എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 06

അദ്ധ്യായം – രണ്ട്

 

വാഷിങ്ങ്ടൺ

 

വിയറ്റ്നാം യുദ്ധത്തിലും സീക്രട്ട് സർവീസിലും സ്തുത്യർഹ സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുള്ള ബ്ലെയ്ക്ക് ജോൺസൻ ആയിരുന്നു അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റിന്റെ പേഴ്സണൽ സെക്യൂരിറ്റി അഡ്വൈസർ. വൈറ്റ് ഹൗസിൽ ഒരു പ്രമുഖ സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നു അയാൾക്ക്. വർഷങ്ങളായിട്ടുള്ള പരിചയമാണ് ചാൾസ് ഫെർഗൂസനും ഹാരി മില്ലറും ആയി അയാൾക്കുള്ളത്.

 

ലിമോസിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ അവർക്കരികിലേക്ക് കയറിയിരുന്ന അയാൾ ഡ്രൈവർ ക്യാബിന്റെ വിൻഡോ വലിച്ചടച്ചു. “നിങ്ങളെ ഇരുവരെയും കാണാൻ കഴിഞ്ഞതിലുള്ള സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവില്ല…” അയാൾ പറഞ്ഞു. “ഈയിടെയായി കാര്യങ്ങളുടെ പോക്ക് അത്ര സുഖകരമല്ല… നിങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രി എങ്ങനെ മാനേജ് ചെയ്യുമായിരുന്നു എന്നോർത്ത് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു…”

 

“ഓ, അതൊക്കെ അദ്ദേഹം മാനേജ് ചെയ്തോളുമെന്നതിൽ എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്...” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “എന്നിരുന്നാലും ഏത് പ്രതിസന്ധി ഘട്ടവും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ എന്റെ ടീം എപ്പോഴും സന്നദ്ധമാണെന്നത് വാസ്തവമാണ്…”

 

“നിങ്ങൾ ഇടപെടുന്നതോടെ മൊത്തം അലങ്കോലമായിരിക്കുമെന്ന് മാത്രം…” ഹാരി മില്ലർ കളിയാക്കി. പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ഉപദേഷ്ടാവും ബ്രിട്ടീഷ്  അണ്ടർസെക്രട്ടറിയുമായിരുന്നു ഹാരി മില്ലർ.

 

“വെൽ, അലങ്കോലമാക്കുന്നതൊക്കെ നിങ്ങളല്ലേ…?” ഫെർഗൂസനും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. “വേറെ പണിയൊന്നും ഇല്ലാത്തപ്പോൾ, പ്രശ്നക്കാരായ എം.പി.മാരെ ഭയപ്പെടുത്തി വരുതിയിലാക്കുക തുടങ്ങി എന്തെല്ലാം കളികൾ…”

 

“ഇതെല്ലാം മൊത്തം അതിശയോക്തിയാണ് കേട്ടോ…” ബ്ലെയ്ക്കിനോട് മില്ലർ പറഞ്ഞു. “എന്തായാലും, ഞങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന സെക്യൂരിറ്റി അറേഞ്ച്മെന്റുകളിൽ പ്രസിഡന്റ് സന്തുഷ്ടനാണെന്ന് കരുതുന്നു… ലണ്ടനിലേക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹ്രസ്വസന്ദർശനം അല്പം കൂടി നീട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞങ്ങൾ ആശിച്ചുപോകുന്നു… സാരമില്ല, ഈ ചുരുങ്ങിയ സമയത്ത് പാരീസും ബെർലിനും കൂടി സന്ദർശിക്കാനുള്ളതാണല്ലോ…”

 

"മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെയും ആഫ്രിക്കയിലെയും പ്രശ്നങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ഇതും കൂടി ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സമയം കിട്ടുന്നുവെന്നത് തന്നെ വിസ്മയകരമാണ്." ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു.

 

“അൽ ഖ്വയ്ദയാണെങ്കിൽ വിവിധ രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ തലസ്ഥാനങ്ങളിൽ ആക്രമണം അഴിച്ചു വിടുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയാണ്…” മില്ലർ പറഞ്ഞു. “ബിൻ ലാദനെ വധിച്ചതിന് പകരം വീട്ടുവാൻ…”

 

“വരുന്നത് പോലെ വരട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞ് കൈയും കെട്ടി നോക്കിയിരിക്കാനാവില്ല നമുക്ക്…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “ശക്തമായ നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചേ മതിയാവൂ… ഇതിന്റെയൊക്കെ പിന്നിലുള്ളവരെ കണ്ടെത്തി ഉന്മൂലനം ചെയ്യുക തന്നെ വേണം…”

 

“വെൽ, ഈ വിഷയം തന്നെയാണ് പ്രസിഡന്റിന് നിങ്ങളോട് ചർച്ച ചെയ്യാനുള്ളതും…” ബ്ലെയ്ക്ക് ജോൺസൻ പറഞ്ഞു. “അടിയന്തര സന്ദർഭങ്ങളിൽ അടിച്ചമർത്തലുകൾ നടത്തുന്നതിനോട് അദ്ദേഹത്തിനും യോജിപ്പാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമല്ലോ… എങ്കിലും സാദ്ധ്യമായ ഇടങ്ങളിലെല്ലാം സമാധാന ചർച്ചകൾക്കാണ് അദ്ദേഹം പ്രാധാന്യം കല്പിക്കുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാവും…”

 

“എന്ന് വച്ചാൽ എന്താണർത്ഥം…?” ഫെർഗൂസൻ പുരികം ചുളിച്ചു.

 

മില്ലർ ഒരു തടയിടാനെന്നോണം ഫെർഗൂസന്റെ കാൽമുട്ടിൽ കൈ വച്ചു. “പ്രസിഡന്റിന് എന്താണ് പറയാനുള്ളതെന്ന് നോക്കാം നമുക്ക്…”

 

ജനറൽ ഫെർഗൂസനും അതിനോട് യോജിച്ചു. “അതെ, തീർച്ചയായും… അദ്ദേഹം പറയുന്നത്  കേൾക്കുക തന്നെ വേണം…”

 

                                                       ***

 

വൈറ്റ് ഹൗസിലെ ഓവൽ ഓഫീസിൽ ആ വലിയ കോഫീ ടേബിളിന് ഒരു വശത്ത് പ്രസിഡന്റും ബ്ലെയ്ക്ക് ജോൺസനും എതിർവശത്ത് ഫെർഗൂസനും മില്ലറും ഇരുന്നു. പ്രസിഡന്റിന്റെ പിന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സീക്രട്ട് സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എല്ലാം സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു.

 

“ലണ്ടൻ, പാരീസ്, ബെർലിൻ, ബ്രസ്സൽസ് – നാലു ദിവസം നീളുന്ന സന്ദർശനം…” പ്രസിഡന്റ് പറഞ്ഞു. “എങ്കിലും ലണ്ടനിലെ ചടങ്ങിലേക്കാണ് ഞാൻ ഉറ്റുനോക്കുന്നത്… പ്രത്യേകിച്ചും പാർലിമെന്റിലെ സ്വീകരണം…”

 

“മഹത്തായ ഒരു ദിനമായിരിക്കും അത്, മിസ്റ്റർ പ്രസിഡന്റ്…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “താങ്കളുടെ സന്ദർശനം പ്രമാണിച്ച് സെക്യൂരിറ്റി സിസ്റ്റം ആകെ ഉടച്ചു വാർത്തിട്ടുണ്ട്… മേജർ മില്ലർ ആണ് അതിന്റെ കോ-ഓർഡിനേറ്റർ…”

 

“യെസ്… നിങ്ങളുടെ റിപ്പോർട്ട് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു… എല്ലാം വളരെ ഭംഗിയായിത്തന്നെ ചെയ്തിരിക്കുന്നു… നിങ്ങളുടെ ആ അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ റിപ്പോർട്ടിനെക്കുറിച്ചാണ് എനിക്ക് കൂടുതൽ അറിയേണ്ടത്… മിർബാത്തിൽ വച്ച് നമ്മുടെ സൈന്യത്തിന് നേർക്കുണ്ടായ ആ ആക്രമണത്തെ കുറിച്ച്… അനേകം ജീവനുകളാണ് അതിൽ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത്… ബ്രിട്ടീഷ് പൗരത്വമുള്ള കുറേ മുസ്ലീങ്ങൾ താലിബാന്റെ ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങളിൽ വിരാജിക്കുന്നുണ്ടെന്ന നിങ്ങളുടെ ഊഹം ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു…”

 

“യെസ് മിസ്റ്റർ പ്രസിഡന്റ്…”

 

“അതത്ര നല്ല കാര്യമല്ല… അവരെ നയിച്ചിരുന്ന വ്യക്തി ഒരു വാർ ഹീറോയും ആയുധക്കച്ചവട രംഗത്ത് ഏറ്റവും പേരുകേട്ട സ്ഥാപനത്തിന്റെ ചെയർമാനും ആയിരുന്നുവെന്ന കാര്യം വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല…”

 

“യുദ്ധക്കൊതിയനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു ടാൽബട്ട്…” മില്ലർ പറഞ്ഞു. “താലിബാന് അനധികൃതമായി അയാൾ ആയുധങ്ങൾ സപ്ലൈ ചെയ്തിരുന്നത് കമ്മീഷന് വേണ്ടിയായിരുന്നു… എന്നാൽ അൽ ഖ്വയ്ദ അയാളെ ബ്ലാക്ക്മെയിൽ ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് പിന്നീട് അത് എത്തുകയാണുണ്ടായത്…”

 

“ഞങ്ങളുടെ റിപ്പോർട്ടിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ, ഐറിഷ് തീരത്തിന് സമീപം ടാൽബട്ടിന്റെ വിമാനം കടലിൽ തകർന്ന് വീഴുമ്പോൾ ഡില്ലന്റെ വെടിയുണ്ട അയാളുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മരണകാരണം അതായിരുന്നില്ല…” ഫെർഗൂസൻ ചുമൽ ഒന്ന് വെട്ടിച്ചു. “തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പേര് സംരക്ഷിക്കാൻ നടത്തിയ ആത്മഹത്യയായിരുന്നു അത്…”

 

“അപ്പോൾ ടാൽബട്ടിന്റെ അൽ ഖ്വയ്ദ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് അയാളുടെ മാതാവിന് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നുവെന്നാണോ…?”

 

“ഇല്ല, അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു… കമ്പനിയുടെ ഭൂരിഭാഗം ഓഹരികളുടെയും ഉടമ എന്ന നിലയ്ക്കാണ് അവർ ഇപ്പോൾ അതിന്റെ ചെയർപേഴ്സൺ ആയി മാറിയത്…”

 

“അപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ, അയാൾ കൊല്ലപ്പെട്ടത് ഒരു വിമാനാപകടത്തിൽ, അല്ലേ…?”

 

“അതെ…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, അൽ ഖ്വയ്ദയ്ക്ക് സത്യാവസ്ഥ അറിയാം… എങ്കിലും അത് സമ്മതിക്കുന്നത് അവർക്ക് നാണക്കേടാണ്… ഇങ്ങനെയൊരു കഥ ആരും വിശ്വസിക്കില്ല എന്നത് വേറെ കാര്യം…”

 

“അതിന് ദൈവത്തിന് നന്ദി… ഒപ്പം ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾ വളരെ ഭംഗിയായി പരിഹരിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ ടീമിനും… പ്രത്യേകിച്ചും ഷോൺ ഡില്ലനും ഡാനിയൽ ഹോളിയ്ക്കും… അൾജീരിയൻ വിദേശകാര്യ മന്ത്രി, ഹോളിയ്ക്ക് ഒരു ഡിപ്ലോമാറ്റിക്ക് പാസ്പോർട്ട് നൽകി എന്ന് കേട്ടല്ലോ…”

 

“നമ്മളെപ്പോലെ തന്നെ അൾജീരിയൻ ഗവണ്മന്റും അൽ ഖ്വയ്ദയെക്കൊണ്ട് പൊറുതി മുട്ടിയിരിക്കുകയാണ്…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “ആ പാസ്പോർട്ട് ഒരു വിലയേറിയ ആസ്തി തന്നെയാണ് അയാൾക്ക്…”

 

“ഷോൺ ഡില്ലനെപ്പോലെ തന്നെ യുവത്വത്തിൽ പ്രൊവിഷണൽ IRAയുടെ ഒരു മെമ്പറായിരുന്നു ഹോളിയും… തീവ്രവാദത്തിലൂടെയും അക്രമത്തിലൂടെയും വളർന്നവർ… അത്തരം പ്രവൃത്തികളിലൂടെ മാത്രമേ പ്രതിസന്ധികൾ തരണം ചെയ്യാനാവൂ എന്ന ചിന്തയായിരിക്കാം അവരെ നയിക്കുന്നത്…” പ്രസിഡന്റ് പറഞ്ഞു.

 

“അന്താരാഷ്ട്ര തീവ്രവാദം എന്നത് നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ മഹാവിപത്താണ്, മിസ്റ്റർ പ്രസിഡന്റ്… മതതീവ്രവാദികളാണ് ഇതിന്റെയൊക്കെ പിന്നിൽ… ക്യാൻസർ പോലെയാണത്… പടരുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ മുറിച്ചു മാറ്റണം…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു.

 

“നിങ്ങൾക്കറിയാമല്ലോ ജനറൽ, ബലപ്രയോഗത്തിന് ഞാൻ എതിരല്ല…” പ്രസിഡന്റ് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, എല്ലാവരെയും കൊല്ലുക എന്നത് പ്രായോഗികമല്ല… തീവ്രചിന്താഗതിയുള്ളവരുമായി ചർച്ചകൾ നടത്തി ഒരു സമവായത്തിൽ എത്തുക എന്നത് മാത്രമാണ് സമാധാനത്തിനുള്ള പോംവഴി… ഒസാമ ഇല്ലാതായതോടെ അത്തരം ഒരു സമീപനവുമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയാൽ പ്രതീക്ഷിക്കാൻ ഏറെയുണ്ട്…”

 

“ഞാൻ യോജിക്കുന്നു…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, അക്രമത്തിൽ മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്ന, തങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളോട് വിയോജിക്കുന്നവരെയെല്ലാം ബോംബ് വച്ച് കൊല്ലുന്നവരെ എന്തു ചെയ്യണം…? പടരുന്നതിന് മുമ്പ് ഡില്ലനെയും ഹോളിയെയും പോലുള്ളവരെ ഉപയോഗിച്ച് ആ തീ തല്ലിക്കെടുത്തുന്നതല്ലേ അഭികാമ്യം…?”

 

“എന്നാലും ഇത്തരം പ്രവൃത്തികളെ നമുക്ക് ന്യായീകരിക്കാൻ പറ്റുമോ…?” പ്രസിഡന്റ് ചോദിച്ചു.

 

“യുദ്ധാനന്തരം 1947ൽ ഓട്ടോ സ്കോർസെനി എന്ന മിടുക്കനായ ഒരു ജർമ്മൻ കമാൻഡോ ലീഡറുടെ മേൽ യുദ്ധക്കുറ്റം ചുമത്തപ്പെട്ടു…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “തന്റെ കീഴിലുള്ള സൈനികരെ അമേരിക്കൻ യൂണിഫോം അണിയിച്ച് ശത്രുനിരയെ ആക്രമിക്കാൻ അയച്ചു എന്നതായിരുന്നു ആരോപിക്കപ്പെട്ട കുറ്റം… പിടിക്കപ്പെട്ട ഭൂരിഭാഗം പേരെയും അമേരിക്കൻ സൈന്യം വെടിവെച്ചു കൊന്നു…”

 

“നിങ്ങൾ എന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്…?”

 

“അധിനിവേശ ഫ്രാൻസിൽ ചാരപ്രവർത്തനം നടത്തിയിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സീക്രട്ട് സർവീസിലെ ഒരു പ്രമുഖ ഏജന്റായിരുന്നു പ്രതിഭാഗത്തിന്റെ പ്രധാന സാക്ഷി… സമാനമായ നിരവധി ദൗത്യങ്ങൾ താനും നടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അയാൾ മൊഴി നൽകി… ജർമ്മൻ യൂണിഫോം ധരിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികരെ യുദ്ധനിരയിലേക്കയച്ച് ജർമ്മൻ സൈനികരെ വകവരുത്തിയിരുന്നുവത്രെ… ശത്രുരാജ്യത്തിലെ ഉന്നത സൈനികോദ്യോഗസ്ഥരെ വധിക്കുവാൻ ഈ മാർഗ്ഗമാണ് അയാളുടെ മേധാവികൾ തെരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നതെന്ന് അയാൾ വെളിപ്പെടുത്തി. ഒരു യുദ്ധക്കുറ്റവാളിയായിട്ടാണ് ഓട്ടോ സ്കോർസെനിയെ കോടതി കാണുന്നതെങ്കിൽ താനും അതേ കുറ്റം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് അയാൾ കോടതിയെ ബോധിപ്പിച്ചു…”

 

അല്പനേരത്തേക്ക് അവിടെങ്ങും മൗനം നിറഞ്ഞു. “എന്നിട്ട് എന്തായിരുന്നു കോടതിവിധി…?” പ്രസിഡന്റ് ചോദിച്ചു.

 

“കോടതി കേസ് തള്ളി… സ്കോർസെനിയെ വെറുതെ വിട്ടു…”

 

ഒരു നീണ്ട മൗനത്തിന് ശേഷം പ്രസിഡന്റ് ചോദിച്ചു. “പിന്നെ എന്താണിതിന് ഒരു പരിഹാരം…?”

 

“നാം ഇപ്പോൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത് ഒരു വൃത്തികെട്ട കളിയാണ്…” മില്ലർ പറഞ്ഞു. “മറുപക്ഷം കളിക്കുന്ന അതേ വൃത്തികെട്ട കളി നമ്മളും കളിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് അതിജീവനത്തിനുള്ള ഏകമാർഗ്ഗം… എന്റെ ഇരുപത് വർഷത്തെ സൈനിക ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് അതാണ്… പ്രത്യേകിച്ചും ഐറിഷ് കലാപകാലത്തെ അനുഭവങ്ങൾ…”

 

പ്രസിഡന്റ് ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. “അമേരിക്കയുടെ പ്രസിഡന്റ് പദവിയിൽ ഞാൻ എത്തിയത് തെറ്റായ കാലഘട്ടത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു… ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ… എന്താണ് ചെയ്യാൻ പറ്റുക എന്ന് നോക്കട്ടെ…” അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റ് കൈകൾ നീട്ടി. “താങ്ക് യൂ ഫോർ കമിങ്ങ്, ജെന്റിൽമെൻ… വീ വിൽ മീറ്റ് എഗെയ്‌ൻ ഓൺ ഫ്രൈഡേ…”

 

(തുടരും)

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 05

ലണ്ടൻ

ഓവെൻ റഷീദ് ടെറസ്സിലെ ഷെയ്ഡിന് കീഴെ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി. രാവേറെയായിട്ടും നിരത്തിൽ വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഹൈഡ് പാർക്ക് ഇരുട്ടിലാണിപ്പോൾ. ലണ്ടൻ എന്നും തന്റെ ഇഷ്ടനഗരമാണ്. പാതി ബ്രിട്ടീഷുകാരനായ താൻ അതിന് നന്ദി പറയേണ്ടത് വെയിൽസ് സ്വദേശിയായ തന്റെ മാതാവിനോടാണ്. ഒമാനിലെ ചെറിയൊരു സംസ്ഥാനമായ റുബാത്തിൽ നിന്നും ലണ്ടനിൽ പഠനത്തിനെത്തിയ തന്റെ പിതാവ് കേംബ്രിഡ്ജ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ വച്ച് പരിചയപ്പെട്ട അവരെ വിവാഹം കഴിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ഡോക്ടറുടെ മകളായ അവർ പ്രസവ സമയത്ത് മരണമടഞ്ഞു.

 

മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്താൽ എണ്ണ ഖനനത്തിൽ അത്രയൊന്നും മുൻപന്തിയിൽ ആയിരുന്നില്ല റുബാത്ത്. എങ്കിലും റഷീദ് ഓയിൽ കമ്പനിയുടെ വരുമാനം അവിടുത്തെ ജനതയുടെ ജീവിതം സന്തുഷ്ടമാക്കി. സുൽത്താൻ ഇബ്രാഹിം റഷീദ് ആയിരുന്നു കമ്പനിയുടെ ചെയർമാൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനന്തരവനായ ഓവെൻ റഷീദ് കമ്പനിയുടെ CEO യും. ലണ്ടനിലെ മേഫെയർ ഓഫീസിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അയാൾ കമ്പനിയുടെ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചു. നാല്പത്തിയഞ്ച് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും അവിവാഹിതനായി തുടരുന്ന അയാൾ എന്തുകൊണ്ടും സന്തുഷ്ടനായിരുന്നു.

 

അൽ ഖൈയ്ദയുടെ ശൃംഖലയിൽ ചെന്നുപെട്ടതായിരുന്നു ഓവെൻ റഷീദ് ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്. ഒരു ജിഹാദിയോ മതവിഷയങ്ങളിൽ താല്പര്യമുള്ള വ്യക്തിയോ ആയിരുന്നില്ല അയാൾ. റഷീദ് ഓയിൽ എന്ന തന്റെ ബിസിനസ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ഗുണകരമാകും എന്ന കണക്കുകൂട്ടലിലാണ് അങ്ങനെയൊരു സാഹസത്തിന് അയാൾ തുനിഞ്ഞത്. ഹാർദ്ദമായി സ്വാഗതം ചെയ്യപ്പെട്ട അയാൾ വലിയൊരു കുടുക്കിലാണ് താൻ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് ക്രമേണ മനസ്സിലാക്കി. അൽ ഖൈയ്ദയുടെ വലയിൽപ്പെട്ട മറ്റെല്ലാവരെയും എന്നപോലെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെയും നിയോഗം.

 

അൽ ഖൈയ്ദ ഇപ്പോൾ അയാളെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ദൗത്യം ടാൽബട്ട് ഇന്റർനാഷണലിന്റെ ചെയർപേഴ്സൺ ആയ ജീൻ ടാൽബട്ടിന്റെ വിശ്വാസം ആർജ്ജിച്ച് സ്വാധീനിക്കുക എന്നതാണ്.  കൊല്ലപ്പെടുന്നത് വരെയും അവരുടെ മകൻ അൽ ഖൈയ്ദയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. അൽ ഖൈയ്ദ അയാളെ ബ്ലാക്ക്മെയിൽ ചെയ്യുകയായിരുന്നുവെന്ന് വേണം പറയാൻ. അവന്റെ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കവെയാണ് അയാൾ അൽ ഖൈയ്ദയുമായി അടുക്കുന്നത്. തന്റെ മകന് അൽ ഖൈയ്ദയുമായി ബന്ധമുള്ള കാര്യം ജീൻ ടാൽബട്ടിന് അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, തീവ്രവാദ പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങുവാൻ തക്കം പാർത്തിരിക്കുകയായിരുന്ന പഴയ IRA പ്രവർത്തകനായ ജാക്ക് കെല്ലിയ്ക്ക് അക്കാര്യം അറിയാമായിരുന്നു.

 

ജീൻ ടാൽബട്ടിനെ സന്ധിക്കുവാനായി ഓവെൻ റഷീദ് ബോണ്ട് സ്ട്രീറ്റിലുള്ള സിയോൺ ഗാലറി സന്ദർശിച്ചു. അവർ എത്തുന്നത് വരെ അയാൾ അവരുടെ ചിത്രപ്രദർശനം നടക്കുന്നയിടത്ത് ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു. അവർ വരച്ച മകന്റെ ചിത്രത്തെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി സൗഹൃദം സമ്പാദിച്ച അയാൾ അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ചത് അവരോടൊപ്പം ലണ്ടനിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഐവി റെസ്റ്റോറന്റിൽ ആയിരുന്നു.

 

                                                        ***

 

ഓവെൻ റഷീദിനെ ഏല്പിച്ച ദൗത്യം എന്തിനു വേണ്ടി ആയിരുന്നുവെന്നത് അടുത്തിടെ മാത്രമാണ് അൽ ഖൈയ്ദ നേതൃത്വം അയാളോട് വെളിപ്പെടുത്തിയത്. സൗദി അറേബ്യയിൽ നിന്നും റുബാത്തിന് സമീപമുള്ള ഹസർ എന്ന സ്ഥലത്ത് അവസാനിക്കുന്ന ഒരു സിംഗിൾ ലൈൻ റെയിൽവേ ട്രാക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാക്കു എന്നായിരുന്നു ആ റെയിൽവേ ലൈൻ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. സൗദി അറേബ്യയുടെ തെക്കൻ പ്രദേശത്തെ എണ്ണക്കിണറുകളിൽ നിന്നുള്ള പൈപ്പ് ലൈൻ റെയിൽവേ ലൈനുകളുടെ അരികിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുക എന്നതായിരുന്നു താരതമ്യേന എളുപ്പം. വർഷങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്ന കച്ചവട ഉടമ്പടികളെ തുടർന്ന് ബാക്കു ലൈനിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ടാൽബട്ട് ഇന്റർനാഷണൽ കമ്പനിയ്ക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു.

 

ഓവെൻ റഷീദിന്റെ പ്രഥമദൗത്യം ബാക്കു റെയിൽവേ ലൈൻ റുബാത്ത് വഴി യെമനിലേക്ക് നീട്ടുക എന്ന ആശയം ജീൻ ടാൽബട്ടിനെ പറഞ്ഞു ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു. അൽ ഖൈയ്ദയുടെ ഉദ്ദേശ്യം വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ പറുദീസയായ യെമനിൽ നിന്നും ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ എണ്ണപ്പാടങ്ങളിലേക്ക് നേരിട്ടുള്ള പ്രവേശനം.

 

എന്നാൽ ജീൻ ടാൽബട്ടിനോട് ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം അയാൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം. അത് അത്ര നല്ലതിനല്ല എന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു. തനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുള്ള ആജ്ഞകൾ മറക്കാൻ പറ്റില്ല. ഗ്ലാസ് ഉയർത്തിയിട്ട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു. “ഇത് നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ജീൻ… എന്നെങ്കിലും ഒരു നാൾ നിങ്ങൾ എന്റെയും ചിത്രം വരയ്ക്കുമായിരിക്കും…”

 

                                                       ***

 

അതേ സമയം ന്യൂയോർക്കിൽ, തന്റെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയ പാട്രിക്ക് മർഫി ടാക്സി പിടിക്കുവാനായി തെരുവിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. സ്യൂട്ട്കെയ്സിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ പാക്ക് ചെയ്തിരുന്നില്ല. വേഗാസിൽ ചെന്നിട്ട് അവിടെ നിന്നും പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാമെന്നായിരുന്നു തീരുമാനം. പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ പിന്നിൽ ആരോ എത്തിയത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നിയത്. ഒരനക്കം പോലും ഇല്ലാതെ ഒരു കത്തിമുന അയാളുടെ വസ്ത്രം തുളച്ച് ദേഹത്ത് മുട്ടി നിന്നു.

 

“വലതു വശത്തെ ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് കയറിക്കോളൂ…” വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു മർഫിയുടെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആളുടെ സ്വരം.

 

മർഫി അയാൾ പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ ചെയ്തു. “ദയവ് ചെയ്ത് ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കണം… കാഗ്‌നിയാണ് നിങ്ങളെ അയച്ചതെങ്കിൽ ഇതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല… എന്റെ പക്കൽ പണമുണ്ട്… ധാരാളം പണം… മുഴുവനും എടുത്തോളൂ…”

 

വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ കയറിയ ആ കത്തി ഹൃദയത്തിലാണ് ചെന്ന് നിന്നത്. ആ മനുഷ്യൻ തന്റെ കൈയിലെ സ്യൂട്ട്കെയ്സും എടുത്തുകൊണ്ട് നടന്നകലുന്നത് പോലും അറിയാതെ പാട്രിക്ക് മർഫി അവിടെ മരിച്ചു വീണു.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 04

ഡെലിവറി ട്രക്കിൽ ഡില്ലനും ഹോളിയും അവിടെ നിന്നും യാത്ര തിരിച്ച അതേ സമയം തന്നെയാണ് വെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ പാട്രിക്ക് മർഫി ഏതാണ്ട് ഇരുനൂറ് വാര അകലെയുള്ള ഒരു പാലത്തിന്റെ കാലുകളിൽ തടഞ്ഞ് നിന്നത്. ശ്വാസമെടുക്കുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുകയായിരുന്നു അയാൾ. അവിടെ നിന്നും ഒഴുകിയ അയാൾ നദീതീരത്തെ കൽപ്പടവുകളിൽ ചെന്നടിഞ്ഞു. കഷ്ടപ്പെട്ട് വലിഞ്ഞു കയറിയ അയാൾ കൈവരികൾക്കപ്പുറമുള്ള നടപ്പാതയിൽ കണ്ട ഷെഡ്ഡിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.

 

തണുത്ത് വിറച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്ന മർഫി തന്റെ നനഞ്ഞ ജാക്കറ്റും ഷർട്ടും അഴിച്ചു മാറ്റി. അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന ബുള്ളറ്റ് പ്രൂഫ് വെസ്റ്റ് വിപണിയിൽ ലഭ്യമായ ഏറ്റവും മുന്തിയ ഇനമായിരുന്നു. അതിന്റെ വെൽക്രോ ലോക്ക് വേർപെടുത്തി ഊരിയെടുത്ത് ഷർട്ടിന്റെ കൂടെ ചുരുട്ടി നദിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ശേഷം ജാക്കറ്റ് എടുത്തണിഞ്ഞ് മഴയത്തു കൂടി അയാൾ തന്റെ വെയർഹൗസ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

 

ഡില്ലനും ഹോളിയും അവരുടെ വഴിയ്ക്ക് പോയിരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു അയാൾക്ക്. നേരെ വെയർഹൗസിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയ അയാൾ തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് ചെന്നു. ശേഷം, ജാക്കറ്റ് ഊരി മാറ്റി കതകിന് പിന്നിൽ കൊളുത്തിയിട്ടിരുന്ന സ്വെറ്റർ എടുത്തണിഞ്ഞു. പിന്നെ, ഓഫീസിന്റെ മൂലയിൽ ചെന്ന് കാർപെറ്റ് ഉയർത്തി അവിടെയുള്ള രഹസ്യ അറ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്ത ലിനൻ ബാഗിൽ നൂറ് ഡോളറിന്റെ ഏതാനും കെട്ടുകളായി മൊത്തം ഇരുപതിനായിരം ഡോളർ ഉണ്ടായിരുന്നു. കബോർഡിൽ നിന്നും എടുത്ത സ്യൂട്ട്കെയ്സിനുള്ളിലേക്ക് ആ പണം നിക്ഷേപിച്ചതിന് ശേഷം ഇനിയെന്ത് എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അല്പനേരം അയാൾ അവിടെയിരുന്നു.

 

കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഇവിടെ നിന്നും മാറി നിന്നേ പറ്റൂ. ആരും തിരിച്ചറിയാത്ത ജനനിബിഡമായ സ്ഥലമാണ് അഭികാമ്യം. വേഗാസ് ആണ് അതിന് പറ്റിയ ഇടം. പക്ഷേ, അതിന് മുമ്പ് സകല പഴുതുകളും അടച്ചിട്ട് വേണം പോകാൻ. ഒരു പക്ഷേ, ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് തിരികെ വരേണ്ടി വന്നാലോ… അയാൾ ഫോൺ എടുത്ത് ഡയൽ ചെയ്തു. അപ്പുറത്ത് റിസീവർ എടുത്തതും മർഫി പറഞ്ഞു. “ചെറിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട് മിസ്റ്റർ കാഗ്‌നീ…”

 

“എന്താണത്…?”

 

“ബിസിനസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരാളെ എന്റെയടുത്തേക്ക് അയച്ചിരുന്നില്ലേ…? അൾസ്റ്റർ സ്വദേശിയായ ഒരു മിഹേൽ ഫ്ലിന്നിനെ…?”

 

“അതെ… എന്നിട്ടെന്ത് സംഭവിച്ചു…?”

 

“ഗ്രിംഷാ എന്ന് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി ഒരു കക്ഷി എന്റെയടുത്ത് വന്നിരുന്നു… ആയുധങ്ങളുടെ ഒരു ഷിപ്പ്മെന്റ് കൊസോവോയിലേക്ക് അയയ്ക്കണമെന്ന ആവശ്യവുമായി… പക്ഷേ, യഥാർത്ഥത്തിൽ അയാൾക്ക് അറിയേണ്ടിയിരുന്നത് അമിറ്റിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു… ആരായിരുന്നു അതിന്റെ പിന്നിൽ എന്ന്…”

 

“എന്നിട്ട് മിഹേൽ ഫ്ലിന്നിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ അയാളോട് പറഞ്ഞോ…?”

 

“അതെ, പറയേണ്ടി വന്നു… അയാളും അയാളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ആളും കൂടി ഇവാനെ കൊന്നു… സത്യം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ എന്നെയും കൊല്ലുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി… എന്തായാലും നിങ്ങളുടെ കക്ഷിയുടെ പേര് ഫ്ലിൻ എന്നായിരുന്നില്ല… ജാക്ക് കെല്ലി എന്നായിരുന്നു… ഒരു ദിവസം എന്റെ ലാൻഡ് ഫോൺ ഉപയോഗിക്കവെ അയാൾ പറയുന്നത് കേട്ടതാണ്…”

 

“നിർഭാഗ്യം എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ… അതു പോട്ടെ, നിങ്ങളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയ ആ രണ്ടു പേർ ആരായിരുന്നുവെന്ന് വല്ല രൂപവുമുണ്ടോ…?”

 

“ഒരാൾ ന്യൂയോർക്ക് പൊലീസ് ഓഫീസറുടെ വേഷത്തിലായിരുന്നു… പേര് ഡില്ലൻ… അൾസ്റ്റർ ചുവയുണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ സംസാരത്തിൽ… മറ്റേയാൾ ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരനായിരുന്നു… ഹോളി എന്നായിരുന്നു പേര്…”

 

“തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പേരുകൾ വെളിപ്പെടുത്തിയ അവർ മണ്ടന്മാർ തന്നെ…”

 

“മണ്ടന്മാരായതു കൊണ്ടല്ല… എന്നെ വകവരുത്താനായിരുന്നു അവരുടെ പ്ലാൻ… മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ ഞാൻ എത്തിയതുമാണ്… പ്രൊവിഷണൽ IRA യിലെ അംഗങ്ങളണെന്നാണ് അവർ അവകാശപ്പെട്ടത്… നിങ്ങളുടെ കക്ഷി ഫ്ലിൻ അഥവാ കെല്ലി അതല്ല ഇനി പേര് വേറെന്തോ ആയിക്കോട്ടെ, അയാൾക്ക് ഇവരെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി…”

 

“മുന്നറിയിപ്പ് തന്നതിന് നന്ദി, പാട്രിക്ക്…” കാഗ്‌നി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളിനി എന്ത് ചെയ്യാനാണ് പോകുന്നത്…?”

 

“എത്രയും പെട്ടെന്ന് ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കണം…”

 

“പിന്നെ നിങ്ങളെ എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ കോൺടാക്റ്റ് ചെയ്യുക…?”

 

“അത് ഞാൻ അറിയിക്കാം…”

 

മർഫി റിസീവർ ക്രാഡിലിൽ വച്ചിട്ട് സ്യൂട്ട്കെയ്സ് എടുത്ത് പുറത്തു കടന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതും തന്റെ ഫോർഡ് സെഡാൻ കാറിൽ അയാൾ കോർട്ട്‌യാർഡിൽ നിന്നും റോഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

 

                                                    ***

 

അല്പനേരം കഴിഞ്ഞതും ലിയം കാഗ്‌നി ഫോൺ എടുത്ത് നോർത്തേൺ അയർലണ്ടിലെ കൗണ്ടി ഡൗൺ കിൽമാർട്ടിനിൽ ഉള്ള ജാക്ക് കെല്ലിയ്ക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു. അറുപതുകാരനായ കാഗ്‌നി അമേരിക്കൻ പൗരത്വമുള്ള ഐറിഷ് വംശജനും ധനികനും സ്റ്റോക്ക് ബ്രോക്കറുമായിരുന്നു.

 

“ജാക്ക്, ഇത് ലിയം ആണ്…” അപ്പുറത്ത് റിസീവർ എടുത്തതും കാഗ്‌നി പറഞ്ഞു. “ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്…”

 

“എന്താണത്…?”

 

“അമിറ്റിയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടുപേർ മർഫിയുടെ അടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു… ഒരു ഡില്ലനും ഹോളിയും… ഈ പേരുകൾ പരിചയമുണ്ടോ നിങ്ങൾക്ക്…?”

 

“മൈ ഗോഡ്, തീർച്ചയായും… പ്രൊവിഷണൽ IRA യുടെ പ്രവർത്തകരായിരുന്നു അവർ… കൂറുമാറിയ അവർ ഇപ്പോൾ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്റലിജൻസിലെ ചാൾസ് ഫെർഗൂസണോടൊപ്പമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്… എന്നിട്ട് മർഫി എന്ത് പറഞ്ഞു അവരോട്…?”

 

“അയാളുടെ സഹായിയായ ഇവാനെ അവർ കൊന്നുകൊളഞ്ഞുവത്രെ… ഭാഗ്യത്തിനാണ് അയാൾ രക്ഷപെട്ടതെന്നും… ഫോൺ ചെയ്തപ്പോൾ നിങ്ങൾ യഥാർത്ഥ പേര് പറഞ്ഞത് അയാൾ കേട്ടിരുന്നുവെന്നും…”

 

കെല്ലി സ്വയം ശപിച്ചു. “അത് അപകടമാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു… പക്ഷേ, വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു… അയാളപ്പോൾ ഒളിവിൽ പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണല്ലേ…? അതത്ര നല്ല കാര്യമല്ല… അയാൾ എന്തൊക്കെയാണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല…”

 

“ഡോണ്ട് വറി… അക്കാര്യം ഞാനേറ്റു… അയാൾ എങ്ങോട്ടും പോകാൻ പോകുന്നില്ല…”

 

“അത് നന്നായി… ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് നിങ്ങൾ വളരെയേറെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട് ലിയം… പിന്നെ, ഡില്ലനെയും ഹോളിയെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ തന്നതിന് നന്ദി… അവർ ഇവിടെ എത്തുകയാണെങ്കിൽ സ്വീകരണം കൊടുക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ റെഡിയാണ്… അവരുടെ കാര്യം തീർപ്പാക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു… ടേക്ക് കെയർ, ഓൾഡ് ഫ്രണ്ട്…”

 

കൗണ്ടി ഡൗണിലെ ഒരു വലിയ ബംഗ്ലാവ് ആയ ടാൽബട്ട് പ്ലേസിലെ തന്റെ ഓഫീസിലായിരുന്നു അപ്പോൾ അയാൾ. ആ എസ്റ്റേറ്റിന്റെ മാനേജർ പദവിയാണ് അയാൾ വഹിച്ചിരുന്നത്. ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചിരുന്നിട്ട് അയാൾ ഡ്രോ തുറന്ന് തന്റെ എൻക്രിപ്റ്റഡ് മൊബൈൽ ഫോൺ പുറത്തെടുത്ത് ഒരു നമ്പർ അമർത്തി.

 

കുറേ നേരം റിങ്ങ് ചെയ്തിട്ടും അപ്പുറത്ത് പ്രതികരണമൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ കോൾ കട്ട് ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങവെയാണ് ഫോണിലൂടെ ആ സ്വരം എത്തിയത്. “ഓവെൻ റഷീദ്…”

 

“ദിസ് ഈസ് കെല്ലി, ഓവെൻ… ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചതിൽ ക്ഷമിക്കണം…”

 

റഷീദിന്റെ ലണ്ടനിലുള്ള ആ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റ് വളരെ വലുതായിരുന്നു. തന്റെ ടൈ അഴിച്ചു മാറ്റി അയാൾ പാർക്ക് ലെയ്നിനെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ജാലകത്തിനരികിലേക്ക് ചെന്നു. “പറയൂ, എന്താണ് പ്രശ്നം…?”

 

കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചിട്ട് ജാക്ക് കെല്ലി പറഞ്ഞു. “സോറി എബൗട്ട് ദിസ്…”

 

“സാരമില്ല, നിങ്ങളുടെ കുറ്റമല്ലല്ലോ…” റഷീദ് തന്റെ ഗ്ലാസിലേക്ക് ബ്രാണ്ടി പകർന്നു. “ഡില്ലനും ഹോളിയും ഇതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നത് അത്ര നല്ല വാർത്തയല്ല… എന്നാലും എനിക്ക് മാനേജ് ചെയ്യാവുന്നതേയുള്ളൂ… അവർ എന്തെങ്കിലും സാഹസത്തിന് തുനിയുകയാണെങ്കിൽ വിവരം തരുവാൻ എനിക്ക് ആൾക്കാരുണ്ട്…”

 

“നിങ്ങളുടെ നെറ്റ്‌വർക്ക് എന്നും എന്നെ അതിശയിപ്പിക്കുന്നു, ഓവെൻ…”

 

“എന്റെയല്ല ജാക്ക്… അൽ ഖൈയ്ദയുടെ… ബിൻ ലാദൻ കൊല്ലപ്പെട്ടുവെങ്കിലും ലോകമാസകലം വേരുകളുള്ള ഒരു സംഘടനയാണത്… സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ തട്ടുകളിലും ഞങ്ങൾക്ക് ആളുകളുണ്ട്… ഹോട്ടലിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന വെയ്റ്റർ മുതൽ ന്യൂയോർക്കിലെ സെനറ്റർ വരെ… പാക്കിസ്താനിലെ അസംതൃപ്തനായ പോലീസ് ചീഫ് മുതൽ ഏതെങ്കിലും അറബ് രാജ്യത്തെ മന്ത്രി വരെ… അല്ലെങ്കിൽ എന്നും പ്രഭാതത്തിൽ ഞാൻ ജോഗിങ്ങിന് ഇറങ്ങുന്നതും ആരെയൊക്കെയാണ് കാണുന്നതെന്നും സ്ഥിരമായി വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലണ്ടൻ ഹൈഡ് പാർക്കിലെ വിനീതനായ പരിപാലകൻ… മൊബൈൽ ഫോൺ ഉള്ള ഇന്നത്തെ കാലത്ത് എന്തിനും ഏതിനും ഒരു കോളിന്റെ ആവശ്യമല്ലേയുള്ളൂ…”

 

“പക്ഷേ, ഞാനതിൽ അത്ര സന്തുഷ്ടനല്ല…” കെല്ലി പറഞ്ഞു.

 

“ശരിയാണ്, ബുദ്ധിസ്ഥിരതയുള്ള ആർക്കും അത് എത്രത്തോളം സുരക്ഷിതമാണെന്നതിൽ സംശയമുണ്ടാകും… ആട്ടെ, മിസ്സിസ് ടാൽബട്ട് അവിടെയുണ്ടോ…?”

 

“ഇല്ല, ഇന്നലെയാണ് ഒരു സ്വകാര്യ വിമാനത്തിൽ അവർ ലണ്ടനിലേക്ക് പോയത്…”

 

“ഓകെ… അവരെ ഇവിടെ വച്ച് ഞാൻ കണ്ടോളാം… പിന്നെ, ഡില്ലൻ, ഹോളി, മർഫി എന്നിവരെക്കുറിച്ചോർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട… വീ വിൽ സോർട്ട് ഇറ്റ്… എങ്കിലും, ഇക്കാര്യം അബുവിനെ ഒന്ന് അറിയിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും…”

 

“അയാളിപ്പോൾ എവിടെയാണ്…?”

 

“എന്റെയറിവിൽ വസീറിസ്ഥാനിലാണ്… അയാൾ വെറും സന്ദേശവാഹകൻ മാത്രമാണ്, ജാക്ക്… മുകളിൽ നിന്നുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഞങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും, ഇവിടെ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ തിരികെ കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ… ചിലപ്പോൾ അയാൾ ഇവിടെ ലണ്ടനിൽത്തന്നെ ഉണ്ടായിരിക്കാം… പക്ഷേ, എനിക്ക് സംശയമാണ്…”

 

“അതെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്…?”

 

“അയാൾക്ക് പല രഹസ്യങ്ങളും അറിയാം… അതുകൊണ്ട് തന്നെ പിടിക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നതും അവർ ശ്രദ്ധിക്കും… വെള്ളമോ ടോയ്‌ലറ്റോ ഇല്ലാത്ത ഏതെങ്കിലും ഒരു മൺകുടിലിൽ വസീറിസ്ഥാനിൽത്തന്നെ ഉണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നതിന്റെ കാരണവും അതാണ്… ഒരു എൻക്രിപ്റ്റഡ് ഫോൺ മാത്രം മതിയല്ലോ ആവശ്യത്തിന്… നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഞാനായിരുന്നെങ്കിൽ തീർച്ചയായും അയാളെ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചേനെ…”

 

“ഓകെ… ഞാൻ വിളിക്കാം…” കെല്ലി ഫോൺ ഡിസ്കണക്റ്റ് ചെയ്തു.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 03

ഇവാന്റെ കൈയിൽ വെടിയേറ്റിട്ടും മർഫി പ്രകോപിതനായില്ല. ഹോളിയുടെ ഹാറ്റിനുള്ളിൽ നിന്നും തെറിച്ചു വീണ കോൾട്ട് 0.25 തന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഉള്ള കാര്യം ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. ഇവാന്റെ കൈയിൽ നിന്നും താഴെ വീണ മാകറോവ് ഗൺ ഹോളി കുനിഞ്ഞെടുക്കുന്നത് അയാൾ വീക്ഷിച്ചു. എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും കാര്യങ്ങളുടെ കടിഞ്ഞാൺ തന്റെ കൈയിൽത്തന്നെ ആയിരിക്കുമെന്ന് മർഫി വിശ്വസിച്ചു.

 

“കൃത്യസമയത്തുള്ള നിങ്ങളുടെ ആഗമനം വെറും യാദൃച്ഛികമായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല ഓഫീസർ… നിങ്ങളുടെ പ്രകടനത്തെ ഞാൻ അഭിനന്ദിക്കുന്നു… ന്യൂയോർക്ക് പൊലീസിന് നിങ്ങളെയോർത്ത് അഭിമാനിക്കാം…” മർഫി പറഞ്ഞു.

 

“മുമ്പ് ഞാൻ നാടകങ്ങളിൽ അഭിനയിച്ചിരുന്നു…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, പിന്നീടാണ് മനസ്സിലാക്കിയത് തെരുവിലെ തീയേറ്ററാണ് കൂടുതൽ ആകർഷകം എന്ന്… കാണികൾ നൂറ് ശതമാനം ഗ്യാരണ്ടി… പ്രത്യേകിച്ചും ബെൽഫാസ്റ്റിൽ…”

 

മർഫി പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധാലുവായി. “ആഹ്, തെരുവിലെ ആ തീയേറ്ററോ…? അപ്പോൾ ഏത് ഭാഗത്തിന് വേണ്ടിയാണ് നിങ്ങൾ അഭിനയിച്ചിരുന്നത്…? എന്തായാലും IRA യ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് നിങ്ങൾ ഇരുവരും പ്രവർത്തിച്ചതെന്ന് തോന്നുന്നില്ല…”

 

“എന്താ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രവർത്തിച്ചാൽ…?”

 

“നിങ്ങളുടെ സംസാരത്തിൽ അൾസ്റ്റർ ചുവയുണ്ടെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു… പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ ഈ സുഹൃത്ത് ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരനല്ലേ…”

 

“വെൽ, നിങ്ങളൊരു ഡബ്ലിൻ സ്വദേശിയാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയും…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “IRA പ്രവർത്തകരാണെന്നും പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയിട്ടുള്ള കുറേപ്പേരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്… പക്ഷേ, അവരൊന്നും യഥാർത്ഥ പ്രവർത്തകരാകണമെന്നില്ല… വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകളുണ്ട്… ഉദാഹരണത്തിന് ഞങ്ങൾ പ്രൊവിഷണൽ IRA ഗ്രൂപ്പിൽപ്പെട്ടവരാണ്…  പിന്നെ ഹോളിയുടെ കാര്യം… ഇയാളുടെ മാതാവ് ക്രോസ്മാഗ്‌ലൻ സ്വദേശിയാണ്… IRA യുടെ ശക്തികേന്ദ്രം എന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് ആർമി വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലം… ഇയാളുടെ പിതാവ് യോർക്ക്ഷയർകാരനാണെന്നത് അത്ര കാര്യമാക്കണ്ട…”

 

മർഫി തെല്ല് അസ്വസ്ഥനാകുന്നത് പോലെ തോന്നി. “നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ എന്താണ് വേണ്ടത്…?”

 

ഡില്ലൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ആദ്യം ഈ മനുഷ്യനെ ഒന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് നിർത്താം… ഇയാൾ റഷ്യൻ ഫെഡറേഷന് തന്നെ അപമാനമാണ്… ഇയാളെയോർത്ത് വ്ലാഡിമിർ പുടിൻ ലജ്ജിക്കുന്നുണ്ടാവും…”

 

ഹോളി, ഇവാനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ആ മാൻഹോളിന്റെ വക്കിൽ നിർത്തിയിട്ട് ഡില്ലനെ നോക്കി. “ഇവിടെ നിർത്താനല്ലേ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത്, ഡില്ലൻ…? പിടി വിട്ടാൽ ഇയാൾ ഇതിനകത്തേക്ക് വീഴും…”

 

അയാളെ അവഗണിച്ച് ഡില്ലൻ മർഫിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “നിങ്ങളോട് ഞാനൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ പോകുകയാണ്… പറയുന്നത് സത്യമാണെങ്കിൽ നിങ്ങളെ ഞാൻ വെറുതെ വിടും… അതല്ല, നുണയാണെന്ന് പിന്നീട് തെളിഞ്ഞാൽ തിരികെ വന്ന് നിങ്ങളെ എനിക്ക് വകവരുത്തേണ്ടി വരും… അതിനോട് എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല, കാരണം വളരെ തിരക്കുള്ള ഒരു മനുഷ്യനാണ് ഞാൻ…”

 

തെല്ല് വിഷമത്തോടെ മർഫി പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതൊരു പ്രശ്നം തന്നെയാണ്… എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നു… പക്ഷേ, ഞാൻ പറയുന്നത് നുണയോ നേരോ എന്ന് നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാനാവും…?”

 

“എന്റെ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ നിങ്ങൾക്കത് കാണിച്ചു തരാം…” മാൻഹോളിന്റെ വക്കിൽ നിന്നിരുന്ന ഇവാന്റെ നേർക്ക് ഡില്ലൻ തിരിഞ്ഞു. ശേഷം, ഹോളിയെ മുന്നിൽ നിന്നും പിടിച്ച് മാറ്റിയിട്ട് ആ റഷ്യക്കാരന്റെ കാൽമുട്ടിന് താഴെ ഒരു ചവിട്ട് കൊടുത്തു. അടിതെറ്റി ഒരു അലർച്ചയോടെ ആ ഡ്രെയിനേജിലേക്ക് വീണ അയാൾ കുത്തിയൊലിച്ച് ഒഴുകുന്ന ഓടയിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോയി.

 

“പോയത് കണ്ടല്ലോ…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ പുഴയിൽ ചെന്ന് രക്ഷപെടും… പക്ഷേ, എനിക്ക് സംശയമാണ്…”

 

മർഫിയുടെ മുഖം ഭയം കൊണ്ട് വിളറിയിരുന്നു. “എന്ത് മനുഷ്യനാണ് നിങ്ങൾ…?”

 

“എന്തിനും മടിയില്ലാത്തവനാണ് ഞാൻ… അതുകൊണ്ട് എന്നോട് കളിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട പാട്രിക്ക്…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച അമിറ്റി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കപ്പൽ കൗണ്ടി ഡൗൺ തീരത്ത് ആയുധങ്ങൾ ഇറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് റോയൽ നേവിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു… ആ കാർഗോ അയച്ചത് നിങ്ങളാണെന്നാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച വിശ്വസനീയമായ വിവരം… ഐറിഷ് ക്ലബ്ബുകളോ അതല്ല, ഇവിടുത്തെ ചില സംഘങ്ങൾ പിരിവ് നടത്തി കയറ്റി അയച്ചതാണെന്നോ എന്നൊക്കെയുള്ള കഥകളിൽ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല… എനിക്കറിയേണ്ടത്, നോർത്തേൺ അയർലണ്ടിൽ നിന്നും ആരാണ് ആ കാർഗോ ഓർഡർ ചെയ്തത് എന്നാണ്… അതിന്റെ ഉത്തരം പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങളെ ഞാൻ വെറുതെ വിടാം…”

 

ഒരു നിമിഷം, മർഫി സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. “നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല എന്ന് പറയാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു…?” ഹോളി ചോദിച്ചു.

 

പറയാൻ വന്നത് വിഴുങ്ങിയിട്ടെന്ന പോലെ മർഫി വായ് തുറന്നു. “അല്ല, അതയച്ചത് ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം… ഞങ്ങൾ ഇത്തരം ആയുധക്കയറ്റുമതി ധാരാളം ചെയ്യുന്നുണ്ട്… ചില ചെറിയ ആഫ്രിക്കൻ രാഷ്ട്രങ്ങൾ, കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിലെ ചില സംഘടനകൾ തുടങ്ങിയവയ്ക്കൊക്കെ… അവരൊന്നും വമ്പൻ സ്രാവുകളല്ല… ധാരാളം ചെറുകിട ഏജൻസികൾ ഞങ്ങൾ മുഖേനയാണ് ആയുധങ്ങൾ കയറ്റിയയ്ക്കുന്നത്… പേരുകേട്ട ഷിപ്പിങ്ങ് കമ്പനികളൊന്നും ഇത്തരം കേസുകൾ ഏറ്റെടുക്കാറില്ല…”

 

“വലിച്ചു നീട്ടാതെ കാര്യത്തിലേക്ക് വരൂ…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു.

 

“അത്തരത്തിൽ ഒരാളുടെ ഫോൺ കോൾ എനിക്ക് വന്നു… ഒരു ഐറിഷ് കസ്റ്റമർ അയാളുടെ സഹായം തേടി ന്യൂയോർക്കിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ്…”

 

“എന്നിട്ട് അയാൾ ഇവിടെ വന്നു…?”

 

“അതെ… നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ അൾസ്റ്റർ ചുവയുണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ സംസാരത്തിൽ… അധികമൊന്നും വിട്ടുപറയാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത ആൾ… ഏതാണ്ട് അറുപത്തിയഞ്ചിനടുത്ത് പ്രായം… നരച്ച മുടിയുള്ള ഒരു സുമുഖൻ… നല്ല നേതൃത്വപാടവമുള്ള ഒരാൾ എന്ന് ഞാൻ പറയും…”

 

“എന്തായിരുന്നു അയാളുടെ പേര്…?” ഡില്ലൻ ചോദിച്ചു.

 

“മിഹേൽ ഫ്ലിൻ… അങ്ങനെയാണ് അയാൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയത്… മാഴ്സെയ്‌ൽസിൽ അയാൾക്ക് ഒരു ഹാൻഡ്‌ലിങ്ങ് ഏജന്റ് ഉണ്ടെന്നാണ് പറഞ്ഞത്… പണം മുഴുവനും ഒരു ഹോൾഡിങ്ങ് കമ്പനിയ്ക്കാണ് നൽകിയത്… അവരാണ് അമിറ്റിയ്ക്ക് വേണ്ടുന്ന വ്യാജരേഖകൾ നൽകിയതും കപ്പലിലെ ക്രൂ ആയി അര ഡസനോളം ഗുണ്ടകളെ ഏർപ്പാടാക്കിയതും.. അവരെയൊന്നും കണ്ടുപിടിക്കാൻ ഒരിക്കലും നിങ്ങൾക്കാവില്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു… മാഴ്സെയ്‌ൽസിൽ നിന്നും ബാങ്ക് ഡ്രാഫ്റ്റ് ആയിട്ടാണ് എനിക്കുള്ള പണം ലഭിച്ചത്… ഈ പറയുന്ന മിഹേൽ ഫ്ലിന്നിനെ പിന്നീട് ഞാൻ കണ്ടിട്ടേയില്ല… പത്രങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ആ കപ്പൽ റോയൽ നേവിയുടെ നിരീക്ഷണത്തിൽപ്പെട്ട കാര്യം ഞാൻ അറിയുന്നത്… നിർഭാഗ്യകരം എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ…”

 

ഹോളി, ഡില്ലന് നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “ഇയാൾ പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കാമോ…?”

 

“വിശ്വസിച്ചല്ലേ പറ്റൂ…?”

 

“എന്ന് വച്ചാൽ ഞാൻ സംശയമുനയിൽ നിന്നും മുക്തനായി എന്നാണോ…?” മർഫി ചോദിച്ചു.

 

“അങ്ങനെയാണ് തോന്നുന്നത്…” ഡില്ലൻ അയാളോട് പറഞ്ഞു. “ഭാവിയിൽ നിങ്ങളോടൊപ്പം കുറച്ചു കൂടി കൊള്ളാവുന്ന ആളുകളെ കൊണ്ടുനടക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം… ആ ബാസ്റ്റർഡ് ഇവാൻ ആൾ ഒട്ടും ശരിയായിരുന്നില്ല…”

 

“അത് കലക്കി…” മുഷ്ടി ചുരുട്ടി മേശമേൽ ഇടിച്ചിട്ട് മർഫി എഴുന്നേറ്റ് ഇപ്പുറത്ത് വന്നു. “നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ വാക്ക് പാലിച്ചിരിക്കുന്നു മിസ്റ്റർ ഡില്ലൻ… എനിക്കിത് അത്ര പരിചയമില്ലാത്തതാണ്… അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വേറെ ചില കാര്യങ്ങൾ കൂടി പറയാം…”

 

മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഡില്ലൻ ഹോളിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “നോക്കൂ ഡാനിയൽ, പാട്രിക്കിന് ഭാരം മുഴുവൻ തലയിൽ നിന്ന് ഇറക്കി വയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹം… നല്ല കാര്യമല്ലേ അത്…?”

 

എന്നാൽ ശേഷം അയാൾ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഡില്ലൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നില്ല.

 

“ഒരു കാര്യം കൊണ്ട് മാത്രമാണ് നിങ്ങളെ ഞാൻ പിടിച്ചു നിർത്തിയത്… ആ മിഹേൽ ഫ്ലിൻ ശരിയ്ക്കും ആരാണെന്ന കാര്യം ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നു… എന്നോട് അത്ര നന്നായിട്ടല്ല അയാൾ പെരുമാറിയത്… അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളോട് കാര്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്…”

 

ഡില്ലന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. “അയാൾ ആരാണെന്ന് എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങൾ കണ്ടുപിടിച്ചത്…?”

 

“ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് എന്നെ കാണാൻ അയാൾ വന്നിരുന്നു… ഇവിടെ എത്തിയപ്പോഴാണ് അയാളുടെ മൊബൈലിൽ ചാർജ്ജ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നറിഞ്ഞത്… നോർത്തേൺ അയർലണ്ടിൽ ആരെയോ വിളിക്കേണ്ട സമയം ആയിരുന്നതിനാൽ അയാൾ വളരെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു… വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള എന്തോ കാര്യമാണെന്ന് അയാളുടെ വെപ്രാളത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി… എന്റെ ലാൻഡ് ലൈൻ ഉപയോഗിക്കാൻ അയാൾ അനുവാദം ചോദിച്ചു…”

 

ഡില്ലൻ തല കുലുക്കി. “അങ്ങനെ പാരലൽ ലൈനിലൂടെ നിങ്ങൾ അവരുടെ സംഭാഷണം ഒളിച്ചു കേട്ടു…”

 

മർഫി തല കുലുക്കി. “ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്നും ജാക്ക് കെല്ലിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്നാണ് അയാൾ പരിചയപ്പെടുത്തിയത്… ഓപ്പറേഷൻ അമിറ്റി കൺഫേംഡ് ആയി എന്നും എട്ടാം തീയതി രാത്രി സെന്റ് ജോൺസ് പോയിന്റിന് അടുത്തുള്ള ഡൻഡ്രം ബേയുടെ വടക്ക് ഭാഗത്തെ ബീച്ചിൽ എത്തിച്ചേരുമെന്നും അയാൾ പറഞ്ഞു…”

 

“കൗണ്ടി ഡൗൺ എന്ന് പറയുന്ന സ്ഥലം തന്നെയാണത്…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “വേറെന്തെങ്കിലും അയാൾ പറഞ്ഞോ…?”

 

“അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഫോൺ വച്ചു… പിടിക്കപ്പെടാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല… ഫോൺ ബിൽ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ആ നമ്പർ പരിശോധിച്ചു… ബെൽഫാസ്റ്റിലെ ഫാൾസ് റോഡിലുള്ള ഏതോ ഒരു പബ്ലിക്ക് ടെലിഫോൺ ബൂത്തിന്റേതായിരുന്നു അത്…”

 

“ആരായിരുന്നാലും ശരി, വളരെ കരുതലോടെയാണ് അവരുടെ നീക്കങ്ങൾ…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “അവരെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല…” അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തി. “ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ആൾ തന്നെയായിരിക്കുമോ ഈ ജാക്ക് കെല്ലി…? ദൈവത്തിന് മാത്രമറിയാം… അയർലണ്ടിൽ സർവ്വസാധാരണമായ ഒരു പേരാണത്…”

 

“നമ്മുടെ ജീൻ ടാൽബട്ടിന് വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന, നാം തേടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ ജാക്ക് കെല്ലി ആണെന്നാണോ…?” ഡില്ലൻ ചോദിച്ചു.

 

“എനിക്ക് ഉറപ്പൊന്നുമില്ല… ഒരു പക്ഷേ………” അത് മുഴുമിപ്പിക്കാൻ ഡില്ലൻ സമ്മതിച്ചില്ല.

 

“പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ IRA വളണ്ടിയർ ആയി പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയ ആ ജാക്ക് കെല്ലി…? മുപ്പത് വർഷത്തിലേറെയായി വിധ്വംസക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന ആൾ… ആർമി കൗൺസിലിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചയാൾ…?” ഡില്ലൻ ചോദിച്ചു.

 

“അതെ… സമാധാന ശ്രമങ്ങളിൽ ഒട്ടും സന്തുഷ്ടനല്ലായിരുന്നു അയാൾ…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “അയാൾ തന്നെയാണ് ഇതെങ്കിൽ എന്തായിരിക്കും അയാളുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്നതാണ് എന്നെ ഉത്കണ്ഠപ്പെടുത്തുന്നത്…”

 

“അക്കാര്യം നമുക്ക് ഫെർഗൂസണും റോപ്പറിനും വിട്ടുകൊടുക്കാം…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു.

 

“രണ്ടു പക്ഷത്തും നാം പ്രവർത്തിച്ചു എന്നതോർക്കുമ്പോൾ വിചിത്രമായി തോന്നുന്നു…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “അത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്നാണ് നിങ്ങൾ കരുതുന്നത്…?”

 

“ഡാനിയൽ, ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളായിരുന്നു ഞാനെങ്കിൽ അതൊക്കെ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയാണെന്ന് പറയാമായിരുന്നു… പക്ഷേ, എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു.

 

“എനിക്കും അറിയില്ല…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “എന്തായാലും അധികം താമസിയാതെ ജനറൽ ഫെർഗൂസൺ കെല്ലിയെ പോയി കാണുമെന്ന് തന്നെയാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്…”

 

ഡില്ലൻ മർഫിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു എന്ന സന്തോഷത്തിലായിരിക്കും നിങ്ങൾ അല്ലേ…? എന്നാലും, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് നുണയാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തന്നെ അറിയാവുന്നതിനാൽ ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് പ്രതികരിക്കുക എന്നൊരു ഭയവും ഉണ്ടല്ലേ…?”

 

“തീർച്ചയായും ഇല്ല, മിസ്റ്റർ ഡില്ലൻ…” അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അയാളുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമം നിഴലിച്ചു തുടങ്ങിയത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

 

“വിഷമിക്കണ്ട…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ തന്ന വിവരങ്ങൾ പലതും ഞങ്ങൾക്ക് ഉപകരിക്കുന്നതാണ്… എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ആ കോൾട്ട് 0.25 പിസ്റ്റൾ കൂടി തിരിച്ചു തന്നാൽ നമുക്കിടയിലെ പരസ്പര വിശ്വാസം ഒന്നു കൂടി അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാമായിരുന്നു… മേശപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്ന ആ ഹാറ്റിനുള്ളിലെ ക്ലിപ്പിൽ ആ സാധനം കാണാനില്ലാത്തതു കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാണ്…”

 

“നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണീ പറയുന്നത്…?” ഒരു ആശ്ചര്യഭാവം മുഖത്ത് വരുത്തിക്കൊണ്ട് മർഫി ചോദിച്ചു. ശേഷം മിന്നൽ വേഗത്തിൽ ഹോളിയുടെ പിന്നിലെത്തി പോക്കറ്റിൽ നിന്നും എടുത്ത കോൾട്ട് അയാളുടെ തലയോട്ടിയിൽ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

 

“കൂടുതൽ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല… എനിക്ക് രക്ഷപെടണം… പക്ഷേ, വേണ്ടി വന്നാൽ അതിന് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തിനെ കൊല്ലാനും ഞാൻ മടിക്കില്ല… അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കൈയിലെ വാൾട്ടർ ആ മാൻഹോളിലേക്ക് ഇടൂ… പുറത്തിറങ്ങി കാറിൽ കയറി ഞാൻ അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നത് വരെ അനങ്ങിപ്പോകരുത്… മണ്ടത്തരത്തിന് തുനിഞ്ഞാൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തിന്റെ ശവമായിരിക്കും ഇവിടെ വീഴുക…”

 

“അതെനിക്ക് താങ്ങാനാവില്ല… പക്ഷേ, ഇത്രയും നല്ല ഒരു പിസ്റ്റൾ ടോയ്‌ലറ്റിൽ ഇടുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ… വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ… ഇതാ, ഇട്ടു…” ഡില്ലൻ തന്റെ കൈയിലെ വാൾട്ടർ ആ ഡ്രെയിനേജിലേക്ക് ഇട്ടു.

 

തലയ്ക്ക് പിന്നിൽ തോക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് മർഫി ഹോളിയെ വാതിൽക്കലേക്ക് ഉന്തിത്തള്ളി കൊണ്ടുപോയി. പിന്നാലെ ചെന്ന ഡില്ലനെ നോക്കി മർഫി അലറി. “അനങ്ങിപ്പോകരുത്… ഇയാളെ ജീവനോടെ വേണ്ടേ നിങ്ങൾക്ക്…?”

 

“ഹേയ്, ടേക്ക് ഇറ്റ് ഈസി…” ഹോളി മർഫിയോട് പറഞ്ഞു. “ജസ്റ്റ് ബീ കെയർഫുൾ… നിങ്ങൾക്ക് കോൾട്ട് 0.25 തോക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് പരിചയമുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നു… പ്ലസ് ബട്ടൺ ഓൺ അല്ലെങ്കിൽ അതിനുള്ളിലെ ഹോളോ പോയിന്റ് കാർട്രിഡ്ജുകൾ നിങ്ങളുടെ മുഖം തകർത്ത് തരിപ്പണമാക്കിയിരിക്കും…”

 

അവർ വാതിൽക്കൽ എത്തുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഹോളിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായ മർഫി പിസ്റ്റളിലെ പിടി അയച്ചു. ആകെപ്പാടെ പരിഭ്രാന്തനായ അയാൾ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. പിന്നെ ഒട്ടും താമസിച്ചില്ല, ഹോളി അയാളെ ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആക്രമണത്തിൽ മർഫി പകച്ചു നിൽക്കവെ മുന്നോട്ടോടിയ ഹോളി അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പഴയ വാനിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു. മനഃസാന്നിദ്ധ്യം വീണ്ടെടുത്ത മർഫി ഹോളി നിന്ന ഭാഗത്തേക്ക് വെടിയുതിർത്തു. പിസ്റ്റളിന് കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോഴാണ് ഹോളി തന്നെ കബളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായത്. അയാൾ തിരിഞ്ഞ് മഴയത്തു കൂടി കോർട്ട്‌യാർഡിലേക്ക് ഓടി.

 

ഡില്ലന്റെ വലതു കണങ്കാലിലെ ഉറയിൽ ഒരു കോൾട്ട് പിസ്റ്റൾ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്നു. അത് വലിച്ചെടുത്ത് അദ്ദേഹം വാതിൽക്കലേക്ക് ഓടി. പച്ചനിറമുള്ള ലിങ്കൺ കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന മർഫിയുടെ നേർക്ക് അദ്ദേഹം വെടിയുതിർത്തു. മർഫിയും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. അലക്ഷ്യമായി തിരികെ വെടിയുതിർത്തിട്ട് റോഡിനപ്പുറത്തേക്ക് ഓടിയ അയാൾ ഈസ്റ്റ് റിവറിന് സമാന്തരമായുള്ള നടപ്പാതയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. താഴെ കുത്തിയൊലിച്ച് ഒഴുകുന്ന നദി. എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ച് നിന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞ അയാൾ കണ്ടത് തന്റെ നേർക്ക് ഓടി വരുന്ന ഡില്ലനെയും ഹോളിയെയുമാണ്.

 

“രക്ഷപെടാമെന്ന് കരുതണ്ട  പാട്രിക്ക്… നിങ്ങൾ എന്നോട് പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നല്ലോ അല്ലേ…?” ഡില്ലൻ ചോദിച്ചു.

 

“ഡാംൻ യൂ…” മർഫി അലറി. കനത്ത മഴ കാരണം കാഴ്ച്ച വ്യക്തമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും അയാൾ അവർക്ക് നേരെ ഉന്നം പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

എന്നാൽ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. ഡില്ലന്റെ പിസ്റ്റളിൽ നിന്നും ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി ഉതിർന്ന രണ്ട് വെടിയുണ്ടകൾ മർഫിയുടെ ഇടനെഞ്ചിലാണ് തറച്ചത്. അതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഒന്ന് വട്ടം തിരിഞ്ഞ അയാളുടെ ദേഹത്ത് മൂന്നാമത്തെ വെടിയുണ്ടയും ഏറ്റു. കൈവരികൾക്ക് മുകളിലൂടെ അയാൾ നദിയിലേക്ക് പതിച്ചു. ഓടിയെത്തിയ ഡില്ലൻ കണ്ടത് വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്നും ഉയർന്നു വന്ന മർഫി ശക്തിയായ ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ട് അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നതാണ്.

 

ഹോളി അദ്ദേഹത്തിനരികിലെത്തി. “എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല… ചിലപ്പോഴെല്ലാം നിങ്ങൾ ആവശ്യത്തിലധികം കളിക്കുന്നു, ഷോൺ…”

 

“തീർച്ചയായും… അയാൾ പറയുന്നത് നേരാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പ് വരുത്തണമായിരുന്നു… പക്ഷേ, തുടക്കത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം നുണയായിരുന്നു… സംശയമൊന്നുമില്ലല്ലോ…?”

 

“അപ്പോൾ ഈ  ജാക്ക് കെല്ലി നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ആൾ തന്നെയാണല്ലേ…?”

 

“അത് വഴിയേ അറിയാം നമുക്ക്… ഇപ്പോൾ പ്ലാസാ ഹോട്ടലിലേക്ക്… ആരിലും ആകർഷണം ജനിപ്പിക്കുന്ന ക്യാപ്റ്റൻ സാറാ ഗിഡിയോണുമായുള്ള പ്രഥമ സമാഗമത്തിന്…”

 

“തീർച്ചയായും, അതിനല്ലേ നാം കാത്തിരിക്കുന്നത്…” നടപ്പാതയിൽ നിന്നും റോഡിലേക്കുള്ള പടികൾ ഇറങ്ങിയ ഡില്ലനെ അനുഗമിച്ചു കൊണ്ട് ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...