എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 12

കോർണറിലെ മേശയ്ക്ക് ഇരുവശവുമായി അവർ ഇരുന്നു. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞതും അവൾക്കുള്ള മാർട്ടിനി കോക്ടെയ്ലും അദ്ദേഹത്തിനുള്ള ലാർജ് വോഡ്കയുമായി വെയ്റ്റർ എത്തി. അവൾ തന്റെ ഗ്ലാസ് എടുത്തു.

 “ഒരുത്തനെയും നിങ്ങൾ ജീവനോടെ വിടില്ല അല്ലേ…?” സാറ ചോദിച്ചു.

 

“ശല്യക്കാരെ അന്നേരം തന്നെ തീർത്തേക്കണം…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “ആ പിസ്റ്റളുമായി വന്നവനെ നീ നേരിട്ട രീതി വച്ച് നോക്കിയാൽ എന്റെ ആവശ്യം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി…”

 

“ഐകിഡോയിൽ ബ്ലാക്ക് ബെൽറ്റുണ്ട് എനിയ്ക്ക്… പിന്നെ, നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഏകദേശ രൂപം ജൈൽസ് റോപ്പർ എനിയ്ക്ക് തന്നിരുന്നു കേട്ടോ…”

 

“അതുശരി… അപ്പോൾ എന്റെ ഭൂതകാലമൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടല്ലേ…?”

 

“തീർച്ചയായും… മാത്രമല്ല, ഹോളണ്ട് പാർക്കിനെക്കുറിച്ചും…” അവൾ പറഞ്ഞു. “അവിടെ എന്തൊക്കെയാണ് ജോലി എന്നതിനെക്കുറിച്ചെല്ലാം നന്നായി പഠിച്ചു… റോപ്പർ എനിയ്ക്ക് ഫുൾ ആക്സസ് തന്നിരുന്നു…”

 

“അദ്ദേഹം അങ്ങനെയാണ്…”

 

“എന്നെ ആക്രമിക്കാൻ വന്ന ആ മനുഷ്യനില്ലേ…” അവൾ മാർട്ടിനി എടുത്ത് ഒന്ന് മൊത്തി. “അയാൾ ശരിയ്ക്കും ഭയന്നു പോയി… അതുപോലുള്ള പ്രഹരമല്ലേ നിങ്ങൾ അയാൾക്ക് കൊടുത്തത്…”

 

“അവനത് ആവശ്യമായിരുന്നു…” അദ്ദേഹം വോഡ്കയെടുത്ത് റഷ്യൻ സ്റ്റൈലിൽ ഒറ്റയടിയ്ക്ക് നല്ലൊരളവ് ഉള്ളിലേക്കിറക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്കായി അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. “വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു സംഭവമുണ്ടായി… അതിന് ശേഷം ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്ത്രീ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടാൽ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കാൻ സാധിക്കാതെയായി എനിയ്ക്ക്…”

 

“നിങ്ങളുടെ ചരിത്രം വായിച്ചത് വച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ഒരു സംശയവുമില്ല അക്കാര്യത്തിൽ…”

 

“വെൽ, അപ്പോൾ പിന്നെ പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “ഇനി എന്തെങ്കിലും അറിയാനുണ്ടോ എന്നെക്കുറിച്ച്…?”

 

“കേണൽ ഗ്രാന്റിനൊപ്പം ഡാൻസ് ചെയ്യുന്ന എന്നെ നിങ്ങൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു… നിങ്ങളുടെ മുഖത്ത് ആശ്ചര്യഭാവമായിരുന്നു…”

 

അദ്ദേഹം ചുമൽ വെട്ടിച്ചു. “ഓ, അത്… യൂണിഫോം ധരിച്ച ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു വനിതയെ ഞാൻ കാണുന്നത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ്…”

 

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അപ്പോൾ ഒരു വനിതയെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാം എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് നല്ല വശമുണ്ടല്ലേ ഡാനിയൽ…?”

 

“ഇല്ല… അങ്ങനൊയൊന്നുമില്ല… എന്റെ ജോലി എത്തരത്തിലുള്ളതാണെന്ന് അറിയാമല്ലോ… പ്രണയബന്ധങ്ങൾക്കൊന്നും സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല… ഇന്ന് ഇന്നത്തെ കാര്യം… നാളെ എന്നൊന്ന് ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് പോലും ഉറപ്പില്ലാത്ത ജീവിതം… മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ ഞാൻ പറയുന്നത്…? നിന്റെ കാര്യം എങ്ങനെയാണ്…?”

 

“എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുഴിഞ്ഞിറങ്ങുകയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാവും… കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷം ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി നശിച്ച യുദ്ധങ്ങളോടൊപ്പമായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം… ബോസ്‌നിയയിൽ വച്ച് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുമായി ഞാൻ അടുപ്പം പുലർത്തിയിരുന്നു… പക്ഷേ, ഒരു സെർബിയൻ ഷാർപ് ഷൂട്ടറുടെ വെടിയേറ്റ് അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു… അതിന് ശേഷം ഇറാക്കിൽ വച്ച് ഒരു മേജറുമായി ഞാൻ അടുപ്പത്തിലായി… അയാളുടെ ഗതിയും മറ്റൊന്നായിരുന്നില്ല… താലിബാൻ ആയിരുന്നു കൊലപാതകത്തിന് പിന്നിൽ എന്ന് മാത്രം…”

 

“പിന്നീടാണ് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ എത്തിയതല്ലേ…?”

 

“അതെ… പഷ്തു, പാഴ്സി ഭാഷകൾ അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ആ രാജ്യത്ത് ഒരുപാട് സഞ്ചരിച്ചു…” വിഷാദത്തോടെ അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഞാൻ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം മരണം എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് പോലെ തോന്നി…”

 

“അബുസാനിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ മരണം നിന്നെ ഏതാണ്ട് പിടികൂടിയതായിരുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം…” അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇതെല്ലാം ഒരു സിനിമയാക്കുവാൻ ആരെങ്കിലും മുതിർന്നാൽ നിന്റെ റോൾ അഭിനയിക്കാൻ നിന്നെക്കാൾ കഴിവുള്ള ആരും തന്നെയുണ്ടാവില്ല…”

 

“അപ്പോൾ എന്റെ മാനേജരായി നിങ്ങളും ഉണ്ടാവണം, ഡാനിയൽ…”

 

“ഇതിപ്പോൾ രണ്ടാം വട്ടമാണ് നീ എന്നെ ഡാനിയൽ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്… ഇത്രയ്ക്കും അടുപ്പം തോന്നാൻ കാരണം…?” അദ്ദേഹം അവളുടെ ചുമലിന് മുകളിലൂടെ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. ചാൾസ് ഫെർഗൂസൻ, ഹാരി മില്ലർ, ഷോൺ ഡില്ലൻ എന്നിവർ കേണൽ ജോസഫ് ലെർമോവിനൊപ്പം ബാറിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ. “ആരൊക്കെയാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കൂ…”

 

മിലിട്ടറി യൂണിഫോമിന് പകരം ഒരു നാടൻ സ്യൂട്ടും നീല ഷർട്ടും ബ്രൗൺ ടൈയും ആണ് റഷ്യക്കാരനായ ലെർമോവ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് വന്ന് ഡാനിയൽ ഹോളിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.

 

“ഐ മസ്റ്റ് സേ യൂ ആർ ലുക്കിങ്ങ് വണ്ടർഫുൾ, ഡാനിയൽ…” എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം സാറയെ നോക്കി. “ഇതല്ലേ മിടുമിടുക്കിയായ ക്യാപ്റ്റൻ സാറാ ഗിഡിയൻ…?” അവളുടെ കരം കവർന്ന് ആ കൈപ്പടത്തിൽ അദ്ദേഹം മുത്തം നൽകി. “എ ഗ്രേറ്റ് ഓണർ ആൻഡ് പ്രിവിലേജ്, വൺ സോൾജർ റ്റു അനദർ…”

 

“ടോട്ടൽ വാർ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ രചയിതാവായ കേണൽ ലെർമോവിൽ നിന്നുള്ള ഈ അഭിനന്ദനം… എനിക്ക് ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതിയാണ് ഇത്…” സ്ഫുടതയുള്ള റഷ്യൻ ഭാഷയിൽ അവൾ മൊഴിഞ്ഞു.

 

അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഒരു ബഹുഭാഷാ പണ്ഡിത എന്ന വിശേഷണം തീർത്തും യോജിക്കുന്നു നിങ്ങൾക്ക്… അയാം ഇംപ്രസ്ഡ്…”

 

എല്ലാവരും ആസനസ്ഥരാകവെ മില്ലർ കോഫി ഓർഡർ ചെയ്തു. ഫെർഗൂസൻ സാറയുടെ അരികിലാണ് ഇരുന്നത്. “ഇന്നെന്തോ അടിപിടി ഉണ്ടായെന്ന് കേട്ടല്ലോ മൈ ഡിയർ… സെക്യൂരിറ്റിയാണ് പറഞ്ഞത്… CCTV ക്യാമറയിൽ നിന്നെ കണ്ടു…”

 

“ഞാനുമത് കണ്ടിരുന്നു ഡാനിയൽ…” ഡില്ലൻ ഹോളിയോട് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ പതിവ് ഫോമിലായിരുന്നല്ലോ… ആ ബാസ്റ്റർഡുകൾക്ക് അർഹിക്കുന്നത് തന്നെ കിട്ടി…”

 

“ഞാനും അതിനോട് യോജിക്കുന്നു…” കേണൽ ലെർമോവ് പറഞ്ഞു. “സത്യം പറയാമല്ലോ, സൈബീരിയയിലെ സ്റ്റേഷൻ ഗോർക്കി ജയിലിൽ ഒരു വർഷത്തെ തടവിന് ഇരുവരെയും വിടണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം… നിർഭാഗ്യവശാൽ എന്റെ അധികാര പരിധിയിൽ പെടാത്ത സ്ഥലമായിപ്പോയി ഇത്…”

 

“അവർക്കിനി എന്ത് സംഭവിക്കും…?” സാറ ചോദിച്ചു.

 

“ഹോട്ടൽ മാനേജ്മെന്റുമായി ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നു… അപമര്യാദയായി പെരുമാറിയ അവരെ ശരിയ്ക്കും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്… മാത്രവുമല്ല ഇരുവർക്കും അവിടെ ആജീവനാന്തം വിലക്കേർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു… കാലിനിടയിൽ വാലും തിരുകിയാണ് ഇരുവരും സ്ഥലം വിട്ടത്…”   

 

“അവർക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടെന്നേ ഞാൻ പറയൂ…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “ന്യൂയോർക്ക് പൊലീസിനെ ഏല്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ശരിയ്ക്കും പണി കിട്ടുമായിരുന്നു… ആ ഡെറിഞ്ചർ പിസ്റ്റൾ കൈവശം വച്ചതിന്…”

 

“എന്തായാലും കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “വെൽക്കം റ്റു ദി ക്ലബ്, സാറാ, ഗ്ലാഡ് റ്റു ഹാവ് യൂ ഓൺ ബോർഡ്… കൺഗ്രാജുലേഷൻസ് റ്റു യൂ, ഡില്ലൻ ആൻഡ് ഹോളി… അമിറ്റി വിഷയം നിങ്ങൾ ഭംഗിയായിത്തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്തു… വെടിയേറ്റുവെങ്കിലും നമ്മൾ കരുതിയത് പോലെ മർഫി കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നില്ല… ബുള്ളറ്റ്പ്രൂഫ് വെസ്റ്റ് ധരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് വേണം കരുതാൻ… പിന്നീട് തിരിച്ചെത്തിയ അയാളെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന് സമീപത്ത് വച്ച് ആരോ കുത്തിക്കൊല്ലുകയാണുണ്ടായത്… മർഫിയുമായി ബിസിനസിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവർ ആരായാലും ശരി, അയാൾ വായ് തുറക്കരുതെന്ന് നിർബന്ധമുള്ളവരായിരുന്നു…”

 

“അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന ആ വെസ്റ്റിന്റെ ഗുണനിലവാരം ഗംഭീരം തന്നെ… എന്റെ വെടിയേറ്റ് അയാൾ ഈസ്റ്റ് റിവറിലേക്ക് വീഴുന്നത് ഞാൻ കണ്ടതാണ്…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു.

 

"അതേ... പക്ഷേ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം, നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ ആ ഐറിഷ് ബന്ധവും ജാക്ക് കെല്ലിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യവും തന്നെയാണ്…" കോഫി കൊണ്ടുവന്ന് വച്ചിട്ട് വെയ്റ്റർ പോയതും ഫെർഗൂസൻ തുടർന്നു. “നിങ്ങൾ ഒരു പക്ഷേ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാവും, ബ്രൂക്ക്‌ലിനിൽ വച്ച് നമ്മൾ നടത്തിയ നിയമവിരുദ്ധമായ ഇടപെടലുകളെക്കുറിച്ച് കേണൽ ലെർമോവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന്…” അദ്ദേഹം ലെർമോവിന് നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം എന്താണ് ജോസഫ്…?”

 

“പറയാം ചാൾസ്…” കേണൽ ലെർമോവ് തന്റെ കണ്ണട ഊരി ഹാൻഡ്കർച്ചീഫ് കൊണ്ട് തുടച്ചു. “ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ കാലത്ത് നാം ബദ്ധവൈരികളായിരുന്നു… എന്നാൽ ആഗോള ഭീകരവാദം കൊടികുത്തി വാഴുന്ന ഈ കാലത്ത് നാം പരസ്പരം സഹായിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഏറ്റവും വലിയ മണ്ടത്തരമായിരിക്കും അത്… ഇക്കാര്യത്തിൽ വ്ലാഡിമിർ പുടിനും എന്നോട് യോജിപ്പാണ്…” അദ്ദേഹം ഹോളിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “കഴിഞ്ഞ വർഷം ചെച്നിയയിൽ വച്ച് പുടിനെ വധിക്കാനുള്ള അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ പദ്ധതി തകർക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് നിങ്ങൾ തന്ന ഇൻഫർമേഷൻ കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു ഡാനിയൽ… അദ്ദേഹമത് ഒരിക്കലും മറക്കില്ല…”

 

“അദ്ദേഹം അത് മറന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആശിക്കുന്നു…” ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

ഫെർഗൂസൻ അത് കേട്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു. “നമുക്ക് ഇപ്പോൾ പൊതുവായ താല്പര്യങ്ങളാണ് ഉള്ളത്… അധികം വൈകാതെ വീണ്ടും നമുക്ക് കാണാം… തൽക്കാലം ഞങ്ങൾ വിട പറയുകയാണ്… ഇന്ന് രാത്രിയിലുള്ള ഫ്ലൈറ്റിന് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ലണ്ടനിലേക്ക് പറക്കുകയാണ്…”

 

ലെർമോവിന് ഹസ്തദാനം നൽകിയിട്ട് ഫെർഗൂസൻ വാതിലിന് നേർക്ക് നടന്നു. എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിച്ചു. അവരോടൊപ്പം നടക്കവെ ഹോളി സാറയുടെ കൈയിൽ തന്റെ കരം കോർത്തു. “ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണോ നിങ്ങളുടെ മീറ്റിങ്ങ് എല്ലായ്പ്പോഴും…?” അവൾ ചോദിച്ചു.

 

“മിക്കപ്പോഴും…” അത് പറഞ്ഞിട്ട് ഡില്ലൻ തിരിഞ്ഞ് അവരെ നോക്കി. എന്നിട്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഇതിന് മുമ്പ് എവിടെയോ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു…?”

 

അവർ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.  

 

(തുടരും)

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 11

പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ഒത്ത വിധം തന്നെയായിരുന്നു ആ  യു.എൻ റിസപ്ഷൻ. വിവിധ രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നേതാക്കന്മാർ, അവർക്ക് അകമ്പടി സേവിക്കുന്ന മിലിട്ടറി ഉദ്യോഗസ്ഥർ, ടെലിവിഷനിലൂടെ ചിരപരിചിതമായ മുഖങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ നിരവധി പേർ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഷാംപെയ്നുമായി തലങ്ങും വിലങ്ങും നീങ്ങുന്ന വെയ്റ്റർമാരെയും ഫോർ പീസ് ബാൻഡിനൊപ്പം ഗാനമാലപിക്കുന്ന സുന്ദരിയായ ഗായികയെയും കൊണ്ട് വർണ്ണശബളം എന്ന് തന്നെ പറയാം.

 

ഏതാനും ജോഡികൾ ഗാനത്തിനൊപ്പം ചുവട് വയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അവർക്കിടയിൽ സാറാ ഗിഡിയനും ബ്രിട്ടീഷ് യൂണിഫോം ധരിച്ച, ചാരമുടിയുള്ള ഒരു കേണലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് ആറടി മൂന്നിഞ്ച് ഉയരമുള്ള അദ്ദേഹം കേണൽ ഹെക്ടർ ഗ്രാന്റ് ആയിരിക്കുമെന്ന് അവർ ഊഹിച്ചു.

“അവളുടെ ചുവന്ന മുടി മനോഹരമായിരിക്കുന്നു…” ഡാനിയൽ ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

“തീർച്ചയായും, ഒരു സുന്ദരി തന്നെ അവൾ…” ഡില്ലൻ തല കുലുക്കി. “നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഞാനായിരുന്നുവെങ്കിൽ അവളോടൊപ്പം ചുവട് വയ്ക്കാൻ പോയേനെ ഇപ്പോൾ… ഞാൻ ഫെർഗൂസന്റെയും ഹാരിയുടെയും അടുത്തേക്ക് ചെല്ലട്ടെ… അംബാസഡർ ജോസഫ് ലെർമോവിന് ഹസ്തദാനം നൽകാനായി അവിടെ ക്യൂ നിൽക്കുന്നുണ്ട് അവർ ഇരുവരും…”

 

ഹോളിയെ അവിടെ വിട്ട് ഡില്ലൻ നടന്നകന്നു. തന്നോടൊപ്പം ചുവട് വയ്ക്കുന്ന സാറയെ നോക്കി വാത്സല്യത്തോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു കേണൽ ഗ്രാന്റ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയുള്ള അവളുടെ ആകർഷകമായ പുഞ്ചിരി ഹോളിയുടെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചു. വളരെ മന്ദഗതിയിലായിരുന്നു അവരുടെ ചുവടുകൾ. അവളുടെ വലതുകാലിന്റെ ചെറിയ മുടന്ത് ആ ചുവടുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. കേണൽ പറഞ്ഞ എന്തോ തമാശയിൽ അവൾ ചിരിച്ചു പോയി.

 

ആ നിമിഷമാണ് അവർ തിരിഞ്ഞതും അവൾ ഹോളിയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി വന്നതും. അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പൊടുന്നനെ മാഞ്ഞു. ഈ മുഖം തനിയ്ക്ക് പരിചയമുണ്ടല്ലോ എന്ന മട്ടിൽ അവൾ പുരികം ചുളിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായി അയാളെ കണ്ടതിൽ അവൾ അത്ഭുതം കൂറുകയും ചെയ്തു. അപ്പോഴേക്കും ഗാനം അവസാനിച്ചിരുന്നു. അവൾ കേണലിനോട് എന്തോ പറഞ്ഞിട്ട് തിരിഞ്ഞ് ഹോളിയെ ഒന്ന് നോക്കി, ലേഡീസ് എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്ന വാതിലിന് നേർക്ക് നടന്നു.

 

അപ്പോഴാണ് ആരുടെയോ സ്വരം കേട്ടത്. “ഹേയ്, ആ കേണൽ അവളുടെ ബോസ് മാത്രമല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു… യൂണിഫോമിലുള്ള പെൺകുട്ടികളെ എനിക്ക് പെരുത്ത് ഇഷ്ടമാണ്… അവളുടെ കാലിന്റെ ആ മുടന്ത് എന്നെ വല്ലാതെ ഹരം പിടിപ്പിക്കുന്നു… അവളുമായി ഒന്ന് അടുപ്പം കൂടാൻ പറ്റുമോയെന്ന് നോക്കട്ടെ…”

 

മദ്ധ്യവയസ്കരായിരുന്നു ആ രണ്ടുപേരും. മാന്യമായ വസ്ത്രധാരണമെങ്കിലും പരുക്കൻ ഭാവം. ഇരുവരും നന്നായി മദ്യപിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. കൈയിലെ ഗ്ലാസിൽ നിന്നും വീണ്ടും മൊത്തിക്കൊണ്ട് അവർ സാറ പോയ വാതിലിന് നേർക്ക് നീങ്ങി. മ്യൂസിക് ബാൻഡ് വീണ്ടും വായിച്ചു തുടങ്ങവെ ഹോളി അവരെ അനുഗമിച്ചു.

 

വാതിലിനപ്പുറം ഇടനാഴി വിജനമായിരുന്നു. റെസ്റ്റ്റൂമിന്റെ വാതിലിനരികിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു സാറാ ഗിഡിയൻ. സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആൾ തന്റെ കൈയിലെ ഗ്ലാസ് നിലക്കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലെ സ്റ്റാൻഡിൽ വച്ചിട്ട് തിടുക്കത്തിൽ മുന്നോട്ട് ചെന്ന് അവളുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു.

 

“ഹേയ്, ചെറുപ്പക്കാരീ, ഒന്ന് നിൽക്കണേ… നിങ്ങൾ മിലിട്ടറി വനിതകൾക്ക് ലൈംഗിക കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ നല്ല താല്പര്യമുണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാം… നമുക്ക് പോകാൻ പറ്റിയ നല്ലൊരു സ്ഥലമുണ്ട്…”

 

“എനിക്ക് താല്പര്യമില്ലെങ്കിലോ…? എന്റെ സുഹൃത്തിന് ഒട്ടും ഇഷ്ടമാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല അത്…” അവൾ അത് പറഞ്ഞതിന് പിന്നാലെ ഡാനിയൽ ഹോളി അവർക്ക് പിന്നിലെത്തി.

 

“അതാരാണ് നിന്റെ ആ സുഹൃത്ത്…?” രണ്ടാമൻ ചോദിച്ചു.

 

അപ്രതീക്ഷിതമായി ഹോളിയുടെ മുഷ്ടി തന്റെ വാരിയെല്ലിന് താഴെ പതിച്ചതും വേദനയാൽ അലറിക്കൊണ്ട് അയാൾ മുന്നോട്ട് കുനിഞ്ഞു. കാൽമുട്ടിന് താഴെ ഒരു ചവിട്ടും കൂടി കൊടുത്തതോടെ അയാൾ മുന്നോട്ട് വീണു. വീണു കിടക്കുന്ന അയാളുടെ അരക്കെട്ടിന് താഴെ ശക്തിയായ ഒരു ചവിട്ടും കൂടി കൊടുത്തു ഹോളി. അത് കണ്ട് ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു പോയ രണ്ടാമൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ചെറിയൊരു പിസ്റ്റൾ പുറത്തെടുത്തു. ഒരു മാത്ര പോലും പാഴാക്കാതെ സാറ തന്റെ കൈമുട്ട് കൊണ്ട് അയാളുടെ വായ് നോക്കി ശക്തിയായി ഇടിച്ചു. ഒപ്പം കൈ പിടിച്ച് പിറകോട്ട് തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. വേദന കൊണ്ട് അലറിയ അയാളുടെ കൈയിൽ നിന്നും പിസ്റ്റൾ താഴെ വീണു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുനിഞ്ഞ് ഹോളി അത് കൈക്കലാക്കി. “ഹോളോ പോയിന്റ് വെടിയുണ്ടയുള്ള ഡെറിഞ്ചർ പിസ്റ്റൾ… ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇത്തരമൊന്ന് കാണാൻ സാധിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയതല്ല…” അദ്ദേഹം അയാളുടെ മുഖത്ത് ശക്തമായ ഒരു പ്രഹരം നൽകി. “നിന്റെ പേരെന്താണ്…?”

 

“ലിയോ…” അയാൾ ശ്വാസമെടുക്കുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. “ഇനി എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്…”

 

“ഇത്തരം പിസ്റ്റളുമായി നിൽക്കുന്ന നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ ന്യൂയോർക്ക് പൊലീസിന് രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടി വരില്ല… ഇന്ന് രാത്രി എന്തായാലും റൈക്കേഴ്സ് തടവറയിൽ… അതിലും കഷ്ടം നാളെ രാവിലെയുള്ള ആ ഷവർ ആയിരിക്കും… അതുകൊണ്ട് എന്റെ നല്ല മൂഡ് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് നിന്റെ സുഹൃത്തിനെയും തൂക്കിയെടുത്ത് സ്ഥലം വിടാൻ നോക്ക്…”

 

“ശരി, ഇനി എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്…” ലിയോ വല്ലാതെ ഭയന്നു പോയിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

 

ഹോളി സാറയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “നിനക്ക് എന്നെ മനസ്സിലായിക്കാണുമെന്ന് കരുതുന്നു…”

 

“നിങ്ങളെ ഞാൻ ലാപ്ടോപ്പിന്റെ സ്ക്രീനിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്…”

 

“ഇനിയിപ്പോൾ വാഷ്‌റൂമിൽ പോകുന്നുണ്ടോ…?”

 

“ഇല്ല… പിന്നെയായാലും മതി… തിരികെ ഹോട്ടലിലെ ബാറിൽ ചെന്ന് സ്വസ്ഥമായി ഇരുന്ന് ഒരു ഡ്രിങ്ക് കഴിക്കണം… എന്നിട്ടല്പം ശ്വാസമെടുക്കണം…”

 

“എന്നാൽ പിന്നെ ബാറിലേക്ക്…” അദ്ദേഹം നീട്ടിയ കൈത്തണ്ടയിൽ അവൾ കൈ കോർത്തു. അതേ സമയം നിലത്ത് നിന്നും പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച തന്റെ സുഹൃത്തിനെയും കൊണ്ട് ലിയോ വേച്ചു വേച്ച് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 10

സമയം വൈകിട്ട് ഏഴര ആയിരിക്കുന്നു. ബുഷ്മിൽസ് വിസ്കിയും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് പിയറിലെ ബാറിൽ ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയാണ് ഷോൺ ഡില്ലൻ. കറുപ്പു നിറമുള്ള വെൽ‌വെറ്റ് കോർഡുറോയ് സ്യൂട്ട് ആണ് അദ്ദേഹം ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. അപ്പോഴാണ് ഡാനിയൽ ഹോളി അങ്ങോട്ട് എത്തുന്നത്. ഭംഗിയായി തയ്പ്പിച്ച മിഡ്നൈറ്റ് ബ്ലൂ നിറത്തിലുള്ള സിംഗിൾ ബ്രെസ്റ്റഡ് സ്യൂട്ടും സ്നോ വൈറ്റ് ഷർട്ടും നീല വരകളുള്ള ടൈയും ആണ് വേഷം.

 

“ഡാനിയൽ, നിങ്ങളെ കണ്ടിട്ട് വിസ്കിയുടെ പരസ്യത്തിലെ നായകനെപ്പോലുണ്ട്… ഗംഭീരം… ആട്ടെ, നമ്മുടെ പുതിയ അസോസിയേറ്റ് എവിടെ…?”

 

വെയ്റ്ററെ വിളിച്ച് ഐസിട്ട ഒരു വോഡ്ക കൊണ്ടുവരുവാൻ ഹോളി ആവശ്യപ്പെട്ടു. “ഞാൻ അവളുടെ റൂമിലേക്ക് ചെല്ലുവാൻ നോക്കി… പക്ഷേ, അവൾ വിശ്രമിക്കുകയാണെന്നാണ് ഡ്യൂട്ടി മാനേജർ പറഞ്ഞത്… സാരമില്ല, റോപ്പെർ അവളുടെ ഡീറ്റെയ്‌ൽസ് ഓൺലൈനിൽ ലഭ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്…”

 

“എല്ലാ വിവരങ്ങളും ഉണ്ടോ…?”

 

“പതിവ് പോലെ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡിന്റെ ഫോട്ടോസ്… അതിന്റെ കാര്യം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ… അത്തരം ഫോട്ടോസ് കണ്ടാൽ ആണായാലും പെണ്ണായാലും ഒരു പ്രിസൺ ഓഫീസർ ആണെന്നേ തോന്നുകയുള്ളൂ… പിന്നെ, അവളുടെ തലമുടിയ്ക്ക് ചുവപ്പ് നിറമാണ്…”

 

“ആഹാ, എങ്കിൽ അതൊന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെയാണല്ലോ…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “ചുവന്ന മുടി എനിക്കിഷ്ടമാണ്…”

 

“പിന്നെ, അസാധാരണമായ ഒരു കാര്യം… പരിക്ക് പറ്റിയ കാലിന് ഹാർഡ്‌ലി കോർട്ടിൽ വച്ച് അവൾ ഫിസിയോതെറാപ്പി ട്രീറ്റ്മെന്റ് എടുക്കുന്ന ഒരു വീഡിയോ ക്ലിപ്പ് ഞാൻ കണ്ടു…”

 

“അത് ആർമി റീഹാബിലിറ്റേഷൻ സെന്റർ അല്ലേ…?” ഡില്ലൻ ചോദിച്ചു.

 

“അതെ… മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ച്ചയായിരുന്നു അത്…”

 

“അവളുടെ ജനന തീയതി ഏതാണ്…?”

 

“സെപ്റ്റംബർ നാല്…”

 

“വിർഗോ…” ഡില്ലൻ തലയാട്ടി. “അസ്ട്രോളജി പ്രകാരം സ്ത്രീരൂപത്തിലുള്ള  ഒരേയൊരു രാശിയാണത്… അത്തരക്കാരെ കണ്ടാൽ പുറമേ ശാന്തരെന്ന് തോന്നും… പക്ഷേ അവർക്കും ആഴമുള്ള ചിന്തകളും വികാരങ്ങളുമുണ്ടായിരിക്കും... നിങ്ങളാണെങ്കിൽ ലിയോ ആണ്… ചൊവ്വയും ശുക്രനും വിപരീത ദിശയിലാണ്. അതുകൊണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് പ്രശ്നങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കും അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരിക..."

 

“വളരെ നന്ദി ഷോൺ… ഉപകാരപ്രദമായ ഈ അറിവിന്… പ്രത്യേകിച്ചും പ്രണയബന്ധത്തിന് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരാളെന്ന നിലയിൽ…”

 

“സാറാ ഗിഡിയനെക്കുറിച്ച് റോപ്പെർ എന്താണ് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്…?”

 

“ഹോളണ്ട് പാർക്കിലെ പുതിയ ജോലിയെക്കുറിച്ച് അവൾ തെല്ല് അസ്വസ്ഥയാണത്രെ… പിന്നെ, അബൂസാനിലെ പ്രകടനത്തിന് ഒരു മിലിട്ടറി ക്രോസ് മെഡലിന് അവൾ അർഹയായിട്ടുണ്ടെന്നും… അബുസാൻ ആക്രമണത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ അദ്ദേഹം വായിച്ചു കേൾപ്പിച്ചു…” ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

“എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു അത്…? ഗംഭീരം എന്ന് പറയാമോ…?”

 

“തീർച്ചയായും… പിന്നെ, ഹാരിയുടെ കോൾ ഉണ്ടായിരുന്നു… അവർ ലാൻഡ് ചെയ്യാറായി… ഇവിടെ വച്ച് കാണാമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്…”

 

“അപ്പോൾ സാറാ ഗിഡിയനോ…?” ഡില്ലൻ ചോദിച്ചു.

 

“പ്ലാസാ ഹോട്ടലിലെ റിസപ്ഷൻ ഡെസ്കിൽ ഞാൻ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു… ഒരു മിലിട്ടറി വാഹനത്തിൽ പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നാണ് പറഞ്ഞത്…”

 

“ഇത്ര തൊട്ടടുത്തേക്ക് വരാൻ മിലിട്ടറി വാഹനമോ…? അതല്പം ഓവറല്ലേ…?”

 

“അവളുടെ ബോസ് കേണൽ ഹെക്ടർ ഗ്രാന്റും ഒപ്പമുണ്ടെന്നാണ് പറഞ്ഞത്… അതുകൊണ്ടായിരിക്കും…” ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

“അതായിരിക്കും കാരണം…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “മിലിട്ടറി റാങ്കിന് കിട്ടുന്ന ഒരു പ്രിവിലേജ്… അത് അവളും ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടാവണം… നമുക്ക് ഈ ഡ്രിങ്ക്സ് തീർത്തിട്ട് മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോകാം… എന്നിട്ട് ഇന്നത്തെ വൈകുന്നേരം തകർക്കാൻ പറ്റുമോയെന്ന് നോക്കാം…”

  

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 09

അദ്ധ്യായം – 3

 

ന്യൂയോർക്ക്

 

പരിഭ്രമത്തോടെ ഓടിയെത്തിയ ഫ്ലൈറ്റ് അറ്റൻഡന്റ് അവളുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു. “ആർ യൂ ഓകേ…? നിലവിളിക്കുന്നത് കേട്ടല്ലോ…”

 

“ഫൈൻ, ജസ്റ്റ് ഫൈൻ… ഒരു ദുഃസ്വപ്നം… കുറച്ച് ദിവസമായി ഏറെ സ്ട്രെസ്സിലായിരുന്നു… റെസ്റ്റ്റൂമിൽ ചെന്ന് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വരാം ഞാൻ…” സാറ പറഞ്ഞു.

 

അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ഇടനാഴിയിലൂടെ പിറകോട്ട് നടന്നു. നടക്കുമ്പോഴുള്ള ചെറിയ ഒരു മുടന്ത് അവളുടെ സന്തത സഹചാരിയാണിപ്പോൾ. അമിതമായ ക്ഷീണം വരുമ്പോൾ മാത്രമേ അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായി അവൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളൂ. കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് അവൾ മുടി ഒന്ന് ചീകി. നേരിയ തോതിൽ മെയ്ക്കപ്പ് ഇട്ടിരുന്നത് ഒന്ന് ടച്ചപ്പ് ചെയ്തിട്ട് അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

 

“ദുഃഖിക്കാനുള്ള സമയമല്ലിത് സാറാ ഗിഡിയൻ…” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. “അല്പം മാർട്ടിനി കഴിച്ചിട്ട് ഇന്ന് രാത്രിയിലെ റിസപ്ഷനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം…”

 

                                                        ***

 

ഡിപ്ലോമാറ്റിക്ക് സ്റ്റാറ്റസ് ഉള്ളതു കൊണ്ട് കെന്നഡി എയർപോർട്ടിലെ നടപടികളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് പൂർത്തിയാക്കി അവൾ പുറത്തു കടന്നു. അഞ്ചു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഹോട്ടൽ പ്ലാസയിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു അവൾ. ഡ്യൂട്ടി മാനേജർ അവളുടെ റൂമിലേക്ക് അകമ്പടി സേവിച്ചു.

 

“ജനറൽ ഫെർഗൂസൻ എപ്പോഴാണ് എത്തുക എന്നതിനെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരമുണ്ടോ…?” അവൾ ആരാഞ്ഞു.

 

“എട്ടു മണിയ്ക്ക്… പക്ഷേ, അതിൽ മാറ്റം വരാനും സാദ്ധ്യതയുണ്ട് മാഡം…”

 

“അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ട് അസോസിയേറ്റ്സ് ഉണ്ടല്ലോ… ഡില്ലനും ഹോളിയും…?”

 

“അവർ ഇന്നലെ തന്നെ ചെക്കിൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്… ഇപ്പോൾ പുറത്ത് പോയിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു… ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിട്ട് പറയാം…”

 

“ഓ, അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല… ലീവ് ഇറ്റ്… ഞാനൊന്ന് വിശ്രമിക്കട്ടെ… ജനറലിന്റെയൊഴികെ മാറ്റാരുടെയും കോളുകൾ കണക്റ്റ് ചെയ്യാതിരിക്കാൻ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുമോ…?”

 

“തീർച്ചയായും മാഡം… നിങ്ങളുടെ സ്യൂട്ട്കെയ്സ് ഇന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്… ബെഡ്റൂമിൽ വച്ചിട്ടുണ്ട്… എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഹൗസ്കീപ്പറെ വിളിച്ചാൽ മതി…”

 

അയാൾ പുറത്തേക്ക് പോയി. സ്യൂട്ട്കെയ്സ് തുറക്കാനൊന്നും അവൾ മെനക്കെട്ടില്ല. വെറുതെ കിടക്കുന്നതിന് പകരം അവൾ തന്റെ ലാപ്ടോപ് എടുത്ത് സിറ്റിങ്ങ് റൂമിലെ ഡെസ്കിന്മേൽ വച്ചിട്ട് അതിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നു. ശേഷം, മേജർ ജൈൽസ് റോപ്പർ അയച്ചു കൊടുത്ത റിപ്പോർട്ട് തുറന്ന് വായിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം സുപരിചിതമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു അവൾക്ക്. ബ്രിട്ടീഷ് ആർമിയിലെ ബോംബ് ഡിസ്പോസൽ വിദഗ്ധരിൽ പ്രഗത്ഭനായിരുന്ന അദ്ദേഹം വീൽചെയറിലാണ് ഇപ്പോൾ ജീവിതം കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നത്.

 

ലണ്ടനിൽ ഇപ്പോൾ രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞു കാണണം. അദ്ദേഹം ഉറങ്ങുകയാണെങ്കിൽ പോലും അത് തന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നിൽ വീൽചെയറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവളുടെ ഊഹം ശരിയായിരുന്നു. സ്കൈപ്പിൽ വിളിച്ചതും പെട്ടെന്ന് തന്നെ അദ്ദേഹം കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.

 

“ജൈൽസ്, ഞാൻ പ്ലാസ ഹോട്ടലിലാണ്… അരിസോണയിൽ നിന്നും എത്തിയതേയുള്ളൂ… റീപ്പർ ഡ്രോണുകളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ തയ്യാറാക്കിയ റിപ്പോർട്ടുകൾ കണ്ടാൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കില്ല…”

 

“വായിക്കാൻ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുകയാണ് സാറാ… നിന്നെ കണ്ടിട്ട് നന്നായിത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നല്ലോ…” അവർ ഇരുവരും വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “ഇന്ന് രാത്രിയിൽ ചെറിയൊരു വിരുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ടല്ലോ… പോകുന്നില്ലേ നീ…?”

 

“അങ്ങനെ ചെറിയ വിരുന്നൊന്നുമല്ല അത്… ആട്ടെ, ജനറലിന്റെ വിവരം എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ…?”

 

“അദ്ദേഹത്തോട് ഞാൻ സംസാരിച്ചിരുന്നു… അദ്ദേഹവും ഹാരി മില്ലറും കൂടി പ്രസിഡന്റിനെ കണ്ടിരുന്നു… കാലാവസ്ഥ മോശമല്ലെങ്കിൽ എട്ടു മണിയോടെ അവർ കെന്നഡി എയർപോർട്ടിൽ എത്തും… ഞാൻ നിന്നെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു… നിന്റെ ബോസ് കേണൽ ഹെക്ടർ ഗ്രാന്റ് ഇല്ലേ… ഇന്ന് അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നിന്റെ ബോസ് അല്ല കേട്ടോ… എട്ട് മണിക്ക് മുമ്പ് നിന്നോട് അവിടെ എത്തണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്…”

 

“അതിൽ സന്തോഷമേയുള്ളൂ…” സാറ പറഞ്ഞു. “പിന്നെ, ഡില്ലനെയും ഹോളിയെയും ഇതുവരെ കാണാൻ സാധിച്ചില്ല… പുറത്ത് പോയിരിക്കുകയാണെന്നാണ് കേട്ടത്…”

 

“അതെ… ഫെർഗൂസൻ ഏല്പിച്ച എന്തോ ഒരു ജോലി ചെയ്യാൻ പോയിരിക്കുകയാണ്…”

 

“ഇവിടെ ന്യൂയോർക്കിലോ…? നിയമവിധേയമാണോ അത്…?”

 

“അത് നീ അറിയേണ്ട കാര്യമില്ല…” റോപ്പർ പറഞ്ഞു.

 

അവൾ തലയാട്ടി. “മൊത്തം ദുരൂഹതയാണല്ലോ… എന്റെ കാര്യം തന്നെ നോക്കൂ… പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ വാറന്റ് പ്രകാരം എന്റെ മിലിട്ടറി ജീവിതത്തിന്റെ ഭാവി തന്നെ ജനറൽ ചാൾസ് ഫെർഗൂസൻ ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു… അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രൈവറ്റ് ഹിറ്റ് സ്ക്വാഡിലെ ഒരു അംഗമായി എന്നെ നിയമിക്കുന്നു… അങ്ങനെയൊരു സ്ക്വാഡിനെക്കുറിച്ച് ഊഹാപോഹങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല ഞാൻ…”

 

“എന്നാൽ അങ്ങനെയൊന്ന് ഉണ്ടെന്ന് കൂട്ടിക്കോളൂ…”

 

“അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ കൈകളിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു ഞാൻ… തോളറ്റം മുടിയും വളർത്തി വീൽചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന, സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്ന, സദാസമയവും വിസ്കി കഴിക്കുന്ന, രാവും പകലും ബേക്കൺ സാൻഡ്‌വിച്ച് ഒരു ദൗർബല്യമായ നിങ്ങളെ സ്ക്രീനിൽ കണ്ടുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു ഞാൻ…”

 

“നീ പറഞ്ഞതൊന്നും ഞാൻ നിഷേധിക്കുന്നില്ല…”

 

റോപ്പറിന് പിന്നിൽ സെർജന്റ് ടോണി ഡോയൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കറുത്ത വംശജനായ അയാൾ ഈസ്റ്റ് ലണ്ടൻ സ്വദേശിയായിരുന്നു. കൈയിലെ ചായ മഗ്ഗ്  റോപ്പറിന് കൊടുത്തിട്ട് അയാൾ  സാറയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “കണ്ടതിൽ സന്തോഷം, മാഡം…”

 

“ടോണി, ജസ്റ്റ് ഗോ എവേ…” റോപ്പർ പറഞ്ഞതും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പുറത്തേക്ക് പോയി.

 

“ഇത് ഒരു മൂവി പോലെയാണല്ലോ ജൈൽസ്… നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രമേ എനിക്ക് കാണാൻ അനുവാദമുള്ളൂ… എന്തിനും ഏതിനും നിങ്ങളുടെ അനുവാദം വേണമെന്നോ…?”

 

“മൈ ഡിയറസ്റ്റ് ഗേൾ, ഹോളണ്ട് പാർക്കിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണ്… ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരുടെയും ഫോട്ടോസ് നിന്റെ കൈയിലുണ്ട്… മാത്രമല്ല, അവരുടെ ജീവചരിത്രവും ജോലിയെക്കുറിച്ചുള്ള സകല വിവരങ്ങളും അടങ്ങുന്ന മുഴുവൻ റിപ്പോർട്ടുകളും…”  

 

“അപ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ജോൺ മേജറിനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മന്ത്രിസഭയിൽ ഉള്ളവരെയും തകർക്കുവാൻ ഷോൺ ഡില്ലൻ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണോ…?”

 

“അതെ… അതിന് അയാൾക്ക് നല്ല പ്രതിഫലവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്…”

 

“ഡാനിയൽ ഹോളിയുടെ കാര്യം, അയാളും ഒരു മുൻ IRA പ്രവർത്തകൻ ആയിരുന്നുവെന്നോ…? ഇപ്പോൾ ഒരു മില്യനെയർ ആയ അയാൾ അൾജീരിയൻ വിദേശകാര്യ മന്ത്രിയുടെ ഒരു ഡിപ്ലോമാറ്റ് ആയി ജോലി നോക്കുന്നുണ്ടെന്നതും സത്യമാണെന്നോ…?”

 

“അബ്സൊല്യൂട്ട്‌ലി… ബ്രയോണി സ്യൂട്ട് ധരിച്ച വെറുമൊരു സുന്ദരൻ മാത്രമല്ല നമ്മുടെ ഡാനിയൽ കേട്ടോ… ഒരു കില്ലർ കൂടിയാണ്…”

 

“വെറുമൊരു സുന്ദരൻ മാത്രമാണെന്ന് ഞാനൊരിക്കലും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ അതിന്…” സാറ ചുമൽ വെട്ടിച്ചു. “ഏതാനും പേരെ വകവരുത്തിയിട്ടുള്ള കാര്യമൊക്കെ ഞാൻ വായിച്ചു…”

 

“ഏതാനും പേരെയല്ല സാറാ… ഒരുപാട് പേരെ… അക്കാര്യത്തിൽ തെറ്റിദ്ധാരണ വേണ്ട… ബൈ ദി വേ, നിനക്ക് പറ്റിയ പ്രായക്കാരനല്ലോ കേട്ടോ അയാൾ… പിന്നെ, നിന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ ഒരു മത പ്രഭാഷണം കേൾക്കാൻ ഞാൻ പോയിരുന്നു…”

 

“എന്തിന് പോയിരുന്നുവെന്ന്…?”

 

“അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഓൺലൈനിൽ സെർച്ച് ചെയ്തിരുന്നു. റബ്ബി നഥാൻ ഗിഡിയൻ… ലണ്ടൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ എമിറിറ്റസ് പ്രൊഫസർ… ആത്മീയ പ്രഭാഷണങ്ങൾക്ക് പേര് കേട്ടയാൾ… ഒരു പ്രഭാഷണം കേൾക്കാനായി ഞാൻ പോയിരുന്നു… വെസ്റ്റ് ഹാംപ്‌സ്റ്റഡിലെ ഒരു സിനഗോഗിൽ വച്ചാണ് അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ കണ്ടത്… ടോണിയാണ് ഒരു വാനിൽ എന്നെ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുപോയത്… വളരെ നല്ലവരായിരുന്നു പ്രഭാഷണം കേൾക്കാൻ എത്തിയവർ… എനിയ്ക്ക് തലയിൽ വയ്ക്കാനായി ഒരു യാർമുൽക്ക (യഹൂദന്മാർ തലയിൽ വയ്ക്കുന്ന തരം ചെറിയ തൊപ്പി) അവർ തന്നു. ഒരെണ്ണം ടോണിയ്ക്കും കൊടുത്തു. ടോണി ആ പ്രഭാഷണം ശരിയ്ക്കും ആസ്വദിച്ചു… മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചും അത് പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെയായിരുന്നു പ്രഭാഷണം… അദ്ദേഹത്തിന്റെയടുത്ത് ചെന്ന് ഞാൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി… ഡിഫൻസ് മിനിസ്ട്രിയിലാണ് ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്നും നീ എന്റെ സഹപ്രവർത്തക ആകുവാൻ പോകുകയാണെന്നും പറഞ്ഞു… അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ ചായയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചു…. ജൂതരുടെ സാബത്ത് നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടോ എന്നറിയില്ല, അദ്ദേഹം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയ ബിസ്കറ്റുകൾ അതീവ രുചികരമായിരുന്നു…”

 

 “മേഫെയറിൽ ഉള്ള ഹൈഫീൽഡ് കോർട്ട് ഹൗസിൽ വച്ചായിരുന്നോ അത്…?”

 

“അതെ… മാത്രവുമല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണത്തിൽ ടോണി വളരെ ആകൃഷ്ടനുമായി … ജൂഡായിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുസ്തകവും സമ്മാനിച്ചു നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ അയാൾക്ക്… ഇപ്പോൾ വേറൊന്നും സംസാരിക്കാനില്ല അയാൾക്ക്…”

 

“നിങ്ങൾക്കെന്താ ഭ്രാന്തുണ്ടോ…?”

 

“ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അങ്ങനെ… എന്തായാലും ഒരു കാര്യം തീർച്ചയാണ്… നഥാൻ ഗിഡിയൻ ഒരു ഗംഭീര വ്യക്തിത്വമാണ്… അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൗഹൃദം നേടാനായത് ഒരു ബഹുമതിയായി ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നു…”

 

“ഇനി വേറെന്തെങ്കിലും ഞാൻ അറിയേണ്ടതായിട്ടുണ്ടോ…?”

 

“യെസ്… ഹോളിയുടെ കാര്യത്തിൽ നിനക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യമുള്ളത് പോലെ തോന്നിയത് കൊണ്ട് പറയുകയാണ്… അയാളുടെ പിതാവ് ഒരു കടുത്ത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ആയിരുന്നു… കത്തോലിക്കരെ കാണുന്നതേ ഇഷ്ടമില്ലാത്തവൻ… പക്ഷേ, ഒരു കടുത്ത IRA കുടുംബത്തിൽ പെട്ട ഒരു കത്തോലിക്കാ വനിതയുമായി പ്രേമത്തിലായി….”

 

“അങ്ങനെയാണല്ലേ ഹോളിയ്ക്ക് ഇരുഭാഗത്തും പിടിപാടുണ്ടായത്…?”

 

“അതെ… ചെറുപ്പക്കാരനായ ഹോളിയെ അൾജീരിയൻ മരുഭൂമിയിലെ ഒരു ടെററിസ്റ്റ് ട്രെയിനിങ്ങ് ക്യാമ്പിലേക്ക് IRA അയച്ചു… പരിശീലനം കഴിഞ്ഞ ഹോളി ഒരു കൊടുംഭീകരനായിട്ടാണ് തിരിച്ചെത്തിയത്… അതുകൊണ്ട് നീ അല്പം സൂക്ഷിച്ചോളൂ…”

 

“ഈ ഹോളണ്ട് പാർക്കിൽ എന്തൊക്കെയാണ് നിങ്ങളുടെ ടീമിന്റെ ജോലി…?”

 

“ഭീകരപ്രവർത്തനം നിരീക്ഷിക്കുക… ഏതൊരു ജിഹാദിയുടെയും ലക്ഷ്യമാണ് ലണ്ടൻ… നഗരത്തിലെ ശാന്തിയും സമാധാനവും തകർക്കാൻ ഏതറ്റം വരെ പോകാനും മടിക്കാത്താവർ…”

 

“പക്ഷേ, അതൊക്കെ നോക്കാൻ സെക്യൂരിറ്റി സർവീസും പൊലീസും ഇല്ലേ…?”

 

“പൊലീസിന് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും…? അനധികൃതമായി രാജ്യത്ത് എത്തിയ അവരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് നാടുകടത്താൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴായിരിക്കും മനുഷ്യാവകാശവും നിയമങ്ങളും പറഞ്ഞ് ഒരു കൂട്ടർ എത്തുക…”

 

“അവിശ്വസനീയം…”

 

“ഞങ്ങളോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്ത് തുടങ്ങുമ്പോൾ ഇതിനേക്കാൾ നിരാശാജനകമായ പലതും നിനക്ക് കാണേണ്ടി വരും… ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ്… അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ ഒരു യൂണിറ്റ് ഇവിടെ പാർക്ക് ലെയ്നിൽ ഒരു ആക്രമണം നടത്തി… ഹാരി മില്ലറുടെ ലിമോസിനടിയിൽ അവർ ബോംബ് വച്ചു… നിർഭാഗ്യവശാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു കാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്… അവരും ഡ്രൈവറും കൊല്ലപ്പെട്ടു…”

 

“ദാറ്റ്സ് ടെറിബ്‌ൾ… പിന്നീട് എന്തു സംഭവിച്ചു…?”

 

“ആ ബോംബ് നിർമ്മിച്ചയാളെ ഞങ്ങൾ ട്രെയ്സ് ചെയ്തു… ലണ്ടനിൽ വസിക്കുന്ന ഒരു IRA സ്ലീപ്പർ സെൽ അംഗമായിരുന്നു അത്… ക്യാൻസറിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലായിരുന്നു അയാൾ.  അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ ഒരു ഏജന്റാണ് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നതെന്നാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്… അയാളെ വകവരുത്തിയതിന് ശേഷം ഡില്ലൻ ഒരു ഡിസ്പോസൽ ടീമിനെ വിളിച്ചു വരുത്തി…”

 

“ഡിസ്പോസൽ ടീം…?”

 

“ഒരു വെടിയുണ്ട കൊണ്ട് മിക്കവാറും എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിക്കാൻ കഴിയും… പക്ഷേ, പിന്നീടാണ് മിസ്റ്റർ ടീഗിന്റെയും സംഘത്തിന്റെയും ആവശ്യം നമുക്ക് വരിക… സ്ഥലം വൃത്തിയാക്കാനും ആരുമറിയാതെ മൃതദേഹം കൊണ്ടുപോകാനും അവർ വേണം… ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കകം വെറും ആറ് പൗണ്ട് ചാരമായി മാറിയിരിക്കും അത്…”

 

“അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ ഏജന്റിന് എന്തു സംഭവിച്ചു…?” സാറ ചോദിച്ചു.

 

“അത് ഹാരി തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്തു… നേരിട്ട് ആ ഏജന്റിന്റെ വസതിയിൽ ചെന്ന ഹാരി അയാളെ വെടിവെച്ചു കൊന്നിട്ട് തിരിച്ചു പോന്നു… കേസും പരാതിയുമൊന്നുമുണ്ടായില്ല… പൊലീസിനെ വിളിക്കാൻ അൽ ഖ്വയ്ദ മുതിരില്ലല്ലോ…”

 

“ഹോളണ്ട് പാർക്കിലെ ജോലിയുമായി ഞാൻ എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടുമെന്നാണ് എന്റെ സംശയം…”

 

“നിനക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാവില്ല കുട്ടീ… നിന്റെ ഫയൽ ഞാൻ കണ്ടതാണ്… അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ അന്നത്തെ ആ അക്രമണത്തിൽ നീ സഞ്ചരിച്ച മിലിട്ടറി വാഹനത്തിന് ചുറ്റും ചുരുങ്ങിയത് ഇരുപത് ശവശരീരങ്ങളെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നു…”

 

“പക്ഷേ, അത് യുദ്ധമായിരുന്നു…”

 

“ഇതും ഒരർത്ഥത്തിൽ യുദ്ധമാണ് കുട്ടീ… ബൈ ദി വേ, അബുസാനിലെ അന്നത്തെ പ്രകടനത്തിന് നിനക്ക് ഒരു മിലിട്ടറി ക്രോസ് അവാർഡ് ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടു…”

 

സാറ അമ്പരന്നു പോയി. “എനിക്കിത് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല…”

 

“നീയന്ന് പ്രകടിപ്പിച്ച ധീരതയ്ക്ക് ഒരു മെഡലിന് ശിപാർശ ചെയ്യാതിരിക്കാൻ ഇന്റലിജൻസ് കോർപ്സിന് ആയില്ല… പൊതുശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തും എന്നതിനാൽ ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർക്ക് മെഡലുകളൊന്നും ലഭിക്കാറില്ല… അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിനക്ക് മെഡൽ നൽകുന്നതിൽ ഫെർഗൂസൻ അത്ര സന്തോഷവാനല്ല… എന്നോർത്ത് വിഷമിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട… നിനക്കുള്ള മെഡൽ ലഭിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും… പക്ഷേ, ചടങ്ങുകളൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് മാത്രം…”

 

“ജൈൽസ്, വൈ ഡോണ്ട് യൂ ഗോ റ്റു ഹെൽ ആൻഡ് ടേക്ക് ഫെർഗൂസൻ വിത്ത് യൂ…?

 

“ഞാനൊക്കെ എന്നേ നരകത്തിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞതാണ് സാറാ… അത്ര സുഖമുള്ള ഏർപ്പാടല്ല ഇത്… എന്തായാലും ഇന്നത്തെ പാർട്ടി ആസ്വദിക്കാൻ നോക്കൂ നീ… ഷോണിനെ എന്റെ അന്വേഷണം അറിയിക്കൂ… പിന്നെ, ഡാനിയലിനെ ഒന്ന് സൂക്ഷിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്…”

 

“ജസ്റ്റ് ഗോ, ജൈൽസ്…” അവൾ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.

 

അസ്വസ്ഥതയോടെ അവൾ ലാപ്ടോപ്പിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ട് ഡാനിയൽ ഹോളിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഫയൽ തുറന്നു. ശരാശരി ഉയരം. ബ്രൗൺ നിറത്തിൽ അല്പം നീളമുള്ള മുടി. ഈ ലോകത്ത് ഒന്നിനെയും കാര്യമാക്കുന്നില്ല എന്ന മട്ടിലുള്ള നേർത്ത മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞ മുഖം. യഥാർത്ഥത്തിലുള്ളതിലും പത്ത് വയസ്സ് കുറവ് തോന്നിക്കുന്ന രൂപം.

 

ലുബിയാങ്കാ ജയിലിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചതിന്റെ അടയാളം എന്ന നിലയിൽ കൈകളിൽ പച്ച കുത്തിയിരുന്നെങ്കിലും ഒരു കൊലയാളിയുടെ യാതൊരു ലക്ഷണവും ആ മുഖത്ത് കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. മറിച്ച് താൻ എന്താണോ അത് എന്ന മട്ടിൽ തികച്ചും ആകർഷകമായിരുന്നു ആ മുഖം. അയാളുടെ ജോലിസംബന്ധമായ എല്ലാ രേഖകളും ആ ഫയലിൽ ജൈൽസ് റോപ്പർ അറേഞ്ച് ചെയ്തിരുന്നു.

 

ഫെർഗൂസനൊപ്പം ലണ്ടനിലേക്ക് പറക്കാനുള്ളതിനാൽ തൽക്കാലം ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങൾ മാത്രമേ അവൾ സ്യൂട്ട്കെയ്സിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തുള്ളൂ. അന്ന് രാത്രിയിലെ റിസപ്ഷന് ധരിക്കാനുള്ള യൂണിഫോം എടുത്ത് ബെഡ്ഡിൽ വച്ചു. അമേരിക്കക്കാരും റഷ്യക്കാരും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരിക്കും. റഷ്യൻ മിലിട്ടറി ഇന്റലിജൻസ് ആയ GRU വിലെ കേണൽ ജോസഫ് ലെർമോവും ഉണ്ടാകുമെന്നാണ് അറിഞ്ഞത്. ലണ്ടൻ എംബസിയിൽ സ്റ്റേഷൻ ഹെഡ് ആണ് അദ്ദേഹം. ഇന്റർനാഷണൽ ടെററിസത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം എഴുതിയ പുസ്തകം മിലിട്ടറി സർക്കിളിൽ എല്ലാവരും നിർബന്ധമായും വായിച്ചിരിക്കണമെന്നാണ്.

 

മെഡൽ റിബണുകൾ ഉള്ള കോട്ട് അവൾ ഹാങ്കറിൽ കൊളുത്തിയിട്ടു. പിന്നെ തേച്ചു മിനുക്കിയ സ്കെർട്ട്, ഷർട്ട്, ടൈ എന്നിവയും. പോളിഷ് ചെയ്ത ഷൂവും ക്യാപ്പും കൂടിയായപ്പോൾ യൂണിഫോം പൂർണ്ണമായി. പഴയ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. സാൻഡ്‌ഹേസ്റ്റിലെ മിലിട്ടറി കോളേജിലെ ബിരുദദാന ചടങ്ങ്. പത്ത് വർഷം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് കടന്നു പോയത്…

 

“കഴിഞ്ഞു പോയതിനെയോർത്ത് വിഷമിക്കാതിരിക്കൂ സാറാ…” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. വിശാലമായ ബാത്ത്റൂമിൽ ചെന്ന് അവൾ ടബ്ബിൽ വെള്ളം നിറയ്ക്കുവാൻ ടാപ്പ് തുറന്നിട്ടു.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 08

അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ

 

തുടർന്നെത്തിയത് അതേ സ്വപ്നം തന്നെയായിരുന്നു. ആ നശിച്ച സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആ നശിച്ച സ്വപ്നം. കുറച്ചുനാളായിട്ട് ഇല്ലാതിരുന്നതാണ്. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു അത്. താനും അതിന്റെ ഭാഗമായ ആ ദുഃസ്വപ്നം. ഒരു പഴയ വാർ മൂവി എന്നത് പോലെ തീക്ഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു അതിന്. ഒട്ടും നിറമില്ലാത്ത ഒരു ബ്ലാക്ക് & വൈറ്റ് ചലച്ചിത്രം. പതുക്കെ ചുരുളഴിഞ്ഞെത്തുന്ന ആ സ്വപ്നത്തെ മാറി നിന്ന് നോക്കിക്കാണുന്നതിനൊപ്പം താൻ അതിലെ ഒരു കഥാപാത്രം കൂടിയാണെന്ന വസ്തുത വല്ലാത്തൊരു മാനസികാവസ്ഥയിലേക്കാണ് അവളെ എത്തിച്ചത്.

 

അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ സാംഗിൻ പ്രവിശ്യയുടെ വടക്കുഭാഗത്തുള്ള അബുസാൻ എന്ന വിജനമായ ഗ്രാമം. മണ്ണ് കൊണ്ട് നിർമ്മിതമായ ഒരു പഴയ കോട്ടയുണ്ട് അവിടെ. താലിബാനിൽ നിന്നും ആ കോട്ട പിടിച്ചെടുത്ത ബ്രിട്ടീഷ് ആർമിയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഓപ്പറേഷൻസ് ഗ്രൂപ്പായ BRF (Brigade Reconnaissance Force) ആണ് ഇപ്പോൾ അത് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. വിവിധ റെജിമെന്റുകളിൽ നിന്നുള്ള സൈനികർ ചേർന്ന് താലിബാനെതിരെയുള്ള ഓപ്പറേഷനുകൾ അവിടെ നിന്നും നടത്തുന്നു.

 

ഗുരുതരമായി പരിക്കോടെ ഒരു പ്രമുഖ താലിബാൻ നേതാവിനെ അബുസാനിൽ പിടികൂടിയെങ്കിലും ഏത് നിമിഷവും മരിക്കാമെന്ന അവസ്ഥയിലുള്ള അയാൾ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഹെലികോപ്റ്ററിൽ പിക്ക് ചെയ്ത് ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ കൊണ്ടുവന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യാമെന്ന് വച്ചാൽ അതും നടക്കില്ല.  ഇറാൻ സപ്ലൈ ചെയ്ത ഷോൾഡർ ഹെൽഡ് മിസൈലുകൾ തൊടുത്ത് താലിബാൻ തങ്ങളുടെ രണ്ട് ഹെലികോപ്റ്ററുകൾ വീഴ്ത്തിയത് ആ ആഴ്ച്ചയാണ്. പിന്നെ അവശേഷിച്ച ഏക മാർഗ്ഗം രാത്രിയുടെ മറവിൽ സൈനിക വാഹനത്തിൽ അബുസാനിലേക്ക് തിരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. കൂടാതെ പഷ്തു ഭാഷ ഒഴുക്കോടെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരാൾ സംഘത്തിൽ ഉണ്ടാകണമെന്നും അവർ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് സാറ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്.

 

കൃത്യസമയത്ത് തന്നെ സാറ ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. കോംബാറ്റ് യൂണിഫോമിന് മുകളിൽ ഒരു ഷീപ്‌സ്കിൻ കോട്ട് കൂടി ധരിച്ചിരുന്നു അവൾ. വലത് പോക്കറ്റിനുള്ളിൽ ഒരു ഗ്ലോക്ക് പിസ്റ്റളും ഏതാനും എക്സ്‌ട്രാ മഗസിനുകളും കരുതുവാൻ അവൾ മറന്നില്ല. കറുപ്പും വെളുപ്പും ഇടകലർന്ന ചെക്ക് ഡിസൈനുള്ള ശിരോവസ്ത്രം കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചിരുന്നതിനാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മാത്രമേ വെളിയിൽ കാണാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ശിരോവസ്ത്രത്തിന്റെ തുമ്പുകൾ രണ്ടും ചുമലുകളിലേക്ക് വീണു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

ഒരു പഴയ സൈനിക വാഹനമാണ് അവളെ കൊണ്ടുപോകാൻ എത്തിയത്. സോവിയറ്റ് പട്ടാളം ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ അത്തരത്തിലുള്ള വാഹനങ്ങൾ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നു. കാമൂഫ്ലാഷ് ഡിസൈൻ പെയ്ന്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാഹനത്തിൽ മൂന്ന് നിര സീറ്റുകളുണ്ട്. പിന്നിലെ രണ്ട് നിര സീറ്റുകൾക്ക് മുകളിലേക്ക് വലിച്ച് നീട്ടാവുന്ന ക്യാൻവാസ് ടോപ്പ്. മുൻസീറ്റിനരികിൽ മെഷീൻ ഗൺ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

 

വാഹനത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മൂന്ന് BRF അംഗങ്ങളെ കണ്ടിട്ട് പ്രാദേശിക ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരെ പോലെയാണ് സാറയ്ക്ക് തോന്നിയത്. പഴഞ്ചൻ ബാഗി ട്രൗസേഴ്സും പിഞ്ഞിത്തുടങ്ങിയ ഷീപ്‌സ്കിൻ കോട്ടും മുഷിഞ്ഞ ശിരോവസ്ത്രവും ആയിരുന്നു അവരുടെ വേഷം. താടിരോമങ്ങൾ നീട്ടി വളർത്തി, AK-47 റൈഫിളുകൾ കൈയിലേന്തിയ അവരിൽ നിന്നും അസഹനീയമായ ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

“ക്യാപ്റ്റൻ ഗിഡിയൻ…?” അവരിലൊരുവൻ ചോദിച്ചു.

 

“അതെ… നിങ്ങൾ ആരാണ്…?”

 

"ഞങ്ങളുടെ ജോലിയിൽ റാങ്കുകൾക്കൊന്നും അത്ര പ്രാധാന്യമില്ല, മാഡം... റാങ്ക് ചോദിച്ചാൽ ഒരു സെർജന്റാണ് ഞാൻ… പക്ഷേ, അതൊന്നും കണക്കാക്കണ്ട… എന്നെ ഫ്രാങ്ക് എന്ന് വിളിക്കാം... മെഷീൻ‌ഗണ്ണിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ഈ തെമ്മാടിയുടെ പേര് അലെക്ക്… ഡ്രൈവിങ്ങും റേഡിയോയും ഒന്നിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ പേര് വാലി എന്നാണ്… നിങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ സീറ്റ് ഉപയോഗിക്കാം… സീറ്റിന്റെ ഒരു വശത്ത് RPG (Rocket Propelled Granade) ബോക്സ് കാണാം. ഒരുവേള ആവശ്യം വരികയാണെങ്കിൽ ഉപയോഗിക്കാം…”

 

“മാഡം എന്നൊന്നും വിളിക്കണ്ട, സാറ എന്ന് മതി ഫ്രാങ്ക്…” അവൾ വാഹനത്തിനുള്ളിൽ കയറിയതും മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ട്രക്കുകൾ ഓരോന്നായി ഒരു ജാഥ പോലെ ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

 

“താലിബാൻ പ്രദേശത്തെ ഔട്ട്പോസ്റ്റുകളിലേക്കുള്ള സപ്ലൈയുമായി പോകുന്ന കോൺവോയ് ആണത്…” ഫ്രാങ്ക് പറഞ്ഞു. “രാത്രിയിൽ പോകുന്നതാണ് സുരക്ഷിതം… നമ്മളും അവരോടൊപ്പം പോകുന്നു… ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ച് മൈൽ കഴിഞ്ഞ് ഇവരിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ് നാം അബുസാൻ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വഴി മാറും…”

 

“ഫൈൻ…” സീറ്റിൽ ഇരിക്കവെ അവൾ പറഞ്ഞു.

 

“ഇത്തരം യാത്രകൾ ഇതിന് മുമ്പ് നടത്തിയിട്ടുണ്ടോ…?” അയാൾ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പിന്നിലെ ട്രക്ക് അടുത്തെത്തിയിരുന്നു.

 

“ബെൽഫാസ്റ്റ്, ബോസ്‌നിയ, കൊസോവോ, ഇറാക്ക് എന്നിവിടങ്ങളിലൊക്കെ… പിന്നെ, അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ ഇതെന്റെ രണ്ടാം വട്ടമാണ്…”

 

“അതെയോ…? ചോദിച്ചതിൽ ക്ഷമിക്കണം…” രണ്ടാമത്തെ നിരയിലുള്ള സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നുകൊണ്ട് ഫ്രാങ്ക് പറഞ്ഞു. “അവരുടെ പിന്നാലെ വിട്ടോളൂ വാലീ...” ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തിയിട്ട് അയാൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. “വല്ലാത്ത തണുപ്പ് ഇന്ന്…”

 

ശരിയായിരുന്നു. കടുത്ത ശൈത്യകാലമായിരുന്നു അത്. ഇടയ്ക്കൊക്കെ പെയ്യുന്ന കനത്ത മഴയ്ക്ക് ഐസിന്റെ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴെല്ലാം മഞ്ഞുവീഴ്ച്ചയും. മുകളിലെ ക്യാൻവാസ് ടോപ് അതിൽ നിന്നും തരക്കേടില്ലാത്ത സംരക്ഷണം നൽകിയിരുന്നുവെന്ന് പറയാം. കൈകൾ രണ്ടും കെട്ടി സാറ പതിയെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

 

ചുമലിൽ ഫ്രാങ്കിന്റെ സ്പർശനം ഏറ്റപ്പോഴാണ് അവൾ കണ്ണു തുറന്നത്. “അധികം വൈകാതെ നമ്മൾ കോൺവോയിൽ നിന്നും വേർപിരിഞ്ഞ് ഇടത്തോട്ടുള്ള പാതയിലേക്ക് കയറും…”

 

അവൾ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. കോമ്പൗണ്ടിൽ നിന്നും യാത്ര തിരിച്ചിട്ട് ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൈകൾ നീട്ടി ദേഹമൊന്ന് നിവർത്തി അവൾ നേരെയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഒരു ഉഗ്രസ്ഫോടനം കേട്ടതും കോൺവോയിയുടെ ഏറ്റവും മുന്നിലെ ട്രക്ക് ഒരു തീഗോളമായി ചിതറിത്തെറിച്ചതും. അതിന്റെ വെട്ടത്തിൽ ആ പരിസരത്തിന്റെ ദൃശ്യം കാണാറായി.

 

“ക്രൈസ്റ്റ് ഓൾമൈറ്റി…!” ഫ്രാങ്ക് പറഞ്ഞു. “ആ ബാസ്റ്റഡുകൾ നമ്മെ ആക്രമിക്കുകയാണ്…” അത് പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞില്ല, അവർക്ക് പിന്നിൽ ഏറ്റവും ഒടുവിലായി ഉണ്ടായിരുന്ന ട്രക്കും പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

 

മലഞ്ചെരിവിലെ ഇടുങ്ങിയ പാതയിലൂടെ പോകുകയായിരുന്ന അവർ ഇപ്പോൾ മുന്നോട്ടും പിറകോട്ടും പോകാൻ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. സ്ഫോടനത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ അവർ കണ്ടത് തങ്ങളുടെ നേർക്ക് അടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയൊരു പറ്റം താലിബാൻ പോരാളികളെയാണ്.

 

അവരുടെ കോൺവോയ് മുഴുവനായിത്തന്നെ താലിബാൻകാരുടെ വെടിയുണ്ടകൾക്ക് ഇരയായി. അലെക്ക് തന്റെ മെഷീൻഗൺ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. വാലി ആകട്ടെ, റേഡിയോയിലൂടെ ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് വിവരം അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രത്യാക്രമണം തുടങ്ങിയതോടെ അലറിക്കൊണ്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും പാഞ്ഞ താലിബാനികൾ അപ്പോഴും വെടിയുതിർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിരവധി ബുള്ളറ്റുകൾ സാറ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന വാഹനത്തിലും തുളഞ്ഞു കയറി. സീറ്റിന് മുന്നിലേക്കിറങ്ങി നിലത്തിരുന്നു കൊണ്ട് സാറ തന്റെ ഗ്ലോക്ക് പിസ്റ്റൾ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വെടിയുതിർത്തു. ഫ്രാങ്ക് അവളുടെ സീറ്റിനരികിലെ RPG ബോക്സ് തുറന്ന് ഷോൾഡർ ഹെൽഡ് ഗ്രനേഡ് ലോഞ്ചർ എടുത്ത് പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു. അവർക്കടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന പോരാളികളുടെ നിരയിലേക്കാണ് ആദ്യത്തെ ഗ്രനേഡ് ചെന്നു വീണ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചത്. പകരമെന്നോണം അവർ എറിഞ്ഞ ഒരു ഹാൻഡ് ഗ്രനേഡ് അല്പമകലെ വീണ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അതിന്റെ ചില്ലുകളിലൊന്ന് സാറയുടെ കണ്ണിന് മുകൾഭാഗത്ത് നെറ്റിയിൽ തറച്ചു കയറി.

 

അതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ പിറകോട്ട് വീണെങ്കിലും അവൾ പിസ്റ്റളിൽ നിന്ന് കൈ വിട്ടില്ല. ഇരുട്ടിൽ നിന്നും തന്റെ നേർക്കെത്തിയ നീണ്ട താടിയുള്ള ഒരു താലിബാനിയുടെ മുഖത്തേക്കാണ് അവൾ വെടിയുതിർത്തത്. ഹോളോ പോയിന്റ് കാർട്രിഡ്ജ് മുഖത്ത് തുളഞ്ഞു കയറിയ അയാളും അയാൾക്ക് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരുവനും പിറകോട്ട് മറിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് രക്തം ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശിരോവസ്ത്രത്തിന്റെ തുമ്പു കൊണ്ട് അത് തുടച്ചിട്ട് അവൾ പിസ്റ്റളിൽ വീണ്ടും തിര നിറച്ചു.

 

സ്റ്റിയറിങ്ങ് വീലിന് പിന്നിൽ ഇരുന്നിരുന്ന വാലി AK-47 ഉപയോഗിച്ച് തങ്ങളുടെയടുത്തേക്ക് വരുന്ന താലിബാനികളുടെ നേർക്ക് വെടിയുതിർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു വെടിയുണ്ട കഴുത്തിൽ തറച്ചതും അയാൾ നിലവിളിച്ചതും. മെഷീൻഗണ്ണിന് പിറകിൽ നിന്നിരുന്ന അലെക്ക് നാനാവശങ്ങളിലേക്കും അവിരാമം അത് പ്രവർത്തിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഫ്രാങ്ക് തന്റെ ലോഞ്ചറിൽ നിന്നും ഒരു ഗ്രനേഡ് കൂടി തൊടുത്തു വിട്ടു. തൊട്ടു പിന്നാലെ മറ്റൊന്നും.

 

രക്തം കിനിയുന്ന നെറ്റിയിലെ മുറിവിൽ തന്റെ ശിരോവസ്ത്രം അമർത്തിപ്പിടിച്ച സാറ മറുകൈ കൊണ്ട് സാവധാനം വെടിയുതിർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ നിന്നും അവർക്കരികിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നവർ ഓരോരുത്തരായി പിടഞ്ഞു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അവൾക്കരികിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്രനേഡ് കൂടി തൊടുത്തു വിട്ട ഫ്രാങ്ക് പെട്ടെന്ന് കാലിടറി ഒരലർച്ചയോടെ ലോഞ്ചർ താഴെയിട്ട് സീറ്റിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു വീണു. കഴുത്തിൽ വെടിയേറ്റിട്ടും AK-47 പ്രവർത്തിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വാലി മറ്റൊരു വെടിയുണ്ടയേറ്റ് വാഹനത്തിൽ നിന്നും പിറകോട്ട് മറിഞ്ഞു.

 

തന്റെ ശിരോവസ്ത്രം അഴിച്ചു മാറ്റിയ സാറ, ഫ്രാങ്കിന്റെ ദേഹപരിശോധന നടത്തി വെടിയേറ്റ പാട് കണ്ടുപിടിച്ചു. ആ മുറിവിൽ ശിരോവസ്ത്രം ചുരുട്ടി അമർത്തി വച്ചതും അയാൾ കണ്ണു തുറന്നു. അവൾ അയാളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

 

കണ്ണ് ചിമ്മി വീണ്ടും തുറന്ന അയാളോട് അവൾ ചോദിച്ചു. “ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ…?” അവശനിലയിൽ അയാൾ തല കുലുക്കി. “സഹായത്തിന് ആരെങ്കിലും എത്തുന്നത് വരെ ഇത് അമർത്തിപ്പിടിച്ചോളൂ…” അവൾ പറഞ്ഞു.

 

മെഷീൻഗണ്ണിന് അരികിലേക്ക് ചാടിയെത്തിയ സാറ അതിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ പിടിച്ച് നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തു. അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന താലിബാനികൾക്ക് നേരെ കൃത്യതയോടെ അവൾ ഫയറിങ്ങ് ആരംഭിച്ചു. ഒരു മഗസിൻ ബോക്സ് കാലിയായപ്പോഴേക്കും ഏറെ താലിബാനികളൊന്നും പിന്നെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അവിടെയും ഇവിടെയുമായി പിന്നെയും കുറച്ചു പേർ അങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടുത്ത വേദനയെ അവഗണിച്ച് അവൾ സാവധാനം കാലിയായ കാർട്രിഡ്ജ് എടുത്ത് മാറ്റി പുതിയത് ഘടിപ്പിച്ചു. നെറ്റിയിൽ നിന്നും കണ്ണിലേക്ക് അപ്പോഴും രക്തം ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നത്തേക്കാളും തളർന്നിരുന്നു അവൾ അപ്പോൾ.

 

രക്തത്തിൽ കുളിച്ച മുഖവുമായി, തോക്കുകൾ തീ തുപ്പുന്ന വെട്ടത്തിൽ, അവൾ താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന ഫ്രാങ്കിനെ നോക്കി.

 

“നിങ്ങൾക്ക് ബോധമുണ്ടല്ലോ അല്ലേ…?” അയാൾ ചെറുതായി തലകുലുക്കി. “ഗുഡ് മാൻ…” അവൾ പറഞ്ഞു.

 

വീണ്ടും മെഷീൻ ഗൺ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനായി തിരിഞ്ഞ അവളുടെ വലതു തുടയിൽ എന്തോ വന്ന് തറച്ചത് പോലെ തോന്നി. വീഴാതിരിക്കാൻ അവൾ മെഷീൻ ഗണ്ണിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. കാലിൽ പ്രത്യേകിച്ച് വേദനയൊന്നും തോന്നിയില്ല. വെടിയുണ്ടയേറ്റാൽ അങ്ങനെയാണ്. ആദ്യം വേദനയുണ്ടാവില്ല. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോഴാണ് വേദന അറിഞ്ഞു തുടങ്ങുക. അവൾ നിവർന്നു നിന്നു.

 

താലിബാന്റെ ശേഷിക്കുന്ന ഗ്രൂപ്പും അങ്ങോട്ട് അടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരാളെപ്പോലും വെറുതെ വിടാതെ ക്രമാനുഗതമായി അവൾ വെടിയുതിർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അവശേഷിച്ച ഏതാനും പേർ ഭയചകിതരായി ഇരുട്ടിലേക്ക് ഓടിയൊളിച്ചു. തെല്ല് ആശ്വാസത്തോടെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് കാലിലെ വേദന അറിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത്.

 

ഹെലികോപ്റ്ററുകൾ അടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാറായി. എങ്ങും വെടിമരുന്നിന്റെ ഗന്ധമാണ്. കോൺവോയിയിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്ന സൈനികർ സഹായത്തിനായി പരസ്പരം വിളിച്ചു കൂവുന്നതിന്റെ സ്വരം എമ്പാടും മുഴങ്ങി. അവൾ അപ്പോഴും മെഷീൻ ഗണ്ണിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇനിയും വയ്യ… പുറംകൈ കൊണ്ട് മുഖത്തെ രക്തം തുടച്ചു കളഞ്ഞിട്ട് സാവധാനം അവൾ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിക്കിടന്നു.

 

“ഇറ്റ്സ് ഓവർ, ഫ്രാങ്ക്… ആർ യൂ ഓൾറൈറ്റ്…?” അവൾ ചോദിച്ചു.

 

അപ്പോഴും അവളുടെ ശിരോവസ്ത്രം കൊണ്ട് തന്റെ മുറിവിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അയാൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. “മൈ ഗോഡ്, നിങ്ങൾ ഒരു അസാമാന്യ വനിത തന്നെയാണ് മാഡം…” വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു.

 

ആശ്വാസത്തോടെ അവൾ കുനിഞ്ഞ് അയാളുടെ മറ്റേ കൈ തന്റെ കൈയിലെടുത്തു. പെട്ടെന്നാണ് അതികഠിനമായ വേദന അവളുടെ കാലിലൂടെ അരിച്ചു കയറിയത്. ഇത്രയും കഠിനമായ വേദന ജീവിതത്തിൽ ഇതാദ്യമായിട്ടാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. സകല നിയന്ത്രണവും വിട്ട് അവൾ അലറിക്കരഞ്ഞു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷമാണ് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് താൻ ഇരിക്കുന്നത് ന്യൂയോർക്കിലേക്കുള്ള വിമാനത്തിൽ തന്റെ സീറ്റിൽ ആണെന്ന വസ്തുത.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...