എ ഡെവിൾ ഈസ് വെയ്റ്റിങ്ങ് – 12

കോർണറിലെ മേശയ്ക്ക് ഇരുവശവുമായി അവർ ഇരുന്നു. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞതും അവൾക്കുള്ള മാർട്ടിനി കോക്ടെയ്ലും അദ്ദേഹത്തിനുള്ള ലാർജ് വോഡ്കയുമായി വെയ്റ്റർ എത്തി. അവൾ തന്റെ ഗ്ലാസ് എടുത്തു.

 “ഒരുത്തനെയും നിങ്ങൾ ജീവനോടെ വിടില്ല അല്ലേ…?” സാറ ചോദിച്ചു.

 

“ശല്യക്കാരെ അന്നേരം തന്നെ തീർത്തേക്കണം…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “ആ പിസ്റ്റളുമായി വന്നവനെ നീ നേരിട്ട രീതി വച്ച് നോക്കിയാൽ എന്റെ ആവശ്യം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി…”

 

“ഐകിഡോയിൽ ബ്ലാക്ക് ബെൽറ്റുണ്ട് എനിയ്ക്ക്… പിന്നെ, നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഏകദേശ രൂപം ജൈൽസ് റോപ്പർ എനിയ്ക്ക് തന്നിരുന്നു കേട്ടോ…”

 

“അതുശരി… അപ്പോൾ എന്റെ ഭൂതകാലമൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടല്ലേ…?”

 

“തീർച്ചയായും… മാത്രമല്ല, ഹോളണ്ട് പാർക്കിനെക്കുറിച്ചും…” അവൾ പറഞ്ഞു. “അവിടെ എന്തൊക്കെയാണ് ജോലി എന്നതിനെക്കുറിച്ചെല്ലാം നന്നായി പഠിച്ചു… റോപ്പർ എനിയ്ക്ക് ഫുൾ ആക്സസ് തന്നിരുന്നു…”

 

“അദ്ദേഹം അങ്ങനെയാണ്…”

 

“എന്നെ ആക്രമിക്കാൻ വന്ന ആ മനുഷ്യനില്ലേ…” അവൾ മാർട്ടിനി എടുത്ത് ഒന്ന് മൊത്തി. “അയാൾ ശരിയ്ക്കും ഭയന്നു പോയി… അതുപോലുള്ള പ്രഹരമല്ലേ നിങ്ങൾ അയാൾക്ക് കൊടുത്തത്…”

 

“അവനത് ആവശ്യമായിരുന്നു…” അദ്ദേഹം വോഡ്കയെടുത്ത് റഷ്യൻ സ്റ്റൈലിൽ ഒറ്റയടിയ്ക്ക് നല്ലൊരളവ് ഉള്ളിലേക്കിറക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്കായി അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. “വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു സംഭവമുണ്ടായി… അതിന് ശേഷം ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്ത്രീ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടാൽ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കാൻ സാധിക്കാതെയായി എനിയ്ക്ക്…”

 

“നിങ്ങളുടെ ചരിത്രം വായിച്ചത് വച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ഒരു സംശയവുമില്ല അക്കാര്യത്തിൽ…”

 

“വെൽ, അപ്പോൾ പിന്നെ പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “ഇനി എന്തെങ്കിലും അറിയാനുണ്ടോ എന്നെക്കുറിച്ച്…?”

 

“കേണൽ ഗ്രാന്റിനൊപ്പം ഡാൻസ് ചെയ്യുന്ന എന്നെ നിങ്ങൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു… നിങ്ങളുടെ മുഖത്ത് ആശ്ചര്യഭാവമായിരുന്നു…”

 

അദ്ദേഹം ചുമൽ വെട്ടിച്ചു. “ഓ, അത്… യൂണിഫോം ധരിച്ച ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു വനിതയെ ഞാൻ കാണുന്നത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ്…”

 

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അപ്പോൾ ഒരു വനിതയെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാം എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് നല്ല വശമുണ്ടല്ലേ ഡാനിയൽ…?”

 

“ഇല്ല… അങ്ങനൊയൊന്നുമില്ല… എന്റെ ജോലി എത്തരത്തിലുള്ളതാണെന്ന് അറിയാമല്ലോ… പ്രണയബന്ധങ്ങൾക്കൊന്നും സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല… ഇന്ന് ഇന്നത്തെ കാര്യം… നാളെ എന്നൊന്ന് ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് പോലും ഉറപ്പില്ലാത്ത ജീവിതം… മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ ഞാൻ പറയുന്നത്…? നിന്റെ കാര്യം എങ്ങനെയാണ്…?”

 

“എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുഴിഞ്ഞിറങ്ങുകയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാവും… കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷം ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി നശിച്ച യുദ്ധങ്ങളോടൊപ്പമായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം… ബോസ്‌നിയയിൽ വച്ച് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനുമായി ഞാൻ അടുപ്പം പുലർത്തിയിരുന്നു… പക്ഷേ, ഒരു സെർബിയൻ ഷാർപ് ഷൂട്ടറുടെ വെടിയേറ്റ് അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു… അതിന് ശേഷം ഇറാക്കിൽ വച്ച് ഒരു മേജറുമായി ഞാൻ അടുപ്പത്തിലായി… അയാളുടെ ഗതിയും മറ്റൊന്നായിരുന്നില്ല… താലിബാൻ ആയിരുന്നു കൊലപാതകത്തിന് പിന്നിൽ എന്ന് മാത്രം…”

 

“പിന്നീടാണ് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ എത്തിയതല്ലേ…?”

 

“അതെ… പഷ്തു, പാഴ്സി ഭാഷകൾ അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ആ രാജ്യത്ത് ഒരുപാട് സഞ്ചരിച്ചു…” വിഷാദത്തോടെ അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഞാൻ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം മരണം എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് പോലെ തോന്നി…”

 

“അബുസാനിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ മരണം നിന്നെ ഏതാണ്ട് പിടികൂടിയതായിരുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയാം…” അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇതെല്ലാം ഒരു സിനിമയാക്കുവാൻ ആരെങ്കിലും മുതിർന്നാൽ നിന്റെ റോൾ അഭിനയിക്കാൻ നിന്നെക്കാൾ കഴിവുള്ള ആരും തന്നെയുണ്ടാവില്ല…”

 

“അപ്പോൾ എന്റെ മാനേജരായി നിങ്ങളും ഉണ്ടാവണം, ഡാനിയൽ…”

 

“ഇതിപ്പോൾ രണ്ടാം വട്ടമാണ് നീ എന്നെ ഡാനിയൽ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്… ഇത്രയ്ക്കും അടുപ്പം തോന്നാൻ കാരണം…?” അദ്ദേഹം അവളുടെ ചുമലിന് മുകളിലൂടെ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. ചാൾസ് ഫെർഗൂസൻ, ഹാരി മില്ലർ, ഷോൺ ഡില്ലൻ എന്നിവർ കേണൽ ജോസഫ് ലെർമോവിനൊപ്പം ബാറിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ. “ആരൊക്കെയാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കൂ…”

 

മിലിട്ടറി യൂണിഫോമിന് പകരം ഒരു നാടൻ സ്യൂട്ടും നീല ഷർട്ടും ബ്രൗൺ ടൈയും ആണ് റഷ്യക്കാരനായ ലെർമോവ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് വന്ന് ഡാനിയൽ ഹോളിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.

 

“ഐ മസ്റ്റ് സേ യൂ ആർ ലുക്കിങ്ങ് വണ്ടർഫുൾ, ഡാനിയൽ…” എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം സാറയെ നോക്കി. “ഇതല്ലേ മിടുമിടുക്കിയായ ക്യാപ്റ്റൻ സാറാ ഗിഡിയൻ…?” അവളുടെ കരം കവർന്ന് ആ കൈപ്പടത്തിൽ അദ്ദേഹം മുത്തം നൽകി. “എ ഗ്രേറ്റ് ഓണർ ആൻഡ് പ്രിവിലേജ്, വൺ സോൾജർ റ്റു അനദർ…”

 

“ടോട്ടൽ വാർ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ രചയിതാവായ കേണൽ ലെർമോവിൽ നിന്നുള്ള ഈ അഭിനന്ദനം… എനിക്ക് ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതിയാണ് ഇത്…” സ്ഫുടതയുള്ള റഷ്യൻ ഭാഷയിൽ അവൾ മൊഴിഞ്ഞു.

 

അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഒരു ബഹുഭാഷാ പണ്ഡിത എന്ന വിശേഷണം തീർത്തും യോജിക്കുന്നു നിങ്ങൾക്ക്… അയാം ഇംപ്രസ്ഡ്…”

 

എല്ലാവരും ആസനസ്ഥരാകവെ മില്ലർ കോഫി ഓർഡർ ചെയ്തു. ഫെർഗൂസൻ സാറയുടെ അരികിലാണ് ഇരുന്നത്. “ഇന്നെന്തോ അടിപിടി ഉണ്ടായെന്ന് കേട്ടല്ലോ മൈ ഡിയർ… സെക്യൂരിറ്റിയാണ് പറഞ്ഞത്… CCTV ക്യാമറയിൽ നിന്നെ കണ്ടു…”

 

“ഞാനുമത് കണ്ടിരുന്നു ഡാനിയൽ…” ഡില്ലൻ ഹോളിയോട് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ പതിവ് ഫോമിലായിരുന്നല്ലോ… ആ ബാസ്റ്റർഡുകൾക്ക് അർഹിക്കുന്നത് തന്നെ കിട്ടി…”

 

“ഞാനും അതിനോട് യോജിക്കുന്നു…” കേണൽ ലെർമോവ് പറഞ്ഞു. “സത്യം പറയാമല്ലോ, സൈബീരിയയിലെ സ്റ്റേഷൻ ഗോർക്കി ജയിലിൽ ഒരു വർഷത്തെ തടവിന് ഇരുവരെയും വിടണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം… നിർഭാഗ്യവശാൽ എന്റെ അധികാര പരിധിയിൽ പെടാത്ത സ്ഥലമായിപ്പോയി ഇത്…”

 

“അവർക്കിനി എന്ത് സംഭവിക്കും…?” സാറ ചോദിച്ചു.

 

“ഹോട്ടൽ മാനേജ്മെന്റുമായി ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നു… അപമര്യാദയായി പെരുമാറിയ അവരെ ശരിയ്ക്കും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്… മാത്രവുമല്ല ഇരുവർക്കും അവിടെ ആജീവനാന്തം വിലക്കേർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു… കാലിനിടയിൽ വാലും തിരുകിയാണ് ഇരുവരും സ്ഥലം വിട്ടത്…”   

 

“അവർക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടെന്നേ ഞാൻ പറയൂ…” ഹോളി പറഞ്ഞു. “ന്യൂയോർക്ക് പൊലീസിനെ ഏല്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ശരിയ്ക്കും പണി കിട്ടുമായിരുന്നു… ആ ഡെറിഞ്ചർ പിസ്റ്റൾ കൈവശം വച്ചതിന്…”

 

“എന്തായാലും കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു…” ഫെർഗൂസൻ പറഞ്ഞു. “വെൽക്കം റ്റു ദി ക്ലബ്, സാറാ, ഗ്ലാഡ് റ്റു ഹാവ് യൂ ഓൺ ബോർഡ്… കൺഗ്രാജുലേഷൻസ് റ്റു യൂ, ഡില്ലൻ ആൻഡ് ഹോളി… അമിറ്റി വിഷയം നിങ്ങൾ ഭംഗിയായിത്തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്തു… വെടിയേറ്റുവെങ്കിലും നമ്മൾ കരുതിയത് പോലെ മർഫി കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നില്ല… ബുള്ളറ്റ്പ്രൂഫ് വെസ്റ്റ് ധരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് വേണം കരുതാൻ… പിന്നീട് തിരിച്ചെത്തിയ അയാളെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന് സമീപത്ത് വച്ച് ആരോ കുത്തിക്കൊല്ലുകയാണുണ്ടായത്… മർഫിയുമായി ബിസിനസിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവർ ആരായാലും ശരി, അയാൾ വായ് തുറക്കരുതെന്ന് നിർബന്ധമുള്ളവരായിരുന്നു…”

 

“അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന ആ വെസ്റ്റിന്റെ ഗുണനിലവാരം ഗംഭീരം തന്നെ… എന്റെ വെടിയേറ്റ് അയാൾ ഈസ്റ്റ് റിവറിലേക്ക് വീഴുന്നത് ഞാൻ കണ്ടതാണ്…” ഡില്ലൻ പറഞ്ഞു.

 

"അതേ... പക്ഷേ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം, നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ ആ ഐറിഷ് ബന്ധവും ജാക്ക് കെല്ലിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യവും തന്നെയാണ്…" കോഫി കൊണ്ടുവന്ന് വച്ചിട്ട് വെയ്റ്റർ പോയതും ഫെർഗൂസൻ തുടർന്നു. “നിങ്ങൾ ഒരു പക്ഷേ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാവും, ബ്രൂക്ക്‌ലിനിൽ വച്ച് നമ്മൾ നടത്തിയ നിയമവിരുദ്ധമായ ഇടപെടലുകളെക്കുറിച്ച് കേണൽ ലെർമോവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന്…” അദ്ദേഹം ലെർമോവിന് നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം എന്താണ് ജോസഫ്…?”

 

“പറയാം ചാൾസ്…” കേണൽ ലെർമോവ് തന്റെ കണ്ണട ഊരി ഹാൻഡ്കർച്ചീഫ് കൊണ്ട് തുടച്ചു. “ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ കാലത്ത് നാം ബദ്ധവൈരികളായിരുന്നു… എന്നാൽ ആഗോള ഭീകരവാദം കൊടികുത്തി വാഴുന്ന ഈ കാലത്ത് നാം പരസ്പരം സഹായിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഏറ്റവും വലിയ മണ്ടത്തരമായിരിക്കും അത്… ഇക്കാര്യത്തിൽ വ്ലാഡിമിർ പുടിനും എന്നോട് യോജിപ്പാണ്…” അദ്ദേഹം ഹോളിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “കഴിഞ്ഞ വർഷം ചെച്നിയയിൽ വച്ച് പുടിനെ വധിക്കാനുള്ള അൽ ഖ്വയ്ദയുടെ പദ്ധതി തകർക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് നിങ്ങൾ തന്ന ഇൻഫർമേഷൻ കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു ഡാനിയൽ… അദ്ദേഹമത് ഒരിക്കലും മറക്കില്ല…”

 

“അദ്ദേഹം അത് മറന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആശിക്കുന്നു…” ഹോളി പറഞ്ഞു.

 

ഫെർഗൂസൻ അത് കേട്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു. “നമുക്ക് ഇപ്പോൾ പൊതുവായ താല്പര്യങ്ങളാണ് ഉള്ളത്… അധികം വൈകാതെ വീണ്ടും നമുക്ക് കാണാം… തൽക്കാലം ഞങ്ങൾ വിട പറയുകയാണ്… ഇന്ന് രാത്രിയിലുള്ള ഫ്ലൈറ്റിന് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ലണ്ടനിലേക്ക് പറക്കുകയാണ്…”

 

ലെർമോവിന് ഹസ്തദാനം നൽകിയിട്ട് ഫെർഗൂസൻ വാതിലിന് നേർക്ക് നടന്നു. എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിച്ചു. അവരോടൊപ്പം നടക്കവെ ഹോളി സാറയുടെ കൈയിൽ തന്റെ കരം കോർത്തു. “ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണോ നിങ്ങളുടെ മീറ്റിങ്ങ് എല്ലായ്പ്പോഴും…?” അവൾ ചോദിച്ചു.

 

“മിക്കപ്പോഴും…” അത് പറഞ്ഞിട്ട് ഡില്ലൻ തിരിഞ്ഞ് അവരെ നോക്കി. എന്നിട്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഇതിന് മുമ്പ് എവിടെയോ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു…?”

 

അവർ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.  

 

(തുടരും)