എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 13

അദ്ധ്യായം – നാല്

 

ലണ്ടൻ

 

ന്യൂയോർക്കിൽ പാതിരാത്രിയാകാൻ ഇനിയും ഒരു മണിക്കൂർ ബാക്കി. ജനറൽ ചാൾസ് ഫെർഗൂസന്റെ ഗൾഫ്സ്ട്രീം ജെറ്റ്, ലണ്ടൻ ലക്ഷ്യമാക്കി കനത്ത മഴയത്ത് ടേക്ക് ഓഫ് ചെയ്തു. 40,000 അടി ഉയരത്തിലേക്ക് പറന്നുയർന്ന ആ വിമാനം അല്പനേരം കൊണ്ട് അറ്റ്‌ലാന്റിക്ക് സമുദ്രത്തിന് മുകളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥിരം പൈലറ്റുമാരായ ലെയ്സിയും പ്യാരിയും ആയിരുന്നു വിമാനത്തിന്റെ കോക്ക്പിറ്റിൽ. ഡിപ്പാർച്ചർ ലോഞ്ചിൽ വച്ച് തന്നെ അവർ ഇരുവരും സാറയെ കാണുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ചുവന്ന സീറ്റിൽ ചാരിക്കിടക്കുകയായിരുന്ന സാറയുടെ അരികിലൂടെ കടന്നു പോയ പ്യാരി, ഫെർഗൂസന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു.

“അറ്റ്‌ലാന്റിക്കിന് നടുവിൽ എത്തുമ്പോൾ തീർച്ചയായും ശക്തമായ കാറ്റ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു… ചുരുങ്ങിയത് ഏഴ് മണിക്കൂറാണ് നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന യാത്രാസമയം… ഓകെയല്ലേ ജനറൽ…?”

 

“ഓകെയല്ലെന്ന് ഞാനിപ്പോൾ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ലല്ലോ ഫ്ലൈറ്റ് ലെഫ്റ്റനെന്റ്…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “ക്യാരി ഓൺ…”

 

തിരിഞ്ഞ് നടക്കവെ സാറയുടെ അരികിലെത്തിയ അയാൾ ഒന്ന് നിന്നു. “എപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ദ്വേഷ്യം വരിക എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല, അതുകൊണ്ടാണ്… പിന്നെ, ഈ വിമാനത്തിൽ ഫ്ലൈറ്റ് അറ്റൻഡന്റ് ഇല്ല… എന്ന് വച്ച് വിഷമിക്കണ്ട, ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളെല്ലാം കിച്ചൺ ഏരിയയിൽ ഉണ്ട്… എന്ത് വേണമെങ്കിലും എടുക്കാം… ഔപചാരികതയുടെ ആവശ്യമില്ല…”

 

അയാൾ കോക്പിറ്റിലേക്ക് പോയതും സാറ ഒന്നുകൂടി നീണ്ട് നിവർന്ന് പിറകോട്ട് ചാഞ്ഞു കിടന്ന് ടി.വി സ്ക്രീനിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു. വീഡിയോ കോൺഫറൻസിങ്ങ് സംവിധാനം മുഖേന ജൈൽസ് റോപ്പർ ആയിരുന്നു സ്ക്രീനിൽ.

 

“സാറാ, നിങ്ങളെയെനിക്ക് കാണാം…” റോപ്പർ അവളുടെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചു. “ഡാനിയലിനെ ഒന്ന് സൂക്ഷിക്കണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ…?”

 

“ഓ, ഈ കൊച്ചുവർത്തമാനമൊന്ന് അവസാനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ…” ഫെർഗൂസൻ മുരണ്ടു. “നമുക്ക് കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം… ഈ IRAയുടെ വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകളുണ്ടല്ലോ… ശരിയ്ക്കും ഒരുമിച്ച് നിന്ന് ഒരു പ്രവർത്തനം അവർക്ക് സാദ്ധ്യമാണോ ജൈൽസ്…?”

 

“എന്തുകൊണ്ട് സാദ്ധ്യമല്ല…? ഈ ചോദ്യം ഡില്ലനോടും ഹോളിയോടും ചോദിക്കുന്നതായിരിക്കും ഉത്തമം… അവർ അതിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്നല്ലോ… ഡില്ലനാണെങ്കിൽ പത്തൊമ്പത് വയസ്സ് മുതൽ അതിൽ പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങിയതാണ്… സാറാ, നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം എന്താണ്…? IRAയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു സമാധാനപ്രക്രിയ കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചത്. അതിന്റെ ഭാഗമായി ഷിൻ ഫെയ്‌നിന് സ്റ്റോർമോണ്ടിലെ നിയമസഭയിൽ സീറ്റുകളും നൽകി...”

 

“ഒരു ഐക്യ അയർലണ്ട് ആണ് IRAയുടെ എന്നത്തെയും ലക്ഷ്യം…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു. “അതുകൊണ്ടു തന്നെ നോർത്ത് അയർലണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് രാജഭരണത്തിന് കീഴിൽ തുടരുന്നിടത്തോളം കാലം റിപ്പബ്ലിക്കൻ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് അവരുടെ പോരാട്ടം തുടരുന്നതിന് ന്യായീകരണം ഉണ്ടാകും…”

 

"അത് തീർത്തും നിരാശാജനകമാണ്…" ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. "അവർ ആർ തന്നെയായാലും അക്രമവും അരാജകത്വവും തുടർന്നു കൊണ്ടുപോകുന്നതിന് എപ്പോഴും ഒരു ന്യായീകരണം കണ്ടെത്തിയിരിക്കും എന്നതാണ് അതിന്റെയർത്ഥം..."

 

“ശരിയാണ്…” ഡില്ലൻ തല കുലുക്കി. “ലണ്ടനിൽ എമ്പാടും അവരുടെ സ്ലീപ്പർ സെല്ലുകളുണ്ട്… നേതൃത്വത്തിൽ നിന്നും ഒരു നിർദ്ദേശത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നവർ…”

 

“അവിടെയാണ് നാം ജാക്ക് കെല്ലിയിലേക്ക് എത്തുന്നത്…” റോപ്പർ പറഞ്ഞു. “അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രൊവിഷണൽ IRA പ്രവർത്തകൻ… മെയ്സ് പ്രിസണിൽ തടവിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന അയാളെ സമാധാന ഉടമ്പടിയുടെ ഭാഗമായി മാപ്പു നൽകി വിട്ടയക്കുകയായിരുന്നു… ഇനിയിപ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്യാൻ കഴിയുക…?”

 

“മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന നേരത്ത് തലയിൽ ഒരു വെടിയുണ്ടയങ്ങ് കയറ്റിയാലോ…?” ഹോളി ചോദിച്ചു.

 

“IRAയിൽ ആയിരുന്ന കാലത്ത് അയാൾ തന്നെ ഇതുപോലെ എത്ര പേരെ കൊന്നിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു പോകുകയാണ്…” സാറ പറഞ്ഞു.

 

“പിന്നെ നമ്മൾ എന്തു ചെയ്യണം…?” ഹോളി ചോദിച്ചു. “അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ലോക്കപ്പിലിടാനോ…?”

 

“അത് പറ്റില്ല…” റോപ്പർ പറഞ്ഞു. “അയാളുടെ അഭിഭാഷകരുടെ മുന്നിൽ പ്രോസിക്യൂഷന് പിടിച്ചു നിൽക്കാനാവില്ല…”

 

“നിങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞതിൽ കാര്യമില്ലാതില്ല…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “സാറാ, നിങ്ങളുടെ വാദവും ശരിയാണ്... പക്ഷേ, കൊലപാതകം നമ്മുടെ ജോലിയുടെ ഭാഗമാണെന്ന കാര്യം മറക്കരുത്... എന്തായാലും ഇപ്പോൾ നാം ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല... റോപ്പർ, നിങ്ങൾ വലിയ ബുദ്ധിമാനാണല്ലോ… കെല്ലിയുടെ വരവും പോക്കും അടക്കം സകല നീക്കങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കാൻ ഒരു മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തുക എന്നത് നിങ്ങളുടെ ചുമതലയാണ്…”

 

“അതത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല…” മില്ലർ പറഞ്ഞു. “എൻക്രിപ്റ്റഡ് മൊബൈൽ ആയിരിക്കും കെല്ലി ഉപയോഗിക്കുന്നത്…”

 

റോപ്പർ ചുമൽ വെട്ടിച്ചു. “വീ വിൽ സീ… എന്തെങ്കിലും ഒരു മാർഗ്ഗം മുന്നിൽ തെളിയാതിരിക്കില്ല…”

 

“നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഞാനായിരുന്നെങ്കിൽ പോയിക്കിടന്ന് ഉറങ്ങിയേനെ ഇപ്പോൾ…” ഹാരി മില്ലർ പറഞ്ഞു.

 

“ഹാരീ, ഇവിടെയിപ്പോൾ പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനുള്ള സമയമാണ്…” റോപ്പർ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.

 

ടി.വി സ്ക്രീൻ ബ്ലാങ്ക് ആയതും ഫെർഗൂസൻ പിറകോട്ട് ചാരിക്കിടന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അദ്ദേഹം നിദ്രയിലാണ്ടു. ഹോളി എഴുന്നേറ്റ് ഏറ്റവും പിറകിലത്തെ നിരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന സാറയുടെ അരികിലെ സീറ്റിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു.

 

“എന്താ, ക്ഷീണിച്ചോ…?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.

 

“എങ്ങനെ ക്ഷീണിക്കാതിരിക്കും…” അവൾ പറഞ്ഞു.

 

“അത്രയ്ക്കും സംഭവബഹുലമായിരുന്നല്ലോ ഇന്ന്…” ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

“വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നു ഡാനിയൽ… ഒപ്പം ഭയവും…”

 

മങ്ങിയ വെട്ടത്തിൽ ഹോളി പുഞ്ചിരിച്ചു. “എന്തെങ്കിലും ഒരു പരിഹാരം കണ്ടെത്തണം അതിന്…”

 

അവരുടെ തൊട്ടുമുന്നിലെ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ഡില്ലൻ പരാതിയെന്നോണം പിറുപിറുത്തു. “ദൈവത്തെയോർത്ത്, ആ പെൺകുട്ടിയ്ക്ക് ഒരു മുത്തവും കൊടുത്ത് ശുഭരാത്രിയും നേർന്ന് ഒന്ന് അവസാനിപ്പിക്കാമോ ഡാനിയൽ…? ഉറങ്ങണ്ടേ നമുക്ക്…?”

 

സാറ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഹോളിയുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. “സീ യൂ ഇൻ ദി മോണിങ്ങ്…”

 

ബ്ലാങ്കറ്റ് കൊണ്ട് കാൽമുട്ടുകൾ മൂടിയ ശേഷം കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവൾ പിറകോട്ട് ചാഞ്ഞു. അല്പനേരം അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്ന ഹോളി തനിക്ക് എന്ത് മാറ്റമാണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് ആശ്ചര്യപ്പെടുകയായിരുന്നു. പിന്നെ അദ്ദേഹവും കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

 

ഇപ്പോൾ വിമാനത്തിന്റെ എഞ്ചിനുകളുടെ മുരൾച്ച മാത്രം. കോക്ക്പിറ്റിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് എത്തിനോക്കിയ പ്യാരി ലൈറ്റുകൾ അല്പം കൂടി ഡിം ചെയ്തു.

 

ഡില്ലൻ ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. ചാരിക്കിടന്നുകൊണ്ട് അന്നത്തെ സംഭവങ്ങൾ എല്ലാം ഒന്നു കൂടി വിശകലനം ചെയ്യുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. സാറാ ഗിഡിയൻ എന്ന സുന്ദരിയായ യുവതി… അവളുടെ സാമീപ്യം ഹോളിയെ കാര്യമായിത്തന്നെ സ്വാധീനിച്ചിരിക്കുന്നു… പക്ഷേ, അത്തരം ഒരു ബന്ധത്തിന് പറ്റിയ ജോലിയല്ല അവരുടേത്… എന്തു ചെയ്യാം, കഷ്ടം എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ…

 

അദ്ദേഹം നോർത്ത് അയർലണ്ടിലെ അൾസ്റ്ററിൽ നടക്കുന്ന പുതിയ സംഭവവികാസങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിശകലനം ചെയ്യുവാൻ തുടങ്ങി. അവിടെ എന്നും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. തെരുവുകളിൽ വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങിയാലേ IRA ഗ്രൂപ്പുകൾക്ക് സംതൃപ്തി വരികയുള്ളൂ. കൊലപാതകങ്ങൾ വീണ്ടും ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ജാക്ക് കെല്ലിയുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്…? തന്റെ ഏകമകനെ അയാൾക്ക് നഷ്ടമായത് ഭീകര പ്രവർത്തനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ്. വർഷങ്ങളോളം ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞതും ഭീകര പ്രവർത്തനം കൊണ്ടു തന്നെ.

 

“ദൈവമേ…” ഡില്ലൻ മന്ത്രിച്ചു. “ഇതിനോടകം കുറച്ചെങ്കിലും ബോധം അയാൾക്ക് വന്നിട്ടുണ്ടാകുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്…”

 

ഈ ലോകത്ത്, ക്ഷമിക്കുവാനുള്ള കഴിവ് ഒരാൾക്ക് പോലും ഇല്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. മുമ്പൊരിക്കൽ സിയോൺ ഗ്യാലറിയിൽ വച്ച് ജീൻ ടാൽബട്ടിനെ കണ്ടുമുട്ടിയ ആ ദിനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിലെത്തി. അവരുടെ മകനെ വധിക്കേണ്ടി വന്നതിനെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ യോജിക്കാതിരിക്കാനായില്ല അവർക്ക്. എങ്കിലും തന്നോട് ക്ഷമിക്കുവാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല അവർ. മാത്രവുമല്ല, തന്നെ വകവരുത്തുവാനായി ഒരു വാടകക്കൊലയാളിയെ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുള്ള കാര്യവും അവർ പറഞ്ഞു. ധനികർക്ക് മാത്രം ലഭിക്കുന്ന ഒരു സൗകര്യമാണ് അതെന്നും അന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.

 

അക്കാര്യത്തിൽ ഒന്നും തന്നെ ചെയ്യാനില്ല. തന്നെ വധിക്കുവാനായി വർഷങ്ങളായി പലരും ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇബിസിയിലെ കാളപ്പോരിന്റെ ദിനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിലെത്തി. ഗേറ്റ് തുറക്കുമ്പോൾ കലിതുള്ളി പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വരുന്ന കാളക്കൂറ്റന്മാർ. എല്ലാം ദൈവനിശ്ചയം പോലെ എന്നാണ് കാളകളുമായി മല്ല് പിടിക്കുന്ന പോരാളികൾ പറയാറുള്ളത്.  ഇതിലും നന്നായി തന്റെ ജീവിതത്തെ വിവരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ വേറെയില്ല എന്ന് ഡില്ലന് തോന്നി.

 

(തുടരും)