്കുന്നതല്ലേയുള്ളൂ…?”

 

ആ ഉത്തരം തൽക്കാലത്തേക്ക് അവളുടെ വായ് അടപ്പിച്ചു എന്ന് പറയാം. വാഹനം മെയിൻ റോഡിലേക്ക് എടുത്ത ഹോളി ലണ്ടൻ ലക്ഷ്യമാക്കി ഡ്രൈവ് ചെയ്തു.

 

അവൾ കാറിലെ CD പ്ലെയറിന്റെ ബട്ടണുകളിൽ വിരലോടിച്ചു. സിനാട്രയുടെ ‘നൈറ്റ് ആൻഡ് ഡേ’ എന്ന ഗാനം സ്പീക്കറിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി. അതിന്റെ വരികൾക്കൊപ്പം അവൾ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചലിപ്പിച്ചു.

 

ആ ഗാനം അവസാനിച്ചതും ഹോളി ചോദിച്ചു. “അപ്പോൾ ഇതെഴുതിയ കോൾ പോർട്ടറെയും നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരിക്കുമല്ലോ…”

 

“തീർച്ചയായും… സംഗീതം മാത്രമല്ല മുഖ്യം… അതിന്റെ വരികൾ… മനോഹരമായ ഒരു കവിത കൂടിയാണത്…”

 

സീറ്റ് അല്പം പിറകോട്ട് ചരിച്ച് ചാഞ്ഞ് കിടന്നു കൊണ്ട് അവൾ അടുത്ത ഗാനം ആസ്വദിച്ചു.

 

“ഇപ്പോഴത്തെ ഈ സംഭവവികാസങ്ങളിൽ സന്തോഷവതിയാണോ നിങ്ങൾ…? ഞങ്ങളുടെ ടീമിൽ ചേരുവാൻ ഫെർഗൂസൻ നിങ്ങൾക്ക് മേൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്…”

 

അവൾ അയാളെ രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കി. “എന്റെ കാര്യമോർത്ത് നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത വേവലാതി ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു…?”

 

“തീർച്ചയായും ഇല്ല…”

 

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. “നുണ… ആവശ്യത്തിലധികം വേവലാതിപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം…”

 

“അബുസാനിലെ വീരയോദ്ധാവല്ലേ നിങ്ങൾ…? ഞാനെന്തിന് വേവലാതിപ്പെടണം…?”  

 

അലോസരപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയാണ് വിരിഞ്ഞത്. ഒരു തരം ആത്മസംതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അപ്പോൾ. “പാവം ഡാനിയൽ…” അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു. CD പ്ലെയറിന്റെ വോളിയം കൂട്ടി വച്ചിട്ട് അവൾ ഗാനത്തിനൊപ്പം മൂളുവാൻ തുടങ്ങി.

  

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 18

അദ്ധ്യായം – അഞ്ച്

 

അന്ന് വൈകിട്ട് ലണ്ടനിൽ എത്തിയ ജാക്ക് കെല്ലി, കഴ്സൺ സ്ട്രീറ്റും പാർക്ക് ലെയിനും സംഗമിക്കുന്ന മൂലയിൽ നിന്നും ഷെപ്പേർഡ് മാർക്കറ്റിന് നേർക്ക് നടന്നു. ഒരു രാത്രി തങ്ങാനുള്ള അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഒരു ചെറിയ ബാഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ കൈവശം. ഇടുങ്ങിയ തെരുവുകളും നിരവധി റെസ്റ്ററന്റുകളും ഷോപ്പുകളും ഒക്കെ ഉള്ള ആ പ്രദേശം അയാളെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. ആദ്യമായിട്ടാണ് അയാൾ അവിടം സന്ദർശിക്കുന്നത്.

 

മേരീസ് ബവർ എന്ന ആ ഷോപ്പ് കണ്ടുപിടിക്കാൻ ഒട്ടും ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നില്ല.  പിച്ചളയുടെ വളയം ഘടിപ്പിച്ച വാതിലിന് ഇരുവശത്തുമായി വീതി കുറഞ്ഞ രണ്ട് ജാലകങ്ങൾ. അവ രണ്ടിലും ഭംഗിയുള്ള ചിത്രങ്ങൾ കൊളുത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു. വാതിലിന് മുകളിൽ ഷോപ്പിന്റെ പേരെഴുതിയിരിക്കുന്നതിന് മുകളിൽ ഒരു സോഫയിലേക്ക് പടർന്നിറങ്ങി വളരുന്ന മൾബെറി തലപ്പുകളുടെ ചിത്രം. എന്താണ് അതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായ അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. പൊടുന്നനെ ആർത്തലച്ചെത്തിയ മഴയിൽ നിന്ന് രക്ഷ നേടാൻ അയാൾ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി നിന്നിട്ട് വാതിലിൽ മുട്ടി.

 

ലണ്ടനിലേക്ക് വരുന്ന വിവരത്തിന് ലെഗ്രാൻഡിന് ഫോൺ ചെയ്തിരുന്നില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. കാണാൻ താല്പര്യമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാലോ എന്ന സംശയം കൊണ്ടായിരുന്നു അത്. ഒടുവിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇതാ താൻ അയാളുടെ വാസസ്ഥലത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇടതു വശത്തുള്ള ജാലകത്തിന്റെ ചുവന്ന വെൽവെറ്റ് കർട്ടൻ വകഞ്ഞു മാറ്റി ആ ഫ്രഞ്ചുകാരന്റെ മുഖം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

 

വർഷങ്ങൾ ഏറെ കടന്നു പോയിട്ടും ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡിനെ തിരിച്ചറിയാൻ ജാക്ക് കെല്ലിയ്ക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായില്ല. ഒരു കാലത്ത് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം ആയിരുന്ന ആൾ. അന്നത്തേതിനെക്കാൾ അല്പം കൂടി വണ്ണം വച്ചിരിക്കുന്നു. മുടി നരച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്റ്റീൽ ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണട. പച്ചനിറമുള്ള ഒരു ഏപ്രൺ ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ജാലകത്തിൽ കൊളുത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചിത്രം ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ അയാൾ കണ്ടത് കെല്ലിയെ ആണ്. ഒരു നിമിഷം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്ന അയാൾ പതുക്കെ കർട്ടന് പിന്നിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. പിന്നെ രണ്ടോ മൂന്നോ നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.

 

വാതിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന കെല്ലിയെ നോക്കി അയാൾ ചോദിച്ചു. “ജാക്ക്, ശരിയ്ക്കും നിങ്ങൾ തന്നെയാണോ ഇത്…?”

 

“ഒരു സംശയവും വേണ്ട, ഹെൻട്രീ, ഞാൻ തന്നെ…”

 

കണ്ണട ഊരി ഏപ്രണിന്റെ പോക്കറ്റിൽ തിരുകിയിട്ട് ഹെൻട്രി അയാളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ഇരു കവിളുകളിലും മുത്തം നൽകി. “എത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് കാണുന്നത്…! അകത്തേക്ക് വരൂ…”

 

                                                  ***

 

ഷോപ്പിന് മുകളിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ വിക്ടോറിയൻ ശൈലിയിലുള്ള സിറ്റിങ്ങ് റൂമിന്റെ ചുമരിലെ എണ്ണമറ്റ ഫോട്ടോകൾ കണ്ട കെല്ലിയ്ക്ക് ആശ്ചര്യം അടക്കാനായില്ല. മേരിയും ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡും ഒരുമിച്ചുള്ളതും മേരി തനിച്ചുള്ളതുമായ ഫോട്ടോകൾ ആയിരുന്നു അവയിൽ അധികവും. ഷാംപെയ്നുമായി ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡ് എത്തിയതും ഫോട്ടോകൾ പരിശോധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന കെല്ലി തിരിഞ്ഞു.

 

“അവർ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെയുണ്ടല്ലേ…?” കെല്ലി ചോദിച്ചു.

 

“എന്നും എപ്പോഴും…”

 

“അപ്പോൾ മറ്റൊരു സ്ത്രീയ്ക്ക് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടമില്ല…?”

 

ഷാംപെയ്ൻ ബോട്ട്‌ലിന്റെ കോർക്ക് തള്ളവിരൽ കൊണ്ട് തെറിപ്പിച്ചതിന് ശേഷം ഹെൻട്രി ഒന്ന് നിന്നു. “വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ… പക്ഷേ, ഒന്നും സീരിയസ് അല്ല…” അയാൾ തന്റെ ഗ്ലാസ് ഉയർത്തി. “എനിയ്ക്കും നിങ്ങൾക്കും പിന്നെ അന്ന് ഫുവാദ് ക്യാമ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാർക്കും വേണ്ടി… അവരിൽ അധികം പേരും ഇപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവില്ല…”

 

“IRAയിലെ കുറേ സഹപ്രവർത്തകരെയും എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നു…” കെല്ലി പറഞ്ഞു.

 

ഹെൻട്രി വീണ്ടും കെല്ലിയുടെ ഗ്ലാസ് നിറച്ചു കൊടുത്തിട്ട് ഇരുന്നു. “സമാധാന ഉടമ്പടി ചർച്ചകൾ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കവെ നിങ്ങളുടെ പേരും വാർത്തകളിൽ കണ്ടിരുന്നല്ലോ… മാപ്പ് നൽകപ്പെട്ട തടവുകാരുടെ ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു… നിങ്ങളന്ന് ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി അഞ്ച് ജീവപര്യന്തം തടവുകൾക്ക് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട് മെയ്സ് പ്രിസണിൽ ആയിരുന്നില്ലേ…? വല്ലാത്തൊരു റെക്കോർഡ് തന്നെ…” ഹെൻട്രി പറഞ്ഞു.

 

“എന്റെ നേർക്ക് വെടിയുതിർത്തവരെ മാത്രമേ ഞാൻ കൊന്നിട്ടുള്ളൂ… ഒരു രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ…” കെല്ലി പറഞ്ഞു.

 

“അതൊക്കെ പോട്ടെ, നിങ്ങളിപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യുന്നു…? എങ്ങനെയാണ് ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്…?” ഹെൻട്രി അടുത്ത ബോട്ട്‌ൽ തുറന്നു. “നിങ്ങളുടെ വിശേഷങ്ങൾ പറയൂ…”

 

ഗ്ലാസുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നിറയവെ കെല്ലി തന്റെ വിശേഷങ്ങളുടെ ചെപ്പ് തുറന്നു. ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി സിഗരറ്റ് പുകച്ചു കൊണ്ട് ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡ് അതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടുകൊണ്ട് ഇരുന്നു. അൽ ഖ്വയ്ദയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്ന ടാൽബട്ട് ഇന്റർനാഷണലിന്റെ ചരിത്രം ഉൾപ്പെടെ.

 

കെല്ലി പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചതും ഒരു നീണ്ട മൗനം അവിടെങ്ങും നിറഞ്ഞു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ട ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡ് തലയാട്ടി. “വലിയൊരു കെണിയിലാണ് സുഹൃത്തേ നിങ്ങൾ ചെന്ന് പെട്ടിരിക്കുന്നത്… വളരെ ലളിതമാണ് കാര്യങ്ങൾ… ഒന്നുകിൽ നിങ്ങൾ ഈ പറയുന്ന ഫെർഗൂസനെയും സംഘത്തെയും ഇല്ലാതാക്കുക… അല്ലെങ്കിൽ അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ അപ്രീതിയ്ക്ക് പാത്രമാകുക… പക്ഷേ, അതിന്റെ അനന്തരഫലം ഭീകരമായിരിക്കും…”

 

“പിന്നെ, ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണമെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്…?” കെല്ലി ചോദിച്ചു.

 

“ആദ്യം പോയി ചൂടുവെള്ളത്തിൽ ഒന്ന് കുളിയ്ക്കൂ…” ഹെൻട്രി തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. “ഷോപ്പ് അടച്ചിട്ട് എനിയ്ക്ക് ഏതാനും പേർക്ക് ഫോൺ ചെയ്യാനുണ്ട്… കുളി കഴിഞ്ഞിട്ട് പുറത്ത് പോയി നല്ലൊരു ഡിന്നർ കഴിക്കാം നമുക്ക്… അടുത്ത നീക്കം എന്തായിരിക്കണമെന്ന് പിന്നീട് ചർച്ച ചെയ്യാം… എന്തായാലും നിങ്ങൾ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ കുടുക്കിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ തീർച്ചയായും ഞാൻ സഹായിക്കാം… നിങ്ങളുടെ ഈ പഴയ അദ്ധ്യാപകൻ അല്ലാതെ മാറ്റാരാണ് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനുള്ളത്…?”

 

“ഇത്രയും കാലം നിങ്ങളെയൊന്ന് അന്വേഷിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ, ഇപ്പോൾ പെട്ടെന്നൊരു നാൾ വന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു സഹായം തേടേണ്ടി വന്നതിൽ ലജ്ജയുണ്ട് എനിയ്ക്ക്…” കെല്ലി തലയാട്ടി. “ഒട്ടും ശരിയല്ല ഇതെന്ന് എനിക്കറിയാം…”

 

“തികച്ചും യാദൃച്ഛികമെങ്കിലും എനിക്ക് വേണ്ടതും ഇത് തന്നെയായിരുന്നു…”

 

“മനസ്സിലായില്ല…?” കെല്ലി പുരികം ചുളിച്ചു.

 

“ഞാനൊരു ക്യാൻസർ രോഗിയാണ് സുഹൃത്തേ… ഏറിയാൽ ഇനി ആറു മാസം…” ഹെൻട്രി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സഹായം എന്നതിനുപരി, എന്റെ ഒരു കലാശപോരാട്ടം എന്ന മട്ടിലാണ് ഞാനിതിനെ കാണുന്നത്…”

 

അയാൾ തിരിഞ്ഞ് താഴത്തെ നിലയിലെ തന്റെ ഷോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. അത് നോക്കി ഒരു നിമിഷം അവിടെ നിന്ന കെല്ലി തന്റെ ബാഗ് എടുത്ത് തനിക്കായി കാണിച്ചു തന്ന ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 17

മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി കിച്ചണിൽ ചെന്ന ഓവെൻ റഷീദ്, ലാൻഡ് ഫോണിൽ ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ അപ്പുറത്ത് ഫോൺ എടുക്കപ്പെട്ടു. റിസീവറിൽ നിന്നും വന്നത് ഒരു പുരുഷസ്വരമായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധിച്ചതിന് ശേഷം ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “സോറി, റോങ്ങ് നമ്പർ…” റിസീവർ വച്ചിട്ട് ഓവെൻ തന്റെ മൊബൈൽ ചെവിയോട് ചേർത്തു. “ജാക്ക്, നിങ്ങൾ ലൈനിൽ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ…?”

 

“യെസ്… നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യാനാണ് പോകുന്നത്…?” ജാക്ക് കെല്ലി ചോദിച്ചു.

 

“നിങ്ങളുടെ ആ സുവർണ്ണകാലത്തേക്ക് ഒരു വട്ടം കൂടി പോകേണ്ടി വരും…IRAയുടെ അഭിമാനഭാജനം ആയിരുന്നില്ലേ നിങ്ങൾ…? ഫെർഗൂസന്റെ കാര്യം നിങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ പോകുന്നു… മൂന്നോ നാലോ സഹായികളെ വേണമെങ്കിൽ ഏർപ്പാടാക്കിക്കോളൂ… അതിനുള്ള പണം ഞാൻ തരാം… നല്ലൊരു പ്ലാൻ ആണ് നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്…”

 

“ആര് തരും ആ പ്ലാൻ…?”

 

“ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡ് അല്ലാതെ മറ്റാര്…? കസ്ബയിലെയും അൾജീരിയയിലെയും പോരാട്ടങ്ങൾ അതിജീവിച്ച അയാൾക്ക് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനായില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ മറ്റാർക്കും അതിന് കഴിയില്ല…”

 

“പക്ഷേ, അയാൾ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടോ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല…” കെല്ലി പറഞ്ഞു. “വർഷങ്ങളായി ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചിട്ട്…”

 

“മൂന്ന് മിനിറ്റ് മുമ്പാണ് ഞാൻ അയാൾക്ക് ഫോൺ ചെയ്തത്… അയാളുടെ മറുപടി കേട്ടതും സോറി, റോങ്ങ് നമ്പർ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ കട്ട് ചെയ്തു… നിങ്ങളൊരു കാര്യം ചെയ്യൂ, അയാളെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് നിങ്ങളിന്ന് ലണ്ടനിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടെന്നും കാണാൻ താല്പര്യമുണ്ടെന്നും പറയുക…”

 

“എന്നിട്ട് എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ കാര്യം അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത്…?”

 

“ഉള്ള കാര്യം തന്നെ പറയുക… നിങ്ങളുടെ IRA ബന്ധവും ഭൂതകാലവുമൊന്നും അയാൾക്ക് അറിയാത്തതല്ലല്ലോ… ഫെർഗൂസനെ എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കാം എന്നതിൽ അയാളുടെ വിദഗ്ദ്ധ ഉപദേശമാണ് നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടതെന്ന് പറയുക… അല്ലാതെ, തോക്കുമായി ഫെർഗൂസന്റെ പിറകേ അയാൾ ചെല്ലേണ്ട ആവശ്യമൊന്നും ഇല്ല… പണമൊന്നും വാഗ്ദാനം ചെയ്യണ്ട… അത് അയാളെ അപമാനിക്കുന്നതിന് തുല്യമായിരിക്കും… ആവശ്യത്തിലധികം പണം അയാളുടെ പക്കൽ ഉണ്ടെന്നാണ് എന്റെ ഊഹം…”

 

“നിങ്ങൾ ഒരു ജീനിയസ് തന്നെ…” കെല്ലി പറഞ്ഞു.

 

“അക്കാര്യത്തിൽ ഞാൻ തർക്കിക്കാൻ നിൽക്കുന്നില്ല… പെട്ടെന്ന് തന്നെ പുറപ്പെടാൻ നോക്കൂ…”

 

“ശരി…” കെല്ലി പറഞ്ഞു. “ഹെൻട്രിയ്ക്ക് ഫോൺ ചെയ്തതിന് ശേഷം ഡ്രംഗൂളിൽ നിന്നും ഒരു ബീച്ച് ബാരൺ വിമാനത്തിൽ ഞാൻ ലണ്ടനിലേക്ക് തിരിക്കാം… ആർക്കും സംശയം തോന്നാതിരിക്കാൻ ടാൽബട്ട് ഇന്റർനാഷണലിന്റെ ഫൈനാൻസ് ഡയറക്ടറെ വിളിച്ച് എസ്റ്റേറ്റിന്റെ ചില കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാനുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞേക്കാം… ആട്ടെ, എന്താണ് നിങ്ങളുടെ പ്ലാൻ…?”

 

“ഇന്ന് രാത്രി ജീൻ ടാൽബട്ടിനെ ഒരു ഡിന്നറിന് കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ട്…” ഓവെൻ പറഞ്ഞു.

 

“ഈയിടെയായി നിങ്ങൾ അവരെ സന്ദർശിക്കുന്നത് അല്പം കൂടുതലാണെന്ന് തോന്നുന്നു…?”

 

“അങ്ങനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട… അവരുടെ മകന്റെ സ്ഥാനത്താണ് ഞാൻ… അവൻ SASൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നതും നിരവധി IRA പോരാളികളെ കൊല്ലേണ്ടി വന്നതും അവരിൽ നിന്ന് മറച്ചു വച്ചതിന് നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വച്ച് സ്വന്തം മാതാവിനോട് ക്ഷമ ചോദിച്ച കാര്യം ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ…”

 

“ശരിയാണ്…”

 

“എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ അവന്റെ അൽ ഖ്വയ്ദ ബന്ധം അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു എന്ന്…?”

 

“അക്കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്, ഓവെൻ…” കെല്ലി പറഞ്ഞു. “അവനുമായി വളരെ അടുത്ത് ഇടപഴകിയിരുന്ന ആളാണ് ഞാൻ… ആ എന്നോട് പോലും അക്കാര്യം അവൻ പറയുന്നത് മരണത്തിന് ഏതാനും മാസങ്ങൾ മുമ്പ് മാത്രമാണ്… എന്താണ് ചോദിക്കാൻ കാരണം…?”

 

“ജീനിനോട് ഏറെ ഇഷ്ടമുണ്ട് എനിയ്ക്ക്… അവരെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ എനിയ്ക്ക് വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നുന്നു…”

 

“അതെന്തിന്…?” കെല്ലി ചോദിച്ചു.

 

“തന്റെ മകനെ അതിരറ്റ് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു അവർ… ഒരു മടിയും കൂടാതെ അത് പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു അവർ… എന്നിട്ടും താൻ തെരഞ്ഞെടുത്ത പാതയെക്കുറിച്ച് അവരിൽ നിന്നും അവൻ മറച്ചു വച്ചു എന്നതായിരുന്നു യാഥാർത്ഥ്യം…”

 

“എന്താണ് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത്…?”

 

“അതു തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ ഞാനും അവരോട് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്… അതിൽ ഒട്ടും സന്തുഷ്ടനല്ല ഞാൻ…”

 

“ഒന്നു കൂടി തെളിച്ചു പറയാമോ…?” കെല്ലി ചോദിച്ചു.

 

“റുബാത്തിനെയും ടാൽബട്ട് ഇന്റർനാഷണലിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഒരു പഴയ റെയിൽവേ ലൈനിനെയും സംബന്ധിച്ച വിഷയമാണ്… അൽ ഖ്വയ്ദയ്ക്ക് അവരുടേതായ ചില കാരണങ്ങളാൽ ആ റെയിൽവേ ലൈൻ റുബാത്തിലേക്ക് നീട്ടണമെന്നുണ്ട്…” ഓവെൻ അതിന്റെ മുഴുവൻ വിവരങ്ങളും കെല്ലിയോട് പറഞ്ഞു. “അവരുടെ മകൻ അവരോട് ചെയ്തത് തന്നെയാണ് ഞാനും ചെയ്യുന്നത്… അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ നുണകളാണ് ഞാനവരെ അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്… എന്തു ചെയ്യാൻ പറ്റും എനിയ്ക്ക്…?”

 

“ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല…” കെല്ലി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ സ്വയം ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കൂ… പാവം ജസ്റ്റിൻ അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ കരങ്ങളിൽ പെട്ട് ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്… നിങ്ങളും ഞാനുമെല്ലാം അതേ വലയിൽത്തന്നെയാണ് കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നത്… നമുക്ക് ഒന്നും തന്നെ ചെയ്യാനാവില്ല… നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഞാനായിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കില്ലായിരുന്നു… അമേരിക്കയുടെയും യു.എൻ.ന്റെയും പിന്തുണയുള്ള സൗദി അറേബ്യ, ബാക്കു റെയിൽ നീട്ടുന്ന കാര്യം ഒരിക്കലും അനുവദിക്കാൻ പോകുന്നില്ല… അനുവദിച്ചാൽ ആത്മഹത്യാപരമായിരിക്കും അത്…”

 

“ലെറ്റ്സ് ഹോപ് യൂ ആർ റൈറ്റ്…”

 

“വെൽ, സം ടൈംസ് അയാം…” കെല്ലി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്കറിയുമോ ഓവെൻ…? എനിക്കിപ്പോൾ വളരെ ആശ്വാസം തോന്നുന്നു… തൽക്കാലം ദൈവം നമുക്ക് തന്ന ചീട്ടുകൾ കൊണ്ട് കളിയ്ക്കാം… എവിടെ വരെ പോകും എന്ന് നോക്കാം… ഇന്നെന്തായാലും നിങ്ങൾ ജീനിനെയും കൊണ്ട് ഡിന്നറിന് പോകൂ… പക്ഷേ, അവരുടെ മകന് പകരക്കാരൻ എന്ന ചിന്ത ഉപേക്ഷിച്ചേക്കൂ… നിങ്ങൾക്ക് ചേരില്ല ആ വേഷം…”

 

അയാൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ടെറസിലേക്കുള്ള ജാലകത്തിനരികിൽ ചെന്ന ഓവെൻ റഷീദ് കതകുകൾ തുറന്നു. കനത്ത വാഹനത്തിരക്കാണ് രാവിലെ തന്നെ നിരത്തിൽ. ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തി പുകയെടുത്തിട്ട് റോഡിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കവെ കെല്ലി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആയിരുന്നു ചിന്ത മുഴുവനും. ഒരു കാര്യം തീർച്ച… ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡിന്റെ രംഗപ്രവേശം ഒരു വഴിത്തിരിവായിരിക്കും…

 

സിഗരറ്റ്കുറ്റി താഴെ നിരത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് അയാൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 16

ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് ചെന്ന് ഓവെൻ റഷീദ് ഷവറിന് കീഴിൽ നിന്നു. ചെറുചൂടുവെള്ളം തലയിലും ദേഹത്തും വീണപ്പോൾ തെല്ലൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. അൽ ഖ്വയ്ദയുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ആ ദിനത്തെയോർത്ത് അയാൾ സ്വയം ശപിച്ചു. വല്ലാത്തൊരു ഊരാക്കുടുക്കിലാണ് താൻ ചെന്ന് പെട്ടിരിക്കുന്നത്. പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ ഒഴുക്കിനൊപ്പം നീന്തിയേ മതിയാവൂ.

 

വസ്ത്രം ധരിച്ച് ഓഫീസ് റൂമിന് നേർക്ക് നടക്കവെയാണ് ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്തത്. കെല്ലി ആയിരുന്നു അത്. ഒട്ടും സന്തുഷ്ടനായിരുന്നില്ല അയാൾ എന്ന് സ്വരത്തിലൂടെ മനസ്സിലായി.

 

“ആ മരത്തലയൻ അബു തലയിൽ കയറാൻ വരുന്നത് തീരെ പിടിക്കുന്നില്ല എനിക്ക്… ഭീഷണിയുടെ സ്വരമാണയാൾക്ക്… അയാളാര്, മരണത്തിന്റെ വ്യാപാരിയോ…?” കെല്ലി ചോദിച്ചു.

 

“എന്ന് കരുതുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം…” ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ, നിങ്ങളുടെ ആ സ്ലീപ്പർ സെല്ലുകളിലുള്ള ആരെയെങ്കിലും വിട്ട് അയാളെ തട്ടിക്കളയാൻ പറ്റുമോയെന്ന് നോക്കൂ…”

 

“അത് അത്രയ്ക്കും എളുപ്പമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആശിച്ചു പോകുന്നു…” കെല്ലി പറഞ്ഞു. “ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ട്… ചാൾസ് ഫെർഗൂസനെയും അയാളുടെ സംഘത്തെയും ഒരു വാനിൽ കയറ്റി അതിനടിയിൽ ഒരു ടൈം ബോംബ് ഘടിപ്പിച്ച് എല്ലാത്തിനെയും ഒറ്റയടിക്ക് കാലപുരിയ്ക്ക് അയയ്ക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്…”

 

“അതിന് കാക്ക മലർന്ന് പറക്കണം…” ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “അബു പറയുന്നത് നമ്മൾ എന്തെങ്കിലും മാർഗ്ഗം പുതിയ മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തിയേ തീരൂ എന്നാണ്… ഐറിഷ് നാഷണൽ ലിബറേഷൻ ആർമി ഒരിക്കൽ ഒരു എം.പി.യെ കാർ ബോംബ് ആക്രമണത്തിൽ കൊലപ്പെടുത്തിയ കാര്യം അയാൾ സൂചിപ്പിച്ചു…”

 

“പക്ഷേ, അതൊക്കെ പണ്ടായിരുന്നു…”

 

“എന്തായാലും അയാൾക്ക് അവരെക്കുറിച്ച് വലിയ മതിപ്പാണ്… അവർ കാര്യം നടത്തി എന്നത് മാത്രമല്ല, മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തിൽ പെടുന്ന ധാരാളം പ്രൊഫഷണൽസും ആ സംഘത്തിലുണ്ട് എന്നാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്…”

 

“അതൊക്കെ പത്രക്കാർ കെട്ടിച്ചമച്ച കഥകൾ മാത്രമായിരുന്നു…” കെല്ലി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ഓരോ ദിവസവും അവർ പുതിയ പുതിയ കഥകൾ മെനഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു… അവസാനമായപ്പോഴേക്കും അതൊരു പാതിരാപ്പടം പോലെയായി മാറി…”

 

ഓവെൻ റഷീദിന് ആകാംക്ഷ അടക്കാനായില്ല. “അത് നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെ അറിയാം…?”

 

“എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ എനിക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു… ആ സംഘത്തിൽ അയാളും ഉണ്ടോയെന്ന്… അയാൾ ഒരു ഐറിഷ്കാരനായിരുന്നില്ല… IRAയുമായി അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്ന ഏക ബന്ധം മേരി ബാരി എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു… അവളെ ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു അയാൾ …”

 

“അയാളെക്കുറിച്ച് പറയൂ…”

 

“1976ൽ ആണ് നിരവധി IRA വളണ്ടിയർമാരോടൊപ്പം എന്നെയും അൾജീരിയൻ മരുഭൂമിയിലുള്ള ട്രെയിനിങ്ങ് ക്യാമ്പിലേക്ക് അയക്കുന്നത്… കേണൽ ഗദ്ദാഫിയുടെ മേൽനോട്ടത്തിലായിരുന്നു ആ ക്യാമ്പ്… ഒരുവിധം എല്ലാ ആയുധങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാനുള്ള പരിശീലനം ലഭിച്ചു അവിടെ… ടൈം സെറ്റ് ചെയ്ത് വയ്ക്കാൻ സാധിക്കുന്ന കാർബോംബുകൾ നിർമ്മിക്കാൻ അവിടെ വച്ചാണ് ഞാൻ പഠിക്കുന്നത്…”

 

“ഇതും അയാളും തമ്മിൽ എന്തു ബന്ധം…?” ഓവെൻ ചോദിച്ചു.

 

“ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡ് എന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഇൻസ്ട്രക്ടറുടെ പേര്… ഫ്രഞ്ച് സൈന്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി മൂന്നു വർഷം അൾജീരിയൻ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ട് അയാൾ… പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ സൈന്യത്തിൽ ചേർന്ന അയാൾ യുദ്ധനിരയിൽ വച്ച് പരിക്കേറ്റതിനെ തുടർന്ന് ഇരുപത്തിയൊന്നാം വയസ്സിൽ ബഹുമതികളോടെ ഡിസ്ചാർജ്ജ് ചെയ്യപ്പെട്ടു… പിന്നീടാണ് അൾജീരിയൻസ് കനത്ത ശമ്പളത്തോടെ അയാളെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യുന്നതും അയാളുടെ പരിജ്ഞാനം ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർക്ക് പകർന്നു തരുന്നതും…”

 

“നിങ്ങൾ ക്യാമ്പിൽ നിന്നും തിരികെ പോന്നതിന് ശേഷം അയാൾക്കെന്തു സംഭവിച്ചു…?”

 

“ഞങ്ങളായിരുന്നു അയാളുടെ അവസാന ബാച്ച്… ലണ്ടനിൽ അയാൾക്ക് ധനികയായ ഒരു ആന്റിയുണ്ടായിരുന്നു… അവരുടെ എസ്റ്റേറ്റും മറ്റു സ്വത്തുവകകളുമെല്ലാം ലഭിച്ചത് അയാൾക്കായിരുന്നു… ഷെപ്പേർഡ് മാർക്കറ്റിലെ ഒരു പുരാവസ്തു വില്പനശാലയും അതിന് മുകളിലുള്ള ഫ്ലാറ്റുമടക്കം…”

 

“അത് ഇവിടെ നിന്നും അധികം ദൂരെയല്ലല്ലോ…” ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “അതുപോലുള്ള നിരവധി ഷോപ്പുകളുണ്ട് ആ പ്രദേശത്ത്…”

 

“ലണ്ടൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ലിറ്ററേച്ചറും ഫൈൻ ആർട്സും പഠിക്കാൻ പോകാൻ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു… ഐറിഷ് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു ലണ്ടൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ പഠിക്കുക എന്നത്… എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ മകളായ മേരി ബാരിയും അവിടെ പഠനത്തിന് ചേർന്നു… ഞാനാണ് ഹെൻട്രിയെ പോയി പരിചയപ്പെടാൻ അവളോട് പറഞ്ഞത്…”

 

“അങ്ങനെ അവർ പരസ്പരം പ്രണയത്തിലായി…”

 

“അതെ… രണ്ട് വർഷത്തോളം അവർ ഇരുവരും ഇവിടെ ആഹ്ലാദത്തോടെ കഴിഞ്ഞു. പിന്നീട് അവൾ ബെൽഫാസ്റ്റിലേക്ക് തിരികെ പോയി. ഒരു പ്രതിഷേധ പ്രകടനത്തിൽ പങ്കെടുത്ത അവളെ സൈനികർ ദേഹോപദ്രവം ഏല്പിക്കുകയും പോലീസിന് കൈമാറുകയും ചെയ്തു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ലോക്കപ്പിൽ മരണമടഞ്ഞ നിലയിലാണ് അവളെ കണ്ടെത്തിയത്… ഛർദ്ദിയുടെ അവശിഷ്ടം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയതാണ് കാരണമെന്നാണ് പൊലീസ് പറഞ്ഞത്… അവിടെ വച്ചും ദേഹോപദ്രവം ഏറ്റിരുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും ഒരിക്കലും തെളിയിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായില്ല…”

 

“തെളിയിക്കപ്പെടാൻ സാദ്ധ്യതയുമില്ലല്ലോ… ശരിയല്ലേ…?” ഓവെൻ ചോദിച്ചു.

 

“അതെ… എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യം… പക്ഷേ, ആർക്കും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല… ഒളിവിൽ കഴിയുകയായിരുന്ന ഞാൻ അന്ന് റിസ്ക് എടുത്ത് അവളുടെ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങിന് പോയിരുന്നു… ബെൽഫാസ്റ്റിലെ ബോംബെ സ്ട്രീറ്റിലുള്ള സെന്റ് മേരീസ് ദേവാലയത്തിൽ… ജനം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരുന്നു അന്നവിടെ… പെട്ടെന്നാണ് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് ഹെൻട്രി അവിടെയെത്തിയത്… ലണ്ടനിൽ നിന്നും എത്തിയ അയാളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ ചെകുത്താൻ പോലും ഭയന്നു പോകുമായിരുന്നു… അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വൈദികനെ അവഗണിച്ച് നേരെ മേരിയുടെ ശവശരീരത്തിനരികിലേക്ക് ചെന്ന അയാൾ തന്റെ കൈയിലെ റോസാപുഷ്പം, മടക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ കൈകൾക്ക് മേൽ വച്ച ശേഷം കുനിഞ്ഞ് ആ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചിട്ട് ഒരക്ഷരവും ഉരിയാടാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു…”

“നിങ്ങൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലേ അയാളോട്…?”

 

“ഞാൻ അയാളുടെ പിന്നാലെ പോയി… തിരികെ ഫ്രാൻസിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യമുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു… ഇനിയൊരിക്കലും ലണ്ടൻ വിട്ട് എങ്ങോട്ടുമില്ല എന്നാണയാൾ പറഞ്ഞത്… മേരി ഉറങ്ങുന്ന ലണ്ടനിൽ അവളുടെ ഓർമ്മകളുമായി ശിഷ്ടകാലം കഴിയാനാണ് ആഗ്രഹമെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു…”

 

“യഥാർത്ഥ പ്രണയം…” ഓവെൻ ഒരു സിഗരറ്റ് എടുത്ത് തീ കൊളുത്തി. “അപ്പോൾ ആ എം.പി.യുടെ മരണത്തിന് പിന്നിൽ ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡ് ആണെന്നാണോ നിങ്ങൾ കരുതുന്നത്…? ഒരു പ്രതികാരമെന്നോണം…?”

 

“ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അങ്ങനെ കരുതുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല… സ്ഫോടക വസ്തുക്കൾ നിർമ്മിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ഹെൻട്രി ഞങ്ങൾക്ക് പരിശീലനം നൽകിയിരുന്ന കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞുവല്ലോ…”

 

“അതേ…”

 

“അയാൾ ഉപയോഗിച്ച ഒരു കാർ ബോംബിലെ ഘടകങ്ങൾ റഷ്യൻ നിർമ്മിതമായിരുന്നു… അതിന്റെ ട്രിഗർ മെക്കാനിസത്തിൽ മെർക്കുറി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു എന്നത് അസാധാരണമായ വസ്തുതയായിരുന്നു… മേരിയുടെ മരണം നടന്ന് മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അന്നത്തെ ആ സംഭവത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട സൈനികരുടെ മേധാവിയായ ഒരു ആർമി കേണലും അതുപോലത്തെ കാർ ബോംബ് പൊട്ടിത്തെറിച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ടു… ഇവിടെ ലണ്ടനിൽ വച്ച്…”

 

“അത് വെറും യാദൃച്ഛികം എന്ന് പറയാനാവില്ലല്ലോ…” ഓവെൻ പറഞ്ഞു.

 

“ഇല്ല… കാരണം, രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞ് വേറെയും ഒരു സംഭവമുണ്ടായി… റോയൽ അൾസ്റ്റർ കോൺസ്റ്റാബുലറിയിലെ ചീഫ് സൂപ്രണ്ടും അതേ രീതിയിൽത്തന്നെ കൊല്ലപ്പെട്ടു… മേരി മരണമടഞ്ഞ സമയത്ത് ആ പൊലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ ചുമതലയുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു അയാൾ…”

 

“എല്ലാം കൂടി നോക്കുമ്പോൾ ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡിലേക്ക് തന്നെയാണ് സംശയത്തിന്റെ മുന നീളുന്നത്… പക്ഷേ, എന്തിനാണ് അയാൾ ഒരു പാർലമെന്റ് മെമ്പറെ ലക്ഷ്യമിട്ടത്…? മേരി ബാരിയ്ക്ക് സംഭവിച്ച ദുരന്തവുമായി യാതൊരു ബന്ധവും അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ…”

 

“ശരിയാണ്… പക്ഷേ, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്… ഗവണ്മന്റിന്റെ നയം ഐറിഷ് വിമോചന സേനയ്ക്ക് എതിരായിരുന്നു… ഈ എം.പി. ആയിരുന്നു സർക്കാരിന്റെ ഔദ്യോഗിക വക്താവ്… ഹെൻട്രിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തായിരുന്നുവെന്ന് ആർക്കറിയാം… എന്തായാലും അതിന് ശേഷം മെർക്കുറി ട്രിഗർ ബോംബുകൾ എവിടെയും കണ്ടതായി അറിവില്ല…”

 

“ഇതെല്ലാം സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ എന്തായിരുന്നു ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡിന്റെ പ്രതികരണം…?” ഓവെൻ ചോദിച്ചു.

 

“ഇല്ല, ഞാനൊരിക്കലും അത് ചോദിച്ചിട്ടില്ല…” കെല്ലി പറഞ്ഞു. “കൊലപാതകക്കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട് ജീവപര്യന്തം തടവിൽ മെയ്സ് ജയിലിൽ കഴിയുകയായിരുന്നു ഞാൻ അപ്പോൾ… പിന്നീട് പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന സമാധാന ഉടമ്പടിയെത്തുടർന്ന് മാപ്പ് ലഭിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങുന്നത്…”

 

“ലെഗ്രാൻഡ് ഇപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യുന്നു…?”

 

“ഒരു വിവരവുമില്ല… എന്നെപ്പോലുള്ളവരെ പൊലീസ് ഇപ്പോഴും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിന് ഉറപ്പൊന്നുമില്ലല്ലോ… അതുകൊണ്ടു തന്നെ, ഇത്തരം മുൻകാല സുഹൃത്തുക്കളിൽ നിന്നും അകന്നു കഴിയുവാൻ മനഃപൂർവ്വം ഞാൻ തീരുമാനിക്കുകയാണുണ്ടായത്…”

 

തന്റെ മേശപ്പുറത്തെ ഫോൺ ഡയറക്ടറി പരിശോധിക്കുകയായിരുന്ന ഓവെൻ പറഞ്ഞു. “ഇതാ കിട്ടിപ്പോയി… ഹെൻട്രി ലെഗ്രാൻഡ്… അപൂർവ്വ പുസ്തകങ്ങൾ, പുരാവസ്തുക്കൾ, ഫൈൻ ആർട്സ്… മേരീസ് ബവർ എന്നാണ് ഷോപ്പിന്റെ പേര്…”

 

“വെൽ, ഷോപ്പിന്റെ പേര് എങ്ങനെ വന്നു എന്നതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല… എന്തു ചെയ്യാനാണ് നിങ്ങളുടെ ഭാവം…?” കെല്ലി ചോദിച്ചു.

 

“ആജ്ഞകൾ കൈമാറുന്ന ഒരു സന്ദേശവാഹകൻ മാത്രമാണ് അബു… എന്നാലും നമ്മളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആജ്ഞകൾ തന്നെയാണ് അവ… ലണ്ടനിലുള്ള  സ്ലീപ്പർ സെല്ലുകളെക്കുറിച്ച് വീമ്പ് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ നിങ്ങൾ… ഇനി നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടത് അവയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്… എന്നിട്ട് ഫെർഗൂസനെയും സംഘത്തെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ പറ്റുമോയെന്ന് നോക്കൂ…”

 

“പറയുന്നത്ര എളുപ്പമല്ല അത്…” കെല്ലി പറഞ്ഞു. “കലാപം കൊടുമ്പിരി കൊണ്ടിരുന്ന കാലത്ത് ഞങ്ങളുടെ ശൃംഖല വിപുലമായിരുന്നു… പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ……..”

 

“അത് അസാദ്ധ്യമാണെന്നാണോ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത്…?”

 

“അതേ, വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും അത്…” കെല്ലിയുടെ സ്വരത്തിൽ നിരാശ പ്രകടമായിരുന്നു.

 

“എങ്കിൽ പിന്നെ നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിന് ഒരു തീരുമാനമായി എന്ന് തന്നെ കൂട്ടിക്കോളൂ… കാരണം, അബുവിനോടും അൽ ഖ്വയ്ദയോടും നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത് നുണകളായിരുന്നു… നിങ്ങളോടൊപ്പം അപകടത്തിൽ ചെന്ന് തല വച്ചു കൊടുക്കുവാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല… അഞ്ച് മിനിറ്റ് നേരം ഫോണിൽ തന്നെ തുടരൂ, അപ്പുറത്തേക്ക് പോയിട്ട് ഞാനിപ്പോൾ തന്നെ വരാം… ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യണ്ട…”

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...